tag:blogger.com,1999:blog-82945424585943555862012-02-10T15:25:01.026+05:30எனைப் பிரம்மம் தீண்டின பொழுதுகள் இங்கே பார்வைக்கு ....மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.comBlogger921100tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-23192237304409801442012-02-05T13:32:00.000+05:302012-02-05T13:32:08.901+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--P3laFsYlLI/Ty42ync_iaI/AAAAAAAAAsY/73AvoGabzi4/s1600/3151546158_5f6f02f57f.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="228" src="http://2.bp.blogspot.com/--P3laFsYlLI/Ty42ync_iaI/AAAAAAAAAsY/73AvoGabzi4/s320/3151546158_5f6f02f57f.jpg" width="320" /></a></div><br />ஒரு ஊருல ஒரு தாத்தா இருந்தாராம். அவரு மூப்புன்னாலும் முறுக்கு கொலையாம தான் வேலையத் தானே பாத்துக்குவாராம். அத்தனை வயசாகியும் அவரு கல்யாணமே பண்ணிக்கல. பாவம் சின்னப் புள்ளையா இருந்தப்போ யாரோ ஒருத்தவுங்கள லவ்வடிச்சு ஏமாந்து போயிட்டாருன்னு பேசிக்கிறாங்க. ஆனா அவருக்கு சின்னப் புள்ளைங்கன்னா ரொம்ப உசுரு. கூட்டி வச்சுக் கதை கதையாச் சொல்லுவாரு. அவரு நெறைய கதையெல்லாம் எளுதி பெரிய பெரிய பரிசெல்லாம் வாங்கினவராம். அவரு எளுதின கதை பத்திரிகையிலெல்லாம் வரும்.<br /><br />அந்தத் தாத்தாவுக்கு சாமின்னா ரொம்ப நம்பிக்கை. எப்பவும் சுத்தபத்தமா இருப்பாரு. பூஜை பண்ணுவாரு. கோவிலுக்குப் போவாரு. சாமி காரியம் எதுலயும் குறையே வக்கமாட்டாரு. அவருக்கு ரொம்ப நாளா ஒரு ஆசை ....... அவரு செத்துப்போன பொறவு எங்க போவாரு என்ன ஆகுமுன்னு தெரிஞ்சுக்கணுமுன்னு ரொம்ப ஆசைப்பட்டாரு. அதுக்காக ஏதேதோ படிப்பெல்லாம் படிச்சாரு. தெனமும் சாமி முன்னாடி நின்னு, "சாமி சாமி ! நான் செத்த பொறவு என்ன நடக்குதுன்னு சொல்லு சாமி. அத தெரிஞ்சுகிட்டு நான் அத கதையா எளுதணும் சாமி" அப்படின்னு வேண்டிப்பாராம்.<br /><br />இதையெல்லாம் பாத்துகிட்டிருந்த சாமி ஒரு நாளு அவரு முன்னாடி வந்து , "இங்க பாரு சிதம்பரம் ! நீ கேட்ட மாரியே நான் ஒனக்கு ஒரு வரம் தாரேன். நீ செத்துப் போன பொறவு ஒரு மணி நேரம் ஒனக்கு நெனவிருக்கும். அதுக்குள்ள திரும்பி வந்து என்ன எளுதணுமோ எளுதிக்க. ஆனா ஒரு மண்ணேரம் முடிஞ்சவுடனே நீ மொத்தமா செத்துப் போயிருவ"னு சொன்னாராம்.<br /><br />உடனே தாத்தாவுக்கு சந்தோசம் தாங்கல. சாமிகிட்ட, "அப்படின்னா நான் இப்பவே சாகுறேன். என் உசுர எடுத்துக்க"னு சொன்னாரு. அதுக்கு சாமி வந்து, "சரி உன் இஷ்டம். ஆனா சாகறது நீயாதான் சாகணும். உன் விருப்பம்போல செத்துக்கோ" அப்படின்ன்னு சொல்லிட்டாரு.<br /><br />தாத்தாவுக்கு உடனே ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு. "அந்த ஒரு மண்ணேரம் நீங்களும் எங்கூட வருவீங்களா"னு சாமியக் கேட்டாரு. "இல்லல்ல நீ மட்டும் போயிட்டு வா. நான் இங்கயே ஒன் ஒடம்புக்குக் காவலா இருக்கேன். என் ஆளுங்க ரெண்டு பேரு உங்கூட வருவாங்க"னு சாமி பதில் சொன்னாரு.<br /><br />சரின்னு சொல்லி தாத்தாவும் எப்படி சாகறதுன்னு யோசிச்சாரு. அந்தப் பதட்டத்துல அவருக்கு ஒண்ணுமே தோணல. சுத்தி முத்திப் பாத்தாரு. சாமி அதைப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சாரு. ஒரு வளியுமே தோணாத தாத்தா பாத்தாரு. டப்புன்னு தொண்டக்குளிக்குள்ள வெரல விட்டுக் குத்திச் செத்துப் போயிட்டாரு.<br /><br />ஒரு பிடியாச் செத்துப்போயிட்டுக் கண்ணைத் தொறந்து பாத்தாரா ........ பாத்தா முளுசும் இருட்டா இருக்கு. செத்துப்போனது வேற ஒரே மப்பா இருந்துச்சு. கண்ணே தெரியல. நெறைய காக்கா கத்துற சத்தம் மட்டும் கேட்டுட்டே இருந்துச்சு. திரும்பிப் பாத்தா ரெண்டு பேரு கையில ஒரு விளக்கைப் புடிச்சுட்டு அவருகிட்ட வாராங்க. அந்த வெளிச்சத்துல தான் தெரிஞ்சுது, சுத்தி ஒரு மேடு பள்ளம் மரம் செடி மயிரு மண்ணாங்கட்டி எதுவுமே இல்லையின்னு. வெறும் இருட்டுதான்.<br /><br />அவங்க வந்ததும் தாத்தா அவங்ககிட்ட, "ஒரு நிமிஷம் பொறுங்க. இந்தா வந்துர்றேன்"னு சொல்லிட்டுப் பூமியில அவரு உடம்புக்குள்ள வந்தாராம். எந்திரிச்சுப் பாத்தா ஒரே ரத்தக்காடாக் கெடக்குது. எதிரே சாமி சிரிச்சுகிட்டே உக்காந்திருக்காரு. அவரைப் பாத்ததும், "பயப்படாதே. என் ஆளுங்கதான். கூடப் போ. மறந்துராதே. ஒரு மணி நேரம் தான்"னு சொல்லி அனுப்பி வெச்சாரு.<br /><br />தாத்தாவும் திரும்பி வந்து அவங்க முன்னாடி நின்னாரு. அவங்க போலாமானு கேட்டாங்க. இவரும் மண்டையை மண்டையை ஆட்டிட்டே அவங்களோட நடக்க ஆரம்பிச்சாரு. மூணு பேரும் ரொம்ப தூரம் இருட்டுக்குள்ள விறுவிறுன்னு நடந்தாங்க. தாத்தாவுக்கா 'என்னடா ஒண்ணையும் காணோம்'னு அவசரம். வேகம் போட்டு நடந்தாங்க.<br /><br />கடைசியா ஒரு இடத்துல நெறைய மரமா வரிசையா நின்னுச்சு. அதையும் தாண்டி ஒரு ஆறு ஓடிட்டிருந்துச்சு. முட்டிக்கால் வரைக்கும்தான் தண்ணி ஓடிச்சு. அதையும் இறங்கித் தாண்டிட்டாங்க. இப்ப கொஞ்சம் வெளிச்சம் வர ஆரம்பிச்சுது. &nbsp;ஆத்தைத் தாண்டுனதும் ஒரு மேட்டுல ஏற ஆரம்பிச்சாங்க. ஏற ஏற வெளிச்சம் அதிகமாயிட்டே போச்சு. மேல ஏறிட்டிருக்கும்போதே ஒரு சாரல் தூற ஆரம்பிச்சுது. தாத்தாவுக்கு எல்லாமே அதிசயமா இருந்துச்சு.<br /><br />திடீர்னு அவரு கூட வந்தவங்ககிட்ட, "இது சொர்க்கமா நரகமா"னு கேட்டாரு. அதுக்கு அவங்க, "அதெல்லாம் பொய். இங்க சொர்க்கம் நரகம்னு பிரிவினையெல்லாம் கெடையாது. வர்றவங்க எல்லாருக்கும் இந்த இடம்தான்"னுட்டு மேட்டுக்கு மேலயிருந்து காட்டினாங்க. அந்தப் பக்கம் கொள்ளை அழகா இருந்துச்சு. லேசா மழை பேஞ்சிட்டே இருக்க நெறைய பறவைங்க கீச்சுகீச்சுனு சத்தம் போட்டுட்டே இருந்துச்சுங்க. அங்க நெறைய குழந்தைங்க வெளையாடிட்டிருந்தாங்க. பக்கத்துலயே பெரியவங்க எல்லாம் அந்தக் குழந்தைகளை ரசிச்சுட்டே அவங்கவங்க வேலையைப் பாத்துட்டிருந்தாங்க. எல்லாரும் சந்தோசமா இருந்தாங்க. கண்ட திசையெல்லாம் இயற்கையும், அன்பும், அமைதியுமாத்தான் இருந்துச்சு.<br /><br />தாத்தா ஒரே பரவசமாப் போயி நின்னாரு. "எங்க ஊர்ல கெட்டவங்க எல்லாம் நரகத்துக்குப் போவாங்கன்னு சொல்வாங்களே. அப்படின்னா பாவிங்களுக்கெல்லாம் தண்டனையே இல்லையா"ன்னு கேட்டாரு.<br /><br />"உயிர் இருக்குற வரைக்கும்தான் நல்லவன் கெட்டவனெல்லாம். செத்துப்போய் இங்க வந்து இந்த மழையில நனைஞ்சாலே எல்லா அழுக்கும் கரைஞ்சு போயிரும். அது போக சாமி என்னிக்குமே யாரையுமே தண்டிக்கணும்னே நெனைச்சதில்லை. நம்ம சாமி. நல்ல சாமி. அவருக்கு எல்லாரையும் அன்பா அரவணைக்க மட்டும்தான் பிடிக்கும்"னு பதில் வந்துச்சாம்.<br /><br />தானே சின்னப் புள்ளைங்கள 'சாமி கண்ணைக் குத்திரும்'னு பயங்காட்டினதெல்லாம் ஞாபகம் வந்து தாத்தா சிரிச்சுகிட்டாரு. அவருக்கு இன்னும் பரவசமே அடங்கல. அவரு கூட வந்த ஒருத்தரு தூரத்துல மலையடிவாரத்துல கை காட்டி, "அதோ அதான் சாமி வீடு"ன்னு சொன்னாரு. அங்க ஆத்தோரமா ஒரு மச்சு வீடு இருந்துச்சு. நெறைய பேரு நடமாடிட்டிருந்தாங்க. எல்லாரும் சிரிச்ச முகமா இருந்தாங்க.<br /><br />பாத்துட்டே இருக்கும்போது ஒருத்தரு, "ஐயா இன்னும் பத்து நிமிஷம்தான் இருக்கு. சாமி உங்களுக்கு ஞாபகப்படுத்தச் சொன்னாரு"னு சொல்ல, தாத்தா "ஐயையோ நான் இன்னும் முளுசாப் பாக்கவே இல்லையே"ன்னாரு. அதுக்கு அவரு சிரிச்சுகிட்டே, "ஐயா பல வருஷமா இருக்குற நானே இன்னும் முழுசாத் தெரிஞ்சுக்கலை. அதுக்குள்ள நீங்க எப்படி பாத்துற முடியும். சீக்கிரம் திரும்பிப் போங்க. சாமி சொல்லச் சொன்னாரு"ன்னு தாத்தாவைக் கெளம்பச் சொன்னாரு.<br /><br />சரின்னு தாத்தாவும் அவசரமாத் திரும்பி உடம்புக்குள்ள வந்தா , சாமி சிரிச்சுகிட்டே உக்காந்திருக்காரு. "எளுது. சீக்கிரம்." சாமி தாத்தாவுக்கு சைகை காட்டினாரு. உடனே பனாவை எடுத்துட்டுத் தாத்தா எளுத உக்காந்தாரு. என்னென்னமோ யோசிச்சாரு. ஆனா எளுத மட்டும் வரவே இல்லையாம். திரும்பி சாமியப் பாத்தாரு. அவரு அதே சிரிப்பு மாறாம உக்காந்திருக்காரு.<br /><br />உடனே தாத்தாவுக்குப் பொறி தட்டிச்சு. எளுதுனாரு. "மரணத்துக்கு அப்புறம் என்னன்னு தயவு செஞ்சு யாரும் உயிரோட இருக்கும்போதே தெரிஞ்சுக்காதீங்க. அப்புறம் எல்லாருமே தொண்டக்குழியக் கிழிச்சுகிட்டுதான் அலையணும் !"<br /><br />பேனாவை மூடி வைச்சுட்டு நிமிந்து சாமியைப் பாத்தாரு. அவரு சிரிச்சுகிட்டே எளுந்து வந்தாராம். "என்ன எப்படி இருந்துச்சு"னு கேட்டாரு. "என்னன்னு சொல்ல.. எல்லாமே அதிசயமா இருக்கு. அழகா இருக்கு. சொர்க்கபுரியால்லா இருக்கு. ஆனா ஒரு மண்ணேரம் பத்தவே இல்லையே"ன்னாராம் தாத்தா. தாத்தாவோட தோள் மேல கையைப் போட்டுகிட்டு சாமி அவரை அப்படியே கூட்டிட்டுப் போயி நடந்துகிட்டே "சிதம்பரம் .. ஒனக்கு நான் ஒரு கதை சொல்லவா"ன்னு கேட்டாராம். "ஆஹா சாமி தாராளமாச் சொல்லுங்க"னு சொன்னாரு தாத்தா. "பல ஆயிரம் வருஷம் முன்னாடி பூமியும் அப்படித்தான் இருந்துச்சு........" அப்டின்னு சாமி கதையை ஆரம்பிக்க அவங்க அப்படியே நடந்துட்டே இருந்தாங்களாம்.<br /><br />- மதி<br /><br />(படம் அளித்து உதவிய&nbsp;<a href="http://www.flickr.com/photos/beginasyouare/3151546158/">மைக்குக்கு</a>&nbsp;நன்றி)<br /><br class="Apple-interchange-newline" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-2319223730440980144?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-23779851685901877342012-01-03T22:14:00.002+05:302012-01-06T15:35:28.123+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4-I2-B400-U/TwMvtR9cj_I/AAAAAAAAArw/oJBYhSgpYfA/s1600/crows.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-4-I2-B400-U/TwMvtR9cj_I/AAAAAAAAArw/oJBYhSgpYfA/s320/crows.jpg" width="320" /></a></div><br /><br />புறாக்கூண்டுகளிலும்<br />மனிதர்கள் புகுந்தேறிக் கொண்டபின்<br />நளினத்தின் சுவடுகளைத் தூக்கிக் கொண்டு<br />புறாக்கள் போய்விட்டன.<br /><br />சொன்னதைச் சொல்லும் கிளிப்பிள்ளைகளும்<br />சொப்பனம் காணும் ஊர்க்குருவிகளும்<br />வண்டிவண்டியாய்த் தினம் வந்திறங்கியும்<br />வந்த வேகத்திலேயே தம்<br />அப்பாவித்தனங்களைத் தொலைத்துவிட்டு<br />அடையாளம் மாறிப் போகின்றன.<br /><br />ராவெல்லாம் கண் விழித்து<br />ரசபோகங்களில் மூழ்கித் திளைக்கும்<br />ராக்கூவல் பண்பாட்டை<br />நாடெங்கும் பரப்பி வரும்<br />ஆந்தைகளின் கூட்டம்<br />இங்கின்னும் வரவில்லை.<br /><br />பசி தீரக் கொன்ற போதும்<br />வலிமையின் போதையேறி<br />விளையாட்டாய் வேட்டையாடும்<br />பருந்துகளின் உக்கிரமும்<br />இங்கே ஒளிந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது.<br /><br />எம் சென்னைப் பட்டணத்துப்<br />பெருநகரப் பறவைக்காட்டில்<br />ஒரே ஒரு புள்ளினம் தான்<br />வானெங்கும் வியாபித்திருக்கிறது.<br /><br />காக்கைகள் !<br /><br />நரியினோடு வடைக்கும்<br />நகரத்தினோடு வாழ்க்கைக்கும்<br />சதா காலமும் போட்டியிட்டுக் கொண்டு ,<br /><br />மலிவு விலைக்குப் பிரியாணி ஆகிவிடாமல்<br />முன்னெச்சரிக்கையாய்த் திரிந்து கொண்டு ,<br /><br />எளிமையாய்க் கூடு கட்டி, குடும்பம் சேர்த்து<br />ஏதேதோ கல்லைப் போட்டு நீர் குடித்து<br />ஏகாந்தக் கரைதல்களை இதனூடே எழுப்பியவாறே<br />பிழைத்துக் கொண்டும்<br />பறந்து கொண்டும்<br />புணர்ந்து கொண்டும்<br />பெருகிக் கொண்டும்<br />அனுபவப் பாத்தியதையில் இந்தக்<br />காட்டையே கட்டியாண்டு வருகின்றன.<br /><br />மாகாணம் முழுதுமுள்ள<br />மற்ற மைனாக்களும் குருவிகளும்<br />முட்டையிட்டுக் குஞ்சு பொரித்து<br />முடிந்தால் அவற்றைப்<br />பொறியியலும் படிக்க வைத்து<br />இங்குதான் விட்டுச் செல்கின்றன.<br /><br />காக்கைகளோடு காக்கையாய்<br />அவைகளும் வளர்கின்றன.<br /><br />&nbsp;- மதி<br /><br />(காக்கைகளின் படம் அளித்து உதவிய <a href="http://www.flickr.com/photos/mrsenil/4696064936/">திருமதி எனில்</a> அவர்களுக்கு நன்றி)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-2377985168590187734?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-13372932908907314832011-12-27T09:20:00.000+05:302011-12-30T19:45:56.730+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KDEPYe5G0TU/TvnkrjztE-I/AAAAAAAAArk/dsaqXxq5wLA/s1600/3285448945_0d892b7041.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="209" src="http://1.bp.blogspot.com/-KDEPYe5G0TU/TvnkrjztE-I/AAAAAAAAArk/dsaqXxq5wLA/s320/3285448945_0d892b7041.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;"><br />பெரும்பாலும்&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">மெலிந்தே இருக்கின்றன .&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">புது வரவுகளை</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன .&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">அவை வரும் வரை&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">மாடுகளைப் போல</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">தின்று செரித்த சுவைகளை</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">அசை போட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றன.&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">கழுதைகளைப் போல</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">காகிதச் சுவை கூட</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">அறிந்து வைத்திருக்கின்றன .&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">உலகின் கண்களுக்குத் தெரியாமல்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">அங்கே</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">ஓர் அமில மழை</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">ஓயாது பெய்து கொண்டே இருக்கின்றது.&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">ஒரு நெருப்பு அதில்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">அணையாது கனன்று கொண்டே இருக்கின்றது.&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">இருந்தும் அவை</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">ஒரு துளி அமுதம் கிடைத்தால்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">பேய்ப் பசியும் கூட ஆற்றிக்கொண்டு</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">உண்ட மயக்கத்தில் திளைக்கவும்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">பழகி வைத்திருக்கின்றன.&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">உலகின் மொத்தப் பசியையும்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">உலகின் மொத்தத் திருப்தியையும்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">அவற்றால்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">ஒருசேர உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிகிறது.&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">பல அம்சங்களிலும்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">இலக்கிய வயிறுகள்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">பெரும்பாலும்</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">இலக்கிய மனங்களைப் போலவே இருக்கின்றன.&nbsp;</div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="background-color: rgba(255, 255, 255, 0.917969); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;">- மதி<br /><br />(எஸ். ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய 'வாசக பர்வம்' என்ற புத்தகத்தின் பாதிப்பில் உருவான ஒரு கவிதை இது.&nbsp;பசி பழகினவாறே படைப்பும் பயின்று வரும்/வந்த படைப்பாளிகளுக்கு இந்தக் கவிதையை அர்ப்பணிக்கிறேன்.&nbsp;படம் அளித்து உதவிய <a href="http://www.flickr.com/photos/smoorenburg/3285448945/">ஸ்மூரென்பர்குக்கு</a> நன்றி)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-1337293290890731483?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-78516718086078300692011-12-10T18:34:00.001+05:302011-12-16T22:21:38.111+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-w7sDFPeVWYw/TuNeIZbiOVI/AAAAAAAAArI/XckN7pGPpks/s1600/15MP_GENDER_GEETA_123738f.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://3.bp.blogspot.com/-w7sDFPeVWYw/TuNeIZbiOVI/AAAAAAAAArI/XckN7pGPpks/s320/15MP_GENDER_GEETA_123738f.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">ஒரு குழந்தையோடு குழந்தையாகவும்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அதன் தாயோடு தாயாகவும்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">ஒரு பெண்ணை இங்கு காண்கிறேன்.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">இவள் பு</span><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">திதாகப் பாட்டி ஆகியிருக்கிறவள். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style="font-family: Latha, sans-serif;">த</span><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">ன் பேத்தியின் பிரதாபங்கள் குறித்து<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பிறரிடம் பேசுகையிலெல்லாம்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அப்படி ஒரு ஒளிர்வைத் தருகிறது<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அவள் முகம் !<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பேத்தியும் ஒன்றும் <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">லேசுபட்டவள் அல்ல ....<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அவசரமாய்ப் பிறந்துவிட்டு<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style="font-family: Latha, sans-serif;">ஐசி</span><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">யூவில் இருந்துகொண்டு<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style="font-family: Latha, sans-serif;">பத்</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Latha, sans-serif;">து</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Latha, sans-serif;">&nbsp;நாட்கள் அலைக்கழித்தே</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பாட்டிக்கு முதல் தரிசனம் தந்த தேவதை&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Latha, sans-serif;">அவள்&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Latha, sans-serif;">!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அந்தக் கர்ப்பக்கிரகத்தின் கதவினில்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Latha, sans-serif;">மறுபுறம்&nbsp;காட்டும் ஒளிபுகு வளையம்<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style="font-family: Latha, sans-serif;">ஆறடி</span><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">&nbsp;உயரத்தில் இருக்க ........<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">எட்டாமல் ஏமாந்து போய்ச் சிணுங்கிவிட்டு <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பாரதத்தின் திருதராஷ்டிரனைப் போல்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">உன் பேத்தி காலை உதைக்கிறாள்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">குப்புறக் கிடக்கிறாள்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">துரு துருவெனத் துடிப்பு<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">கரு&nbsp;கருவெனக் கூந்தல்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">என்றவாறெல்லாம்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style="font-family: Latha, sans-serif;">வள</span><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">ர்ந்தவர்களின் வர்ணனைகளை மாத்திரமே கொண்டு<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style="font-family: Latha, sans-serif;">மன</span><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">க்கண்ணில் நிகழ்ந்தது அவர்களின் ஆதி சங்கமம் !<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அதில் தொடங்கி இன்று வரை<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அந்தப் புது உறவின் வித்தைக் கொண்டே<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">ஒரு ஆனந்த உலகைத்தைச் <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">சிருஷ்டித்து வாழ்கின்றாள்.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பத்தியச் சோறு தின்ன <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">முகம் சுளிக்கும் மகளிடம்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அவள் மகளொடும் கூட்டுச் சேர்ந்து <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பழிப்பு காட்டிச் சிரிக்கின்றாள். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">நீ வளர்ந்து மரமாகி<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">நிழல் தரும் காலம் வரை <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">என்று பாட்டாய்ப் பாடிப் பாடி<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தூளியை ஆட்டிவிட்டு <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அருகிலேயே கோழித் தூக்கம் பயில்கின்றாள். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">இளஞ்சூட்டில் வெந்நீர் வைத்து<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">இதமாய் எண்ணெய் தேய்த்து<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தினம் காலை குளிப்பாட்டுகையில்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">கண்ணசைவும் புன்னகையும் பேத்தி தர<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">சந்தோஷத்தில் குளிக்கின்றாள்.&nbsp; <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">திருமதி செல்வம் முதல்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தெய்வலோக ரகசியங்கள் வரை<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">ங்க்கா ங்க்கூ ஆகூ என்று<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தினசரி பேத்திக்கு<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தேவ பாஷையில் கதையாய்ச் சொல்கின்றாள். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தாத்தா முகம் பார்த்து <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பேத்தி சிரிக்கையிலும்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அவர் தோளில் ஏறித்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">திருவலம் வருகையிலும்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தன்னவர் பால் கொண்ட காதலைப்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">புதுப்பித்து ரசிக்கின்றாள். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">ஊரும் உறவும் கொஞ்சிப் போனபின்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">உப்பும் மிளகும் தீயில் இட்டு<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">கற்பூரம் சுற்றி வைத்து<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">கைவிரலிலும் சொடுக்கெடுத்து<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">கடுகளவும் மிச்சமின்றி<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">கண் திருஷ்டி கழிக்கின்றாள். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தடுப்பூசி போட்டுவிட்ட இரவெல்லாம்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">துடித்து அழும் பிள்ளையை<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தூங்கச் செய்ய முயன்று தோற்று<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">தானும் தேம்பி அழுகின்றாள். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பேதியிலே போவான் அந்த வைத்தியனை<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பெயருக்குச் சபித்துவிட்டுப் பின்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">சிரமப்பட்டுச் சமாதானமாகின்றாள். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style="font-family: Latha, sans-serif;">இ</span><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">வ்வளவும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">முதிர்வில் மழலை சேர்ந்த&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Latha, sans-serif;">பூரிப்பில்&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Latha, sans-serif;">இன்னும் இன்னும்</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">அழகேறிக் கொண்டே செல்கின்றாள்.&nbsp; <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Latha, sans-serif;">தாய்மை தரும் அழகைப் பற்றி<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style="font-family: Latha, sans-serif;">ஆயி</span><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">ரம் படித்திருக்கிறேன். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பெண்ணுக்கு வாய்க்கப் பெறும்<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">பாட்டிமை எனும் இவ்வழகை<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">இப்போது&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">கண்டுகொள்கிறேன். <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Latha, sans-serif;">-மதி</span><span style="font-family: Latha, sans-serif; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-7851671808607830069?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-55713574770380810632011-11-22T02:03:00.001+05:302011-12-01T02:10:10.795+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bDRrpYfxxwA/TsvphHzggnI/AAAAAAAAArA/YR8R1gcx8hY/s1600/girl-on-a-bench-with-a-dog-painting.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-bDRrpYfxxwA/TsvphHzggnI/AAAAAAAAArA/YR8R1gcx8hY/s320/girl-on-a-bench-with-a-dog-painting.jpg" width="290" /></a></div><br /><br />கண்டதும் காதல்<br />என்பதைக் கூட<br />ஏற்றுக் கொள்ளலாம்<br /><br />கண்டதும் காதல்<br />வந்ததாய் ஒருவன்<br />வந்ததும் காதல்<br />வருமோ அவன் மேல்?<br /><br />மூன்று நான்கு முறை கூட<br />முழுதாய்ப் பேசியிருக்கவில்லை<br />இத்தனைக்கும் இவன்<br />முதலாமவன் கூட இல்லை<br />இவனொடு சேர்த்து<br />இதுவரை இருபத்து நாலு&nbsp;பேர் !<br /><br />இதில்<br />எத்தனை பேர்க்கு 'என்னை'த் தெரியும்?<br />எத்தனை பேர்க்குக் 'காதல்' புரியும்?<br />எனக்கே இப்பொழுதென்ன அவசரம்?<br /><br />காதல் தானே ?<br />வருகையில் வரட்டும்<br />பார்த்துக் கொள்வோம்.<br /><br />..............<br /><br />ஆசையினால் அல்ல<br />ஓர் ஆர்வத்தினால்<br />அவனைக் கவனித்தேன்.<br /><br />எனக்குத் தெரியாதென்று எண்ணிக் கொண்டு<br />என்னையே பார்க்கிறான்<br />ஏதேனும் பேச்சு வளர்க்க<br />காரணங்கள் தேடுகிறான்<br />உரையாடல்கள் ஒவ்வொன்றையும்<br />நிறுத்தாமல் நீட்டிக்க<br />நிறைய முயற்சிக்கிறான்.<br />சாதுரியம் போதவில்லை.<br /><br />ரசிக்கத்தக்க கோமாளி !<br /><br />தனக்குத் தெரிந்த வித்தைகள் கொண்டு<br />கொஞ்சம் பகட்டுகிறான்<br />அங்கே இங்கே சிற்சில கணங்களில்<br />கவனம் கவர்கிறான்<br />எனக்கே என்னை இன்னும் அழகாய்<br />கவிதையில் காட்டுகிறான்.<br /><br />ரசிக்கத்தக்க மேதாவி !<br /><br />கொஞ்சம் சிரித்தால் போதும்<br />கற்பனைகள் வளர்ப்பான்.<br />முறைத்தால் பாவம்<br />வலிக்கப் போகிறது.<br /><br />நான் ஏன் இவனை<br />காதலிக்கக் கூடாது ?<br />....................<br />...................<br />நான் ஏன்<br />காதலிக்கக் கூடாது?<br />....................<br />நான் ஏன் காதலிக்க வேண்டும்?<br /><br /><br />வேண்டாம்.<br />அது பெரிய தொல்லை.<br /><br />கொஞ்சப் பழக வேண்டும்.<br />கொஞ்சம் கூடுதலாய்<br />குழைவு பழக வேண்டும்.<br /><br />மணிக்கணக்கில் பேச வேண்டும்<br />காது வலிக்கும்.<br />மறுமுனையில் மௌனம் நீண்டால்<br />மனசு வலிக்கும்.<br /><br />விருப்பு வெறுப்புகள்<br />ஒப்பிட்டு ஒப்பிட்டு<br />சுயம் கரையும்.<br />தினசரிச் செய்திகள்<br />ஒப்பித்து ஒப்பித்து<br />சுதந்திரம் குறையும்.<br /><br />நேரம் வீணாகும்<br />நட்பே சுமையாகும்<br />கண்ணாடி கேலி பேசும்<br />பொய்ப் புழக்கம் பெருகும்.<br /><br />சுற்றிமுற்றிக் காணும் காதல்களும்<br />சலிப்பைத்தான் கூட்டுகின்றன.<br />இது வேண்டாம்.<br /><br />இதுவன்றி இன்னொரு விதமாய்<br />காதல் அர்த்தமாகும் வரை<br />கரையிலேயே நிற்போம்.<br /><br />இவன்?<br /><br /><br />கண்ணியக்காரன்!<br />பேசினால் பேசுவோம்<br />சிரித்தால் சிரிப்போம்<br />அழைத்தால் மதிப்போம்<br />நெருக்கம் கூடுவதாய்த் தோன்றினால்<br />மௌனத்தால்&nbsp;இடைவெளி செய்வோம்.<br /><br />நாமே கொஞ்சம் தெளியும்வரை<br />இவனைக் குழப்பியே வைத்திருப்போம்.<br /><br />காதல் ......<br />வந்தால் வரட்டும்<br />பார்த்துக் கொள்வோம்.<br /><br />........................................<br /><br />நல்லவனாய்த்தான் தெரிகிறான்<br />அரிய சில நொடிகளில்<br />'நண்பன்' வரை வருகிறான்<br />பித்தனாய்த் தெரிகிறான்<br />பெரிய<br />பக்தனாய்த் தெரிகிறான்<br />கருமம் பிடித்தவன்<br />காதலனாய் மட்டும்<br />கற்பனையிலும் தெரிய மறுக்கிறான்.<br /><br />ஆனாலும் அடம் பிடிக்கிறான்.<br />காத்திருக்கிறான்.<br /><br />பெட்டர்மேக்ஸ் லைட்டேதான்<br />வேண்டும் என்றால்<br />பெண்மனம் பாவம் என் செய்யும்?<br /><br />காலம் கடந்து விட்டது.<br />இனிமேல் இவன்மேல்<br />எது வந்தாலும்<br />அனுதாபத்தால் வருதோவென்று<br />எனக்கே என் மேல்<br />ஐயம் வரலாம்.<br /><br />காதல் ......<br />அப்படி வரக்கூடாது.<br /><br />நல்ல வேளை<br />புரிந்து கொண்டான்.<br /><br />அப்படி இப்படி<br />விலகிப் போனாலும்<br />அடிப்படை நல்லவன்<br />......<br />நன்றாய் இருக்கட்டும்.<br /><br />- மதி<br /><div><br />(இந்தக் கவிதையை உங்களெல்லாருக்கும் முன்பாகவே, கவிதாவே வாசித்து ரசித்துப் பாராட்டியிருக்கிறாள். உங்களுக்குக் கவிதாவைத் தெரியுமா? தெரியாதவர்கள் அவளைப் பற்றி <a href="http://sunshinesignatures.blogspot.com/2011/01/blog-post_25.html">இங்கே வந்து தெரிந்து கொள்ளுங்கள் ..&nbsp;</a>&nbsp;)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-5571357477038081063?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-89218839175938399622011-11-14T01:21:00.001+05:302011-11-19T01:34:29.184+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="font-size: xx-small;"><br /></span><br /><div style="color: #666666; font-family: Arial; line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-size: xx-small;">(நான்காண்டுகள் கோவையில் கல்லூரியில் கழித்த பொன்னான நாட்களில் சந்தித்த சுவாரசியங்களைத் தொகுத்து ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பை உருவாக்கலாம் என்று ஒரு சின்ன எண்ணம். இதே போல கல்லூரிச் சாலை&nbsp;# என்று குறியிட்டு இன்னும் பல கதைகள் ஒவ்வொன்றாய் வரும். இந்தப் பதிவு இத்தொடரின் ஆறாவது கதை ஆகும். இந்தத் தொடரின் மற்ற கல்லூரிக் கதைகளை வாசிக்க <a href="http://sunshinesignatures.blogspot.com/search/label/%E0%AE%95%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AF%82%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%9A%E0%AF%8D%20%E0%AE%9A%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AF%88">கல்லூரிச் சாலை</a> என்ற சுட்டியைத் தட்டிப் பாருங்கள்.&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-size: xx-small;"><br /></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-size: xx-small;">என் கதைகளுக்கு வித்திட்ட தோழர்கள் தோழிமார் அனைவர்க்கும் நன்றிகள். இதன் மூலம் யாரையும் காயப்படுத்தவோ கலாய்க்கவோ எனக்குத் துளியும் எண்ணமில்லை. அத்தனை கதைகளிலும் அத்தனை பெயர்களும் மாற்றப்பட்டுள்ளன. உண்மைகள் கொஞ்சம் என் கற்பனைகள் அதிகம் சேர்த்த கதைகள். நிஜப்பெயர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டால் வாசகர்கள் உங்களுக்குள் புன்னகைத்துக் கொள்வதோடு நிறுத்திக்கொள்ளவும், யாரும் தயவு செய்து public forum comment இல் பெயர்களை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட வேண்டாம் என்றும் அன்போடு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-size: xx-small;">இந்த முயற்சிக்குக் கிடைக்கும் அரவணைப்புகள் அத்தனை நண்பர்களையும் சாரும். அழுகின முட்டைகளை நான் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.</span></div><div style="color: #666666; font-family: Arial; line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-size: xx-small;"><br /></span></span></div><div style="color: #666666; font-family: Arial; line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-size: xx-small;">சந்தோஷமாய் என் கல்லூரிக்குள் வாருங்கள்.....)</span></span></div><div style="color: #666666; font-family: Arial; line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-size: xx-small;"><br /></span></span></div><div><div style="color: #666666; font-family: Arial; line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-size: xx-small;">......................................................................................................</span></span></div><div style="color: #666666; font-family: Arial; line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666;"><br /></span></span></div><div style="font-family: Arial; font-size: 13px; line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"><br /></span></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="font-family: Arial; line-height: 18px; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6VnKXTCd6OM/TsUvX0UumuI/AAAAAAAAAqc/MDCEE6Q2gNs/s1600/2135-Vijay-and-Mumtaj.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="250" src="http://4.bp.blogspot.com/-6VnKXTCd6OM/TsUvX0UumuI/AAAAAAAAAqc/MDCEE6Q2gNs/s320/2135-Vijay-and-Mumtaj.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">அட ! இது கூட நல்லாயிருக்கே ....&nbsp;</td></tr></tbody></table><div style="font-family: Arial; font-size: 13px; line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;">என்னுடைய இலக்கியத் திறமைக்கு இப்படி ஒரு சவால் வருமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதுவும் திடீரென்று இப்படிக் கணக்குப் பாடவேளையின் நடுவில். Laplace transformation ரொம்பவும் சலித்துப் போகவே, பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ராமன் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டான், "ஏன் சிவா, நீ இந்தக் கவிதையெல்லாம் எழுதுறேல்ல ... நான் உனக்கு இப்போ ஒரு சோதனை வெக்கட்டுமா?"</span></div></div><br />சுதாரித்துக் கொண்டு என்ன சோதனை என்று விசாரித்தேன். எனக்கும் Laplace-ஐப் பிடிக்கவே இல்லை. "கட்டிப்புடிடா கட்டிப்புடிடா பாட்டு இருக்குல்ல.. அந்த டியூனுக்கு அதே சிச்சுவேஷனுக்கு உன்னால ஒரு பாட்டு எழுத முடியுமா ?" எனக்கு ஆச்சரியம் ! நான் ஏதோ சின்னச் சின்ன அளவுகளில் தூக்கம் வராத இரவுகளில் என் கிறுக்கு மனத்தைப் பற்றியும் மழையையும் நிலவையும் பற்றியும் கவிதைகள் எழுதிக் கொண்டு இருக்கிறவன். இருந்தாலும் உடம்புக்கு ஒத்துக் கொள்வதில்லை என்று முதியோர் இல்லங்கள் பற்றியும் பெண் சிசுக் கொலை பற்றியும் சமூகச் சீர்திருத்தங்கள் பற்றியும் மட்டும் எழுதுவது இல்லை. கட்டிப்புடிடா வகையறாவெல்லாம் இதுவரை முயற்சித்ததே இல்லை.<br /><br />"என்ன மச்சி யோசிக்கிறே ! அதுவும் கவிதைதானே . வள்ளுவரே காமத்துப்பால் எழுதலியா ? வைரமுத்து வாலி பத்தியெல்லாம் அன்னிக்கு அவ்வளவு பேசினே ..... சொந்த சரக்கு கஷ்டமா ?" என்றான். சரிதான். இன்று என் இலக்கியம் இவனுக்கு ஊறுகாயா ! போன வாரம்தான் நண்பர்களோடு அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு பேருண்மையை அவர்களுக்குப் புரிய வைத்திருந்தேன் - அதாவது வைரமுத்து கில்மாவாகப் பாட்டெழுதுவதற்கும்&nbsp;வாலி&nbsp;கில்மாவாக எழுதுவதற்கும் என்ன வித்தியாசமென்று ! வாலி ரொம்பவே பச்சையாக எல்லாருக்கும் புரியும்படி எழுதிவிடுவார். வைரமுத்து எழுதுவதில் ஒரு புதிர் இருக்கும் . அவருடைய கற்பனைகளை ரசிப்பதற்கு விஷயம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். சின்னப் பையன்கள் பாட்டு கேட்டால் ஒன்றும் புரியாது. கெட்டுப் போக மாட்டார்கள்.<br /><br />இது போல் பல சமயங்களில் அக இலக்கியங்களில் இருந்தும் கவித்துவமான கில்மா பாடல்களிலிருந்தும் நண்பர்களுக்கு மேற்கோள் காட்டிப் பேசியிருக்கிறேன். அப்போதுதான் கவிஞன் என்று ஒத்துக் கொள்கிறார்கள் ! இப்போது ராமனுடன் இன்னொரு சின்ன கூட்டமும் சேர்ந்து கொண்டது ! சவாலை ஏற்றுக் கொண்டேன். முயன்றுதான் பார்ப்போமே! .......<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>(கட்டிப்புடிடா பாடலின் மெட்டில் பின்வரும் வரிகளை மனதிற்குள் பாடிப் பார்த்துக் கொள்ளவும்)<br /><br /><i>கட்டில் சுகம் கண்டுபிடிப்போம் - கண்ணே வா</i><br /><i>விட்ட குறை தொட்டு முடிப்போம்</i><br /><i><br /></i><br /><i>இந்த இரவு எனக்கென நீளும் - உந்தன் மேனியின்</i><br /><i>நீள அகலங்கள் அளக்கப் போகிறேன் வாஅஆ (உயிரளபெடை!) ......&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>உந்தன் உடலிங்கு உலையிலே கொதிக்க&nbsp;</i><br /><i>உ</i><i>ஷ்ணம் குறைக்க - உழைத்துப் பார்த்தேன்</i><br /><i>உணர்ச்சித் தீயில் - உருகிப் போனேன் ....</i><br /><i>ஆஆ...</i><br /><i><br /></i><br /><i>மூச்சடக்கி முக்குளித்து ( 1)</i><br /><i>முத்தெடுப்பேன் மானே</i><br /><i>முத்தம் கொடு கொடு&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>உச்சகட்டம் தொட்டுவிட்டால்</i><br /><i>உணர்த்திட சின்ன&nbsp;</i><br /><i>சத்தம் கொடு கொடு&nbsp;</i><br /><i>........................................</i><br /><i><br /></i><br /><i>மின்னல் இடை மூடும் உடை ( 2)&nbsp;</i><br /><i>நழுவிட என்ன&nbsp;</i><br /><i>தடை தடை தடை</i><br /><i><br /></i><br /><i>என்னில் புதை என்னை வதை</i><br /><i>முடியாது இந்த</i><br /><i>கதை கதை கதை</i><br /><i>............................................</i><br /><i><br /></i><br /><i>விழிகளில் தென்னங்கள்</i><br /><i>வேதியல் மாற்றங்கள்</i><br /><i>சடுகுடு ஆட்டங்கள்</i><br /><i>சத்தியத் தேடல்கள்</i><br /><i><br /></i><br /><i>விடை தேடியே ..... உயிர் வேர்த்திடும் ....</i><br /><i>இந்தத் தேடல்கள் தீராதடி ......</i><br /><br />(அப்படியே சிக்கிச்சா சிக்கிச்சா என்று மனதிற்குள்ளேயே பாட்டை முடிக்கவும்)<br /><br />சும்மா சொல்லக்கூடாது. பயல்கள் அசந்து போய்விட்டார்கள். எழுதின எனக்கே இது வாலி வகையறாவா வைரமுத்து வகையறாவா என்று குழப்பமாகி விட்டது. யோசிப்பதற்குள் கவிதை எழுதின தாள் மேசை மேசையாகப் பரவி விட்டிருந்தது. தூரத்திலிருந்து அர்த்த புஷ்டியாய்ப் பல புருவ நெறிப்புகளும் புன்னகைகளும் என்னை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தன. பாடவேளை முடிந்ததும் அபிஷேக் ஓடி வந்து சொன்னான், "மச்சி செமடா... ஆனா வேற யாரும் படிச்சா சத்தியமா இதை ஒரு அனுபவசாலிதான் எழுதியிருக்கணும்னு முடிவு பண்ணிருவாங்க" .<br /><br />நிஜத்தில் அது எங்கள் எல்லாருக்குமே அனுபவங்கள் அமையாத பருவம். ஒரு விடலைத்தனமான ஆர்வமும் குறுகுறுப்பும் கூடிய காலம். உள்ளதிலேயே அதிகமாகப் புத்தகம் படித்தவன் படம் பார்த்தவன்தான் குரு. மற்றவரெல்லாம் மழலையர் ! தன் மழலைத்தனத்தின் அளவுகளை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் கூடுமானவரை அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளும் முயற்சிகளில் அனைவரும் ஈடுபட்டிருப்போம். நான் ஏழாங்கிளாஸ் படித்துக் கொண்டிருந்தபோதே , ஒரு நாள் ஹிண்டு பேப்பரில் பள்ளிகளில் பாலியல் கல்வியை அமல்படுத்துவது பற்றி எதையோ வாசித்துவிட்டு வந்து , அப்போதிருந்த ஒரு 'குரு' எங்களிடையே என்னென்னமோ கற்பனைகளை வளர்த்து விட்டிருந்தான். நம் நாட்டில் இன்றும் வேறு வழியில்லை. இப்படித்தான் அறிவு வளர்கிறது ! ராஜஸ்தானிலிருந்து வந்து எங்கள் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டு வந்த அமித் கோயாலே பின்னொரு நாள் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே தனக்குப் பதினைந்து வயதிலேயே கல்யாணம் முடிந்ததாக ஒத்துக்கொண்டிருக்கிறான். கொய்யாலே !! அவன் ஒருவன் தான் எங்களிடையே அனுபவசாலி என்று பகிரங்க அறிக்கை வெளியிடத் தகுதி பெற்றவன் !<br /><br />கோவையில் படித்து முடித்த பிறகு இரண்டு ஆண்டுகள் பெங்களூரில் மேல்படிப்பு படித்திருந்த காலங்களிலெல்லாம் யோசித்திருக்கிறேன் - கோவையில் எவ்வளவு குழந்தைத்தனமாக இருந்திருக்கிறோம் என்று ! கோவிந்த் குமார் என்று ஒருவன் கோவை கல்லூரியில் ஜூனியராக இருந்தான். கல்லூரியிலேயே மிகப் பிரபலம். ஏதோ ஒரு பட்டணத்துப் பிள்ளையை கல்லூரி மைதானத்தில் ஒரு நிழலோரத்தில் வைத்து முத்தம் கொடுத்துவிட்டான் என்று காட்டுத் தீ போல விஷயம் பரவி வந்தது. அன்று முதல் அவன் அனைவராலும் 'கிஸ்ஸடிச்சான் கோயிந்து கிஸ்ஸடிச்சான் கோயிந்து' என்று கடுப்போடு அழைக்கப் பட்டிருக்கிறான். இதுவே பெங்களூராயிருந்தால் அவன் அங்கே ஒரு 'Kinder-garten கோயிந்து' அளவுக்குத்தான் பெயர் பெற்றிருப்பான்.<br /><br />இந்த அறிவு வேட்கையும் விடலை ஆர்வமும் காலகாலமாய்க் கல்லூரிகளில் பல வழிகளில் நடந்து வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. 80-களில் புத்தகங்களுக்கு நடுவில் மறைத்து வைத்துக் கதையாக வாசித்திருப்பார்கள். 90-களில் அச்சுத் தரம் கூடியிருக்கும். இணையம் வந்து சேர்ந்திருக்கும். எங்களுக்குப் பின் வந்தவர்கள் விடுதி அறைகளிலேயே விரும்பிய நேரங்களில் கணிணிகளைக் கன்னி கழித்திருப்பார்கள். அத்தனை காலங்களிலும் அசைந்து கொடுக்காமல் குருசக்தி தியேட்டர் இருந்திருக்கும். கல்லூரி முதலாமாண்டில் எங்களுக்கு வாய்த்த வரம் ஒரு பொதுத் தொலைக்காட்சியும் வசதி படைத்தவர்கள் வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்த விசிடி பிளேயர்களும் தான்.<br /><br />அந்தத் தொலைக்காட்சியால் ஓர் இரவில் எங்கள் வாழ்க்கை எப்படியெல்லாம் தடம் புரண்டு போயிருக்கலாம் என்றும் நாங்கள் எப்படி வழி கண்டுபிடித்துச் சமாளித்தோம் என்பதும்தான் இந்தக் கதை. (ஆம் ! நீங்கள் இதுவரை வாசித்ததெல்லாம் கதையல்ல... கொஞ்சம் நிஜம்)<br /><br /><br />விடுதியின் அந்தப் பொதுத் தொலைக்காட்சி பல விசேஷ அம்சங்கள் நிறைந்தது. அதனை ரிமோட் மூலம் மட்டுமே இயக்க முடியும். தொலைக்காட்சியிலேயே இருக்கும் விசைகளை எல்லாம் விடுதிக்காக வாங்கும்போதே நோண்டி எடுத்து விடுவார்கள். அந்த ஒற்றை ரிமோட்டையும் தினமும் இரவில் பன்னிரெண்டு மணிக்கு விடுதிக் காப்பாளர் மார்ட்டின் சிங்காரம் வந்து பறிமுதல் செய்து போய் விடுவார். மீண்டும் மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு அவர் கையால் வந்து ஆரோக்கிய ஜெபக் கூட்ட ஒளிபரப்பைப் போடும்போது தான் ரிமோட் வெளியே வரும். மார்ட்டின் சிங்காரம் - வயதானாலும் தன் கம்பீரத்தாலும் கட்டுக்கோப்பாலும் மொத்த முதலாமாண்டு விடுதியையே தன் கட்டுப்பாட்டில் சிறப்பாக நடத்தி வருகிறவர். சுருங்கச் சொன்னால் அவர் சாதாரண தாத்தா இல்லை . அவர் ஒரு ஜூம் தாதா !<br /><br />அப்பேற்பட்ட தாத்தாவையே ஏமாற்றிப் பல இரவுகள் பதினோரு மணி வாக்கில் பையன்கள் யாராவது ரிமோட்டைக் கபளீகரம் செய்து விட்டுக் கமுக்கமாக அறைக்குள் முடங்கி விடுவார்கள். பன்னிரெண்டு மணிக்குத் தாத்தா வரும்போது ஒருத்தனும் அங்கே இருக்க மாட்டான். தொலைக்காட்சியில் யாராவது ஒருவர் கண்ணாடியும் கோட்டும் போட்டுக் கொண்டு ஆங்கிலச் செய்திகள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். ரிமோட்டைக் காணோம் என்று கொஞ்ச நேரம் தேடிவிட்டு வேறு வழியில்லாமல் மெயின் சுவிட்சை அணைத்துவிட்டு உறங்கப் போய்விடுவார் தாத்தா. பயல்கள் ஏதோ சேட்டை பண்ணப் போகிறான்கள் என்று அவருக்குத் தெரிந்திருக்கும். அவன்களின் பாவக்கணக்கைப் பரமபிதாவிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுக் கொஞ்ச நேரத்தில் தூங்கிவிடுவார்.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UJ-M_NlqPBg/TsUyQzO87WI/AAAAAAAAAqk/e_PZlTJGmGs/s1600/50313_313592669286_6077735_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-UJ-M_NlqPBg/TsUyQzO87WI/AAAAAAAAAqk/e_PZlTJGmGs/s1600/50313_313592669286_6077735_n.jpg" /></a></div><br />அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் கூத்து ஆரம்பமாகும். முதலில் மூன்று பேர் ரிமோட்டோடு வந்து தொலைக்காட்சியை உயிர்ப்பித்து ஒரு பத்து நிமிடம் சத்தத்தைக் குறைத்து வைத்துப் பார்த்திருப்பார்கள். அதன் பின் இரண்டு பேர் வெற்றிச் செருக்கோடு ஒரு விசிடி பிளேயரையும் பல கீறல்கள் விழுந்த ஒன்றிரண்டு குறுந்தகடுகளைய்ம் கொண்டு வருவார்கள். இணைப்புகள் கொடுக்கப்படும். சிலபல குறுஞ்சேதிகள் தட்டப்பட்டு விடும். அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் ஒரு கூட்டமே அங்கு கூடியிருக்கும். ஓரமாகக் கடலை போட்டுக் கொண்டே நிலத்தை அளந்து கொண்டிருப்பவர்களில் சில பேர் தாமரை இலை தண்ணீர் போல ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் வந்து சேர்ந்து படம் பார்த்துக் கொண்டே கடலையைத் தொடர்வார்கள். கண்ணியக் காதலர்கள் இடத்தைக் காலி செய்துவிட்டுக் காதலுரையாடல்களை வேறு எங்காவது தொடரப் போய்விடுவார்கள்.<br /><br />சேர்ந்த புதிதில் தலையில் முக்காடிட்டுக் கொண்டு ஒற்றையாய் அமைதியாய் வருவார்கள். பழகப் பழக பகிரங்கமாகப் படையாக வருவார்கள். ஒரு ஆண் எவன் ஒருவனோடு சேர்ந்து இருந்து படம் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறானோ, அவனைத் தன் மிக நெருங்கிய நண்பர்கள் வட்டத்தில் இணைத்துக் கொள்கிறான் என்று அர்த்தம். அதன் பின் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கெட்ட வார்த்தைகளால் கூப்பிடக் கூப்பிட நட்பு பலமாகும். ஆண்களின் நட்பு வசைகளால் பலப்படுகிறது. ஆனால் அங்கே அந்த வசவுகள் அவற்றிற்கான நிஜ அர்த்தங்களை ஏற்பதில்லை. பெண்களின் நட்பு பாராட்டுகளால் பலப்படுவது இதுபோலத்தான். அந்தப் பாராட்டுகளும் பெரும்பாலும் நிஜ அர்த்தங்களில் இருப்பதில்லை !<br /><br />பொதுவாகப்&nbsp;பெண்கள் சித்திரம் வரைதல், ரெக்கார்டு நோட்டுகளில் மார்ஜின் போடுதல், லேபில் ஒட்டுதல் போன்ற வழிகளில் தங்கள் கற்பனை வளத்தையும் படைப்பாற்றலையும் வெளிப்படுத்துவார்கள். ஆண்களின் படைப்பாற்றல் புதுப்புது கெட்ட வார்த்தைகளைப் பிரயோகிப்பதில் அட்டகாசமாய் வெளிப்படுகிறது. அதிலும் நண்பர்களுக்கு ஒரு பாணி விரோதிகளுக்கு ஒரு பாணி என்றெல்லாம் வசவு வார்த்தைகள் ரகம் பிரித்துப் படைக்கப்படும். சபை நாகரீகம் கருதி என்னால் மனதில் முட்டி நிற்கும் சில அற்புத எடுத்துக்காட்டுகளை இங்கு எழுத முடியவில்லை.<br /><br />ஆண்கள் படம் பார்ப்பது போல பெண்கள் என்ன செய்வார்கள் ? யாமறியேன் பராபரமே !<br /><br />"ஓ.... என்னடா அடிக்கடி அவனுங்களே படம் காட்டுறானுங்க ? அவங்கிட்ட மட்டும்தான் பொருள் இருக்கா ? இதைப் பாத்தியா !" ஊருக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பியிருந்த சந்துரு திடீரென்று அன்று மாலை தன் பையிலிருந்து ஒரு புத்தம் புதிய விசிடி பிளேயரை வெளியே எடுத்தபடி கேட்டான். அறையிலிருந்த நான், அருள், கிருஷ்ணன், ராகேஷ், குமார் என்று எல்லோருக்கும் அவன் சொன்னதின் ஆழம் புரிந்துவிட்டது. மேற்கொண்டு சில குறுந்தகடுகளையும் சந்துரு எடுத்து அடுக்கினான். பர்மா பஜாரில் வாங்கப்பட்டவை. சானியா மிர்ஸாவெல்லாம் கூட உண்டாம் !<br /><br />ஆர்வத்துடனும் குறுகுறுப்புடனும் அடுத்த சில நிமிடங்களில் திட்டம் தீட்டப்பட்டது. சந்துருவே அத்தனையையும் முடிவு செய்தான். "இன்னிக்கு ராத்திரி சாப்பிட மெஸ்ஸுக்குப் போகும்போது நான் ரிமோட்டை எடுத்துடறேன். குமார், நீ என் கூட வா..... அப்புறம் ஒரு மணி வரைக்கும் சும்மா இருப்போம். ராகேஷ் , சிவா, அருள் .. நீங்க மத்த பசங்க கிட்ட சொல்லிருங்க. கிருஷ்ணா நீ வரமாட்டே . வெட்கப்படுவே..... போத்திட்டுத் தூங்கிரு. திடீருன்னு தோணிச்சுன்னா சும்மா வந்துரு. முக்காடு மட்டும் போட்டுட்டு வராதே என்னா ... "<br /><br />அன்று பல பேருக்கும் ஒரு நல்லது காட்டின புண்ணியம் எங்கள் அறைக்குக் கிடைக்கப் போகிறது !<br /><br />சொன்னபடியே சந்துரு சாப்பிடப் போகும்போது ரிமோட்டை எடுத்துச் சட்டைப் பைக்குள் போட்டுக் கொண்டான். ஒரு பரவசத்தில் அன்று கொஞ்சம் சீக்கிரமாகவே சாப்பிடப் போய்விட்டான். அங்குதான் சறுக்கிவிட்டோம். பத்து மணிக்கு ஒரு கூட்டம் EPL பார்க்க வேண்டும் என்று வந்தால் ரிமோட் இல்லை. எங்கள் கெட்ட நேரம் நாங்கள் ரிமோட்டைத் தூக்கிய போது National Geographic Channel ஓடிக் கொண்டிருந்தது. எட்டு மணியிலிருந்து ஓடிக் கொண்டே இருந்திருக்கிறது.&nbsp;ரிமோட் இல்லை. மாற்றவும் முடியாது. எத்தனை நேரம்தான் ஒட்டகச்சிவிங்கிகளையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியும்? EPL கூட்டம் கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு பெரும் குழப்பத்தையே உருவாக்கி விட்டார்கள்.<br /><br /><br />வழக்கமாக ரிமோட்டைத் தூக்கும் பசங்களை எல்லாம் போய்க் கேட்டால் எவனிடமும் இல்லை. அவர்களுக்கே அது ஆச்சரியமாய் இருந்தது ! போதாக்குறைக்கு எவனோ ஒருவனுக்கு செல்லில் குறுஞ்சேதி வந்து வேறு வந்து விஷயத்தை ஊதிவிட்டது. EPL ஆட்டம் மிகச் சூடாய்ப் போய்க்கொண்டிருக்கிறதாம். ஆர்ப்பாட்டத்தைக் கவனித்து மார்ட்டின் தாத்தாவும் வந்துவிட்டார்.<br /><br />விஷயம் இன்னதென்று விளக்கப்பட்டவுடன் அவரும் துடிப்பாகி விட்டார். பல நாளாய்த் தேடிக் கொண்டு இருக்கும் அந்த ரிமோட் களவாணியை இன்று பிடிக்கிறேன் பார் என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு விடுதியின் மாணவர் பிரதிநிதியை வரச் சொன்னார். விசாரணை ஆரம்பமானது. தாத்தா அழைக்கிறாரென்று கடலையைப் பாதியில் விட்டுவிட்டு கடமையைச் செய்ய ஓடி வந்தான் Hostel representative கோபால். விஷயம் கேட்டதும் மெதுவாக அவன் வழக்கமான விசிடி பிளேயர் கூட்டத்திடம் போய்ப் பேசினான், "ஏண்டா..... இன்னிக்குப் படம் இருக்குன்னா பதினோரு மணிக்கு மேல எடுத்திருக்கலாமே. எங்கிட்ட சொல்லியிருந்தா நானே எடுத்து வைச்சிருப்பேனே.. ஏண்டா ஏழரை மணிக்கே அவசரப்பட்டு இப்பிடி ஏழரையைக் கூட்டுறீங்க.. அந்த லூசுக் கெளவன் இப்போ அடங்க மாட்டானே ...."<br /><br />இவ்வாறாக நடந்து கொண்டிருக்கையில் ஒரு புதுத் திருப்பம் வந்து விட்டது. அவர்கள் எடுக்கவில்லை என்று கோபால் உணர்ந்து கொள்வதற்கும் , "சந்துருதான் சாப்பிடப் போகும்போது எதையோ எடுத்துப் பாக்கெட்டில போட்ட மாதிரி இருந்தது" என்று ஆல்பர்ட் வந்து குட்டையைக் குழப்பவும் சரியாக இருந்தது ! மார்ட்டின் தாத்தா பிரம்மாஸ்திரத்தை எடுக்கத் துணிந்து விட்டார். அறையில் தேடல் ! ROOM SEARCH ! மாட்டினால் இதுவரை பதியப்பட்ட அத்தனை வழக்குகளும் எங்கள் தலை மேல் ! அவசர அவசரமாக குமார்தான் விவரம் சேகரித்து ஓடி வந்து சொன்னான். தேள் கொட்டினாற்போல் இருந்தது எங்கள் அனைவருக்கும்.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-NuCwedaLVqs/TsUyazHzZ2I/AAAAAAAAAqs/xTO_iQcqT3o/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-NuCwedaLVqs/TsUyazHzZ2I/AAAAAAAAAqs/xTO_iQcqT3o/s1600/images.jpg" /></a></div><br />"இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல தாத்தா வந்துருவாரு. இந்த ரிமோட்டை முதல்ல வேற எங்கயாவது பதுக்கணும். இப்போ என்ன செய்யலாம்?"<br /><br />அனைவரின் மனங்களும் சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்யத் தொடங்கின. ரிமோட் இடம் மாற்றப்பட வேண்டும். ஆல்பர்ட்டின் சாட்சியைக் கலைக்க வேண்டும். சந்துரு மேல் இருக்கும் பழியை மாற்ற வேண்டும். முடிந்தால் கொஞ்சம் அனுதாப அலைகளையும் வீச வைக்கலாம். என்ன செய்ய? என்ன செய்ய?<br /><br />சந்துரு அந்த விசிடி பிளேயரையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கிருஷ்ணன் துணிமணிகள் கலைந்து கிடந்த தன் கட்டிலை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்தான். குமார் தன் கட்டிலுக்குக் கீழே சுவரோரத்தில் இருந்து இரண்டு மூன்று பாட்டில்களை அறை மாற்றிக் கொண்டிருந்தான். அருளும் ராகேஷும் தீவிர கலந்துரையாடலில் இருக்க, நான் கொஞ்சம் ஓரமாக மல்லாக்கப் படுத்து யோசித்தேன். சற்று நேரத்தில் அனைவரின் முயற்சியுடன் ஒரு நான்முனைத் திட்டம் தயாராகிவிட்டிருந்தது.<br /><br />ரிமோட்டைப் பதுக்க வேண்டும். எங்களில் ஒருவர் கையால் இடம் மாற்றப்படுவது கடினம். எங்கள் நடமாட்டம் கவனத்தை ஈர்க்கும். மாடி அறையில் இருந்து சித்தார்த்தை வரவழைத்து ரிமோட்டையும் பொறுப்பையும் ஒப்படைத்தோம். ஒரு தலைவலி முடிந்தது !<br /><br />சாட்சியைக் கலைக்க வேண்டும். ராகேஷும் குமாரும் ஆல்பர்ட்டைப் பார்க்கப் போனார்கள்.&nbsp;ஆல்பர்ட் கீழே அந்தத் தொலைக்காட்சிக்குப் பக்கத்தில்தான் மற்ற குழப்பக் கூட்டத்தோடு பேசிக் கொண்டிருந்தான்.&nbsp;குமார் நன்றாகக் குழப்பிவிட்டு விடுவான். பஞ்சாயத்து பெரிதானால் குரல் உயர்த்திப் பேச ராகேஷ் இருக்கிறான்.<br /><br />குமார் நேராக விஷயத்துக்கு வந்தான், " மச்சி ஆல்பர்ட் , நீதான் சந்துரு ரிமோட் எடுத்தான்னு சொன்னியா? " கூட்டத்தில் அவன் மானசீகமாய்ச் சந்துருவின் தரப்பு வக்கீல் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டான்.<br /><br />"அவன்தான் எடுத்தான்னு சொல்லலைடா... அவன் இங்கேருந்து எதையோ எடுத்துப் பாக்கெட்டில போட்டுட்டுப் போன மாதிரி இருந்துச்சுன்னுதான் சொன்னேன்"<br /><br />ஆஹா ! இது போதும் ! "என்னடா மச்சி , தெளிவாப் பாக்காம நீ பாட்டுக்குக் கெளப்பி விட்டுட்டே .. இப்போ எல்லாரும் பாவம் எங்க ரூம் மேட்டைச் சந்தேகப்படுறாங்க ... "<br /><br />"டேய் அப்படி இல்லடா.. எனக்குத் தெரிஞ்சதை நான் சொன்னேன். ரிமோட்டான்னு தெரியல. ஆனா எதையோ பாக்கெட்டில போட்டானே ........"<br /><br />ஒட்டகச்சிவிங்கிகள் ஓய்ந்து போய் அப்போது National Geographic அதிநவீனத் தொழில்நுட்பங்களைப் பேசிக் கொண்டிருந்தது. ஆர்வமாய் வாய் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த கூட்டத்தில் சட்டென்று ஒருவனின் செல் அழைக்கவே, அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து செல்லை எடுத்துவிட்டு ஒதுங்கினான். குமாரின் கண்கள் விரிந்தன !<br /><br />"புரிஞ்சிருச்சு மச்சி ... சந்துரு வெச்சிருக்கிறது அம்பானி செல் ஃபோன்டா.. பின்னால் இருந்து பார்க்க டிவி ரிமோட் மாதிரியே இருக்கும். அதே கலர். நீ அதைப் பாத்தியோ என்னமோ .."<br /><br />ராகேஷும் விஷயம் புரிந்து வலியுறுத்த ஆரம்பித்தான். "இங்க பாரு மச்சி .. உன்னைக் குறை சொல்லலை. ஆனா நீ எதோ நல்லதுக்காக சாட்சி சொன்னே. பாவம் ஒண்ணும் பண்ணாத சந்துரு மேல பழி வருது பாரு. உனக்குத் தெரியாதா வழக்கமா யாரு ரிமோட் எடுப்பாங்கன்னு ... போன வாரம் கூட ஒரு ரேடியம் கலர் துண்டைத் தலையில் சுத்திகிட்டு வந்தியே .. சந்துருவுக்கு உடம்பு வேற சரியில்லை ....."<br /><br />சாட்சிக்காரனிடம் அடித்துப் பேசுவதை விட அணைத்துப் பேசிக் குழப்பி விடுவதே உத்தமம். செய்தாகிவிட்டது !<br /><br />தாத்தாவும் கோபாலும் இன்னும் சிலரும் சற்று நேரத்தில் எங்கள் அறைக்கு வந்தார்கள். குமாரும் ஆல்பர்ட்டை அழைத்து வந்து விட்டான். ஆல்பர்ட்டே தாத்தாவிடம் தன் சாட்சியின் மேல் சந்தேகம் இருக்கிறதென்று சொன்னால் நன்றாக இருக்குமில்லையா?<br /><br />முன் ஏற்பாடுகளின்படி அறையில் கிருஷ்ணனும் சந்துருவும் மட்டும் இருந்தார்கள். கிருஷ்ணன் எதையோ படித்துக் கொண்டிருந்தான். சந்துரு இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு முடங்கி விட்டிருந்தான். இரவு மெஸ்ஸில் போட்ட கிச்சடியைத் தின்றதிலிருந்து மூன்று முறை வாந்தி எடுத்துவிட்டுத் தலைவலி வயிற்று வலியுடன் கிடக்கிறான் என்று சொன்னோம். அந்தக் கிச்சடியை நம்பி காலராவே வந்து விட்டது என்றுகூட கதை கட்டலாம். ஒரு சந்தேகமும் வராது ! விஷயம் கேள்விப்பட்டதும் அவ்வளவு வெகுளியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு , "எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதே தாத்தா" என்று சாதித்தான் சந்துரு. தாத்தா அறை முழுக்கத் தேடிப் பார்த்தார்.<br /><br />சந்துருவிடம் இருந்து அவனின் செல்லை வாங்கி அதற்கும் அந்த ரிமோட்டுக்கும் உள்ள உருவ ஒற்றுமைகளை எல்லாருக்கும் குமார் விளக்கிக் கொண்டிருந்தான். ஆல்பர்ட்டே அப்போது முழுதாக மனம் மாறி மற்றவர்களிடமும் அந்த உருவ ஒற்றுமையைப் பற்றிச்&nbsp;சொல்லி ஆச்சரியப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். தேடிக் களைத்த தாத்தாவிடம் சந்துரு வந்து, " எனக்கு வயித்தை என்னமோ செய்யுது. நீங்க தேடிப்பாத்துட்டு ரிமோட் கெடைச்சா எழுப்புறீங்களா தாத்தா.. நான் கொஞ்சம் படுத்துக்குறேன்" என்றான். கடைசி ஆணியையும் அறைந்தாயிற்று !<br /><br />இவ்வளவும் நடக்கையில் நானும் அருளும் விடுதி முழுக்க ஒவ்வொரு அறையாய்ச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தோம். கொஞ்ச நாள் முன்னாடி Hostel representative பதவிக்குப் போட்டியிட்ட ஒவ்வொருத்தனும் இப்படித்தான் பிரச்சாரம் பண்ணிச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தான்கள். அதில் முளைத்த திட்டம்தான் இந்த நான்காம் முனை.<br /><br />அடுத்த அறைக் கதவைத் தட்டினோம். தடித்த கண்ணாடியுடன் அதிகம் பழக்கமில்லாத எவனோ ஒருவன் கதவைத் திறந்தான்.<br /><br />"டேய் மச்சி ... நான் சிவாடா.. ரூம் நம்பர் 10-ல இருக்கேன். ஒரு சின்ன பிரச்சினை. இந்த டிவி ரிமோட்டக் காணலை. எங்க ரூமிலதான் எடுத்து வெச்சிருக்கோம்னு எவனோ கெளப்பி விட்டுட்டான். ரூம்ல தாத்தா தேடிட்டிருக்காரு. நாங்க எடுக்கலை. ஆனா அது கெடைக்கற வரைக்கும் எங்க மேல சந்தேகம் இருந்துட்டேதான் இருக்கும். தப்பா நெனைச்சுக்காதே ..... ஒரு வேளை உனக்குத் தெரிஞ்சு யாரும் எடுத்திருந்தாலோ , இல்ல கீழ கீல பாத்தாலோ எதாவது பொது இடத்துல வெச்சுரச் சொல்லுடா மச்சி ... ப்ளீஸ்டா.. தாங்க்ஸ்டா ... "<br /><br />மந்தமாய்க் கேட்டுவிட்டு கண்ணாடி கதவடைத்துக் கொண்டான். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் இரண்டாம் மாடி பாத்ரூமில் ஒண்ணுக்குப் போகும் எவனாவது 'ரிமோட் கெடைச்சாச்சு' என்று அறிவித்தபடி வரப் போகிறான். எங்களுக்கு இன்னும் நாற்பது அறைக்கதவுகள் பாக்கி இருந்தன.<br /><br />"டேய் அருளு ..... அடுத்த ரூம்ல நீ பேசுடா. எனக்கு வாய் வலிக்குது........... தேவையாடா நமக்கு இந்த நாய் பொழைப்பு?"<br /><br />"விடுறா சிவா... ஆனானப்பட்ட சிவபெருமானே அந்தக் காலத்துல பிட்டுக்காக மண்ணெல்லாம் சுமந்திருக்காரு மச்சி .. இதையெல்லாம் பாத்தா முடியுமா............"<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-6rnlaLQdaDk/TsUzWo-VuuI/AAAAAAAAAq0/tt2n5YOhdzc/s1600/372_esc2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://3.bp.blogspot.com/-6rnlaLQdaDk/TsUzWo-VuuI/AAAAAAAAAq0/tt2n5YOhdzc/s320/372_esc2.jpg" width="320" /></a></div><br />- மதி<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-8921883917593839962?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-86763983034082955132011-10-25T10:30:00.000+05:302011-10-28T12:07:23.014+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: center;"><i><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">எல்லோருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துக்கள் ... இந்தப் பண்டிகைக்கு மட்டுமே வாய்க்கப்பெறும் சில பொக்கிஷமான புன்னகை நிமிடங்களைக் கவிதையாக்கி வைத்திருக்கிறேன்... வாசித்து ரசித்துவிட்டு மகிழ்வோடு கொண்டாடுங்கள் ..</span></i></div><div style="text-align: center;"><i><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-SW-9ayYNUdc/TqHnq6lG4uI/AAAAAAAAApE/1dTxtOZwotU/s1600/1921698688_1511b44786.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" src="http://2.bp.blogspot.com/-SW-9ayYNUdc/TqHnq6lG4uI/AAAAAAAAApE/1dTxtOZwotU/s320/1921698688_1511b44786.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><i><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></i></div><br />நாலோரம் மஞ்சளிட்ட புதுத்துணி<br />நாவூறும் சுவையிழுக்கும் பலகாரம்<br />நல்லெண்ணெய்க் குளியலை யார்<br />நடுவில் கண்டுபிடித்தாரோ என்று<br />செல்லச் சிறுவன் சிணுங்கும்போது ........<br /><br />தவழும் பாவாடையைத் தூக்கி ஒரு கை<br />துணையாய் அண்ணன் விரல்பிடித்து இறுக்கி ஒரு கை<br />காதைப் பொத்திக் கொள்ள கைகள் பற்றாமல்<br />வைத்த முதல் வெடி வெடிக்குமுன்னே<br />குட்டி தேவதை கண் சுருக்கி ஓடி வர ...<br /><br />பல நாள் பாராமல் பண்டிகைக்கு ஒன்றுகூடி<br />புதுசுடுத்தி விளையாடிக் கொண்டாடும்<br />வானரத்தில் ஒரு வாண்டு<br />பலகாரம் பகிர்ந்துண்கையில்<br />புரையேறித் திண்டாட .....<br /><br />அத்தி பூத்தாற்போல் அதிசயமாய் ஒரு நாள்<br />அத்தை மகள் ரத்தினத்தை<br />பட்டுப் பாவாடை தாவணியில்<br />பார்த்து ரசிக்கும் வாய்ப்பிற்காய்<br />பண்டிகைக்கு வாலிபர் நன்றி நினைக்க ....<br /><br />மாப்பிள்ளை முறுக்கின் களை குன்றாத தோரணையில்<br />மணப்பாறை முறுக்குகளை மென்றரைத்துத் தின்றுகொண்டே<br />மாமனார் உபசரணைகள் மாமன் மச்சான் அறிமுகங்கள்<br />பலகாரம் பாப்பையா எல்லாம் அலுத்துப் போய்<br />பரிதாபமாய் ஏங்கிச் சலம்பும் கணவனை<br />சமையற்கட்டில் மனைவி மறைந்து ரசிக்க ..<br /><br />விலக்கி வைக்கும் பெண் வீட்டின் கூட்டத்தில்<br />விளக்கு வைக்கும் பாசாங்குக் கோலத்தில்<br />ஒரு தனிமையைத் திருடிக் கொண்டு<br />புது மாப்பிள்ளை காதல் பழக ...<br /><br /><br />வியாதி தடுத்தாலும் விருப்பம் வெற்றி பெற்று<br />ஒரே ஒரு அதிரசத்தை அதிகமாய்த் தின்ற தந்தை<br />வாய் துடைக்காமல் பொய் சொல்லி<br />விசாரணையில் மாட்டிக் கொள்ள<br />இதுதான் கடைசி என்று கண்டித்து<br />இன்னும் ஒன்றை அம்மா அங்கே ஊட்டி விட ...<br /><br />பல திரிகள் தருகிறது<br />இந்தப் பண்டிகை<br />ஒரு புன்னகைக்கு விளக்கேற்ற !<br /><br />- மதி<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-KsWt_5-3UCs/TqHnxvDiGNI/AAAAAAAAApM/eWcGPNlPel4/s1600/deepavali01.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="206" src="http://3.bp.blogspot.com/-KsWt_5-3UCs/TqHnxvDiGNI/AAAAAAAAApM/eWcGPNlPel4/s320/deepavali01.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-8676398303408295513?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-53022716616704002952011-10-12T17:42:00.001+05:302011-10-12T19:05:01.170+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-LUawVK8nTHM/TpWEHwt3C8I/AAAAAAAAAn0/POUTvKXQJMQ/s1600/garfield-picture-wallpaper-001-1024.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-LUawVK8nTHM/TpWEHwt3C8I/AAAAAAAAAn0/POUTvKXQJMQ/s320/garfield-picture-wallpaper-001-1024.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">அரசாங்க வேலைன்னா சும்மாவா !!</td></tr></tbody></table>கீழைத் தமிழ் நாட்டில் இராமநாதபுரம் வகையறா ஊர்களுள் , அதிகம் பசுமை பழகாத , வெயிலும் புழுதியும் புழுக்கமும் பரந்த ஒரு ஊரில் அதிகம் சுவாரசியம் இல்லாத ஓர் அரசாங்க அலுவலகத்தில் சுத்தமாகச் சந்தை மதிப்பே இல்லாத ஒரு வயசானவர் எப்போதும் போல ஒரு நாளைக் கழித்ததில் பெரிய விசேஷம் இல்லை. என்றாவது ஒரு நாள் என்ற ரீதியில் என் போன்றோர் அங்கே இருக்கையில் அவரும் அங்கே இருந்தது தான் இந்தக் கதை உருவாவதற்குப் பெரும் பங்காற்றியிருக்க வேண்டும்.<br /><br />கொஞ்சம் பழக்கமான ஓர் ஆசிரிய நண்பருடன் - புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்திருப்பவர் - ஒரு வேலையாக அந்த ஊரின் உதவித்தொடக்கக் கல்வி அலுவலகத்தில் ஒரு முழு நாளைக் கழிக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. எனக்கும் பெரிதாக வேறு வேலை ஏதும் அன்று இல்லை என்பது வேறு விஷயம்.<br /><br />தாருக்கும் தரைக்கும் வேற்றுமை தெரியாத ஒரு குறுகிய தெருவில், ஒரு பழைய பெரிய திரையரங்கத்தினை ஒட்டிய ஒரு மிகக் குறுகிய சந்துக்குள்ளே அமைந்திருந்தது அலுவலகம். காலை ஒன்பதரை மணிக்கே வந்து விட்டிருந்தோம். எங்களுக்குப் பிறகு சீரான இடைவெளியில் பதவி அடிப்படையில் அலுவலக ஊழியர்கள் வரத் தொடங்கினார்கள். ஒரு பத்தரை வாக்கில் கொஞ்சம் தடபுடலோடு உதவித் தொடக்கக் கல்வி அலுவலர் அம்மா கடைசியாக வந்து சேர்ந்தார். கொஞ்சம் அதிகமான முகப் பூச்சுகளும் கட்டையான அதிகாரக் குரலுமாக உஷா உதூப்புக்கும் 'தூள்' சொர்ணாக்காவுக்கும் சொந்தம் போல இருந்தார் அலுவலரம்மா. அதே 'ஒரு ரூபாய்' பொட்டும் கூட. <br /><br />அலுவலகக் கட்டடம் ஒரு காலத்தில் அந்தத் திரையரங்கத்தின் அலுவலகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். கட்டடத்தின் மேலே ஓரிரு எழுத்துகளை இழந்து 'அன்னை மேரி' என்ற திரையரங்கின் பெயர் இருந்தது. அன்னை மேரி திரையரங்கில் ஓடிக் கொண்டிருந்த படம் அந்த அரங்கத்தின் நொடித்துப் போன நிலையைக் காட்டியது. அரசாங்கத்தின் தொடக்கக் கல்வி நொடித்துப் போனதா இல்லையா என்பது அரசியல் விஷயம். பேச வேண்டாம்.<br /><br />அங்கே காத்திருக்கும் போது தான் அந்தப் பெரியவர் அங்கு வந்தார். அவரைப் பார்த்ததுமே எழுத்தர் ஒருவர் "ஐயா உங்க விஷயத்தைத்தான் தேடிக்கிருக்கோம். ஆயிரும். கொஞ்ச வெளியே காத்திருங்க" என்றார். பழக்கமான ஆள் தான் போல. கொஞ்சம் ஒடிசலாகவும் குள்ளமாகவும் இருந்தார். மழுங்கச் சிரைத்த முகம். கையில் ஒரு மஞ்சப்பை. அவரும் எங்களோடு காத்திருக்கத் தொடங்கினார். வெளியில் இருந்த வேறு சிலருக்கும் அவர் பழக்கமாகத் தெரிந்தார். அவர்களிடம் அவர்களுடைய வேலை விஷயங்களையும் முன்னேற்ற நிலைகளையும் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.<br /><br />நண்பரும் நானும் இடத்துக்குப் புதுசு. எழுத்தர் நண்பரிடம் வந்து, "சார், உங்க ரெக்கார்டைத் தேடி எடுக்கணும். ஒரு வாரம் மின்னயே வந்த ஆர்டரு.. நீங்க கொஞ்ச சீக்கிரம் வந்திருக்கலாமே" என்றார். நண்பருக்கு ஒரு நாள் விடுப்பில் விஷயத்தை முடிக்க வேண்டும். "நாந்தேன் கொஞ்சம் விட்டுட்டேன் சார். நான் இருக்கேன் சார். லேட்டானாலும் பரால்ல. கொஞ்சம் பாத்து முடிச்சுக் குடுங்க" என்று இழுத்தார். "சரி பாப்போம் உக்காருங்க" என்று அவர் போய்விட்டார்.<br /><br />ஒரு ஐந்து ஊழியர்களும் ஒரு பியூனும் இருந்தார்கள். மக்கள் வந்தும் போயும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் பெரிதாக வேலை நடப்பது போல் இல்லை. தூசு படிந்த காகிதக் கட்டுகளும் மர நாற்காலிகளும் அரசாங்க முத்திரையாய்க் காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தன. ஓரமாக ஒரு கணிணி உபயோகத்தின் அடையாளம் இன்றி ஒரு போர்வையால் மூடப்பட்டு இருந்தது.<br /><br />எங்கள் நேரம்.... அன்று கரண்ட்டும் இல்லை. நடப்பதை எல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். ஒவ்வொருவரும் அவரின் மேசையை ஒழுங்கு படுத்தி காகிதங்களையும் கோப்புகளையும் அடுக்கி வைத்து முடிக்க மணி பதினொண்ணரை ஆனது. ஒரு இளைஞன் சைக்கிளில் டீ கொண்டு வந்து விற்றுவிட்டுப் போனான். உள்ளே வருபவர்கள் சிலர் முதலில் பியூனைத்தான் பார்க்கிறார்கள். அவரும் அடிக்கடி, "இந்த மோசஸ் இல்லாட்டி இங்க ஒண்ணும் ஓடாது" என்று முனகிக்கொண்டே "சார் இவருக்கு முடிச்சு விடுங்க" என்றோ "சார் இவரை அடுத்த வாரம் வரச் சொல்லுங்க பாத்து வைப்போம்" என்றோ மேசைக்கு மேசை உதவிக்கொண்டிருந்தார்.<br /><br />மோசஸ் எங்களிடம் வந்தும் விசாரித்தார். "எஸ்ஸார் புக்கு எழுதணுமா.. நேரமாகும்... ஆனா விட்டுறாதீங்க .. இன்னைக்கே இருந்து முடிச்சுட்டுப் போங்க" என்று அவர் பங்கு அறிவுரை வழங்கினார். நான் என் பக்கத்து மேசையைக் கவனித்தேன். எழுத்தர் ஒரு நோட்டை எடுத்து வெகு கவனமாக வெகு நிதானமாக ஸ்கேலும் பேனாவும் கொண்டு கோடிழுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு பதினைந்து நிமிடங்கள்... சேர்ந்தாற்போல் பத்து பக்கங்களுக்கு மேல் கோடிட்டிருந்தார். சர்வ கவனமாக ஒரு சிற்பி கல்லைத் தட்டும் பொறுமையும் நேர்த்தியும் அவர் முகத்தில் தெரிந்தது. கண்டிப்பாக நேரமாகும்! கோடு போட்டு முடித்ததும் நோட்டை மூடி வைத்து விட்டு எழுந்து போய் விட்டார்.<br /><br />கண்காணிப்பாளர் மேசையில் ஒரு மனிதர் ஏதோ சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவரின் பேச்சிலிருந்து அவரின் மனைவி ஓர் ஆசிரியை என்றும் அவரின் சம்பளத்தில் ஏதோ கையாடல் என்றும் அந்த ஆள் கோர்ட்டுக்குப் போக எண்ணுவதாகவும் தெரிந்தது. நடுவில் அந்தப் பெரியவர் மீண்டும் ஒரு முறை உள்ளே வந்தார். மோசஸ் அவரிடம் ஏதோ காரணம் சொல்லி அனுப்பி விட்டார்.<br /><br />கொஞ்ச நேரம் கழித்து எழுத்தர் நண்பரை அழைத்தார். "சார்.. நேரமாச்சு .. போய் சாப்ட்டு வாங்க.. வந்ததும் ஒங்க வேலைதான்" என்றார். கூடவே "ஒரு சில விஷயம் ட்ரெஷரில விசாரிக்க வேண்டிருக்கு. அது நான் பாத்துக்குறேன். ட்ரெஷரி செலவு ஒரு அம்பது ரூபா போறதுக்கு முன்னாடி மறக்காம குடுத்துட்டுப் போயிருங்க" என்றுவிட்டுப் போய்விட்டார். எனக்கு யாருடைய ட்ரெஷரி என்று கேட்க வேண்டும் போல் இருந்தது.<br /><br />சாவகாசமாக வெளியே ஒரு ஓட்டலில் போய் சாப்பாடு பண்ணிவிட்டு வந்தோம். அலுவலகத்தில் உணவு இடைவேளை. வெளியே - நாற்காலிகளோ மரத்தடிகளோ கூட இல்லை - ஒரு சுவர் நிழலில் திண்டில் உட்கார்ந்தோம். அந்தப் பெரியவர் அருகில்தான் இருந்தார். எங்களிடம் என்ன வேலை என்று விசாரித்தார். பிறகு அவரைப் பற்றிச் சொன்னார். "நான் ரிட்டயர்டு தம்பி. எட்டு வருஷமாச்சு. கடலாடி பக்கத்துல இருந்தேன். மூணு பொண்ணுங்க. மூணு பேரும் டீச்சர்தான். .... ரெண்டு பையங்க உண்டு. ஆனா அவங்க சும்மாதான் இருக்காங்க. ரெண்டாவது பொண்ணுக்கு மெட்ராஸுக்கு மாத்தலாயிட்டுது. அது விஷயமாத்தான் நான் அலைஞ்சுட்டிருக்கேன். ........ ஒங்களுக்குச் சொந்த ஊர் எங்கே?"<br /><br />"மதுரைங்க..."<br /><br />"மதுரையில் எங்கே தம்பி... பக்கத்துலயா?"<br /><br />"இல்ல மதுரைதாங்க. இவரு நண்பர். திருப்பரங்குன்றத்துல வேலை பாக்குறாரு. இவரு வேலையாத்தான் வந்தோம்."<br /><br />"சரி சரி ... என்ன சொன்னாங்க?"<br /><br />"இருந்து வாங்கிட்டுப் போகச் சொல்லியிருக்காங்க"<br /><br />"சரிதான். இருந்து முடிச்சுட்டே போங்க. முடியலைன்னு விட்டுட்டா வேலை ஆகாது.."<br /><br />"சரி சார். அப்படியே ஆகட்டும்"<br /><br />"நல்லது தம்பி.. எனக்கு..... இந்தக் கண்ணு வேற வெளக்கமாத் தெரிய மாட்டேங்குது. ஆப்பரேஷன் பண்ணணும். "<br /><br />இப்படியே கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். நானும் அங்கங்கே 'உம்' போட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அருப்புக்கோட்டை பக்கத்தில் அவரின் மூத்த மகள் வீடு கட்டியிருக்கிறாராம். அங்கே போய் விடுவது பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறாராம்.<br /><br />அலுவலகத்துக்கு வெளியே சுவர் முழுக்க வெவ்வேறு போஸ்டர்கள். கண்ணீர் அஞ்சலி, திருமண வாழ்த்து, ஆசிரியர் சங்க ஆர்ப்பாட்டம் ... இன்ன இன்ன.. அவற்றுள் ஒன்று சட்டென்று கண்ணைப் பறித்தது.<br /><br /><div style="text-align: center;"><i><b>ஆசிரிய பெருமக்களின் சீரிய பயிற்சி !</b></i></div><div style="text-align: center;"><i><b>மாணவ செல்வங்களின் வீரிய முயற்சி !</b></i></div><div style="text-align: center;"><i><b>பத்தாம் வகுப்பில் 93% தேறிய தேர்ச்சி - அதுவே</b></i></div><div style="text-align: center;"><i><b>வாதாங்குளம் உயர்நிலைப் பள்ளியின் வரலாற்று எழுச்சி !!</b></i></div><div style="text-align: center;"><i><b>&nbsp; &nbsp;இதில்</b></i></div><div style="text-align: center;"><i><b>முன்னாள் மாணவருக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி !</b></i></div><div style="text-align: center;"><b><i>மேலும் சாதனை படைக்க வாழ்த்துகள் </i>.</b></div><div style="text-align: right;">இவண் : சண்முகமணி</div><div style="text-align: right;">&nbsp; கிரிக்கெட் கட்டுரையாளர், எல்ஐசி முகவர்</div><br />இது போலவே இன்னும் இரண்டு மூன்று போஸ்டர்களில் சண்முகமணியின் பெயர் இருந்தது. அத்தனையும் அவரின் கை வண்ணத்தில் உருவான கவிதைகளாக இருக்க வேண்டும்.<br /><div style="text-align: center;"><i><b><br /></b></i></div><div style="text-align: center;"><i><b>கல்வியில் ஒழுக்கம் - அது தேன்</b></i></div><div style="text-align: center;"><i><b>கல்வியில் ஒழுக்கமின்மை - அது வீண்</b></i></div><br />இப்படி கைக்காசையும் கவிதையையும் வாரி இறைக்கும் அந்த முன்னாள் மாணவர் சண்முகமணி பற்றித் தெரிந்து கொள்ள ஒரு ஆசை வந்தது. ஆனால் யாரையும் கேட்டால் வேறேதும் ட்ரெஷரி செலவு வந்து விடுமோ என்று மனதுக்குள் வைத்துக் கொண்டேன்.<br /><br />சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு சொன்னபடி நண்பருடைய வேலையே தொடங்கப்பட்டது. ஒரு வழியாக மூன்றரை மணிக்கு எல்லாம் எழுதி முடித்து அலுவலரம்மா கையெழுத்துக்காக அவரது அறைக்கு நகர்ந்தது. அவர் கொஞ்ச நேரம் நண்பரோடு பேசி விட்டு ஆஃபிஸ் செலவு என்ற வகையில் இருநூறு ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டு கையெழுத்திட்டார். முடிந்ததும் வெளியில் வந்தோம்.<br /><br />அலுவலக எழுத்தருக்கும் கண்காணிப்பாளருக்கும் ட்ரெஷரி செலவு பட்டுவாடா செய்ய வேண்டும். அந்த அம்மா வசதியாகத் தனியறையில் வாங்கிக் கொண்டார். எழுத்தர் ஒரு நோட்டைத் திறந்து அதற்குள் வைக்கச் சொன்னார். கண்காணிப்பாளருக்கு டேபிள் வெயிட்டுக்கு அடியில் வைத்தோம். புன்னகையோடு வழியனுப்பினார்கள் !<br /><br />திரும்பும்போது மோசஸ் எதிர்பட்டார். அவரிடம் ஒரு முப்பது ரூபாயைக் கொடுத்து விட்டுக் கிளம்பப் போனோம். நான் ஒரு ஆர்வத்தில் வெளியில் இருந்த பெரியவரைக் காட்டி மோசஸிடம் அவர் வேலை எப்போது முடியும் என்று கேட்டேன். மோசஸ் சிரித்தார்.<br /><br />"அவரு இதே ஆஃபிஸ்ல இந்த அம்மாவுக்கு ஒருத்தர் முன்னாடி ஏயியோவா இருந்தவர்தான் சார். ரிட்டையர் ஆயிட்டாரு. தெனமும் இப்பிடித்தான் வருவாரு.... கொஞ்சம் ஒரு மாதிரி. பக்கத்துலதான் அவரு பொண்ணு வீட்டுல இருக்காரு"<br /><br />நான் லேசாக அதிர்ச்சியடைந்து அவரைப் பார்த்தேன். திரும்பப் பார்த்துச் சிரித்துவிட்டு 'வேலை ஆயிருச்சா' என்பது போல தலையசைத்தார்.<br /><br />"நீங்க ஒண்ணும் நெனைச்சுக்கிறாதீங்க சார். மனுசன் வேலையில் இருந்தப்ப கொஞ்சம் அதிகமா ஆடுனவரு. அதுதேன் வேலை போனதும் இப்பிடி ஆயிருச்சு. நீங்க போயிட்டு வாங்க... அடுத்த முறை எதும் வேலைன்னா முதல்ல என்னட்ட சொல்லுங்க.... சீக்கிரம் முடிச்சுரலாம் .."<br /><br />- மதி<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-5302271661670400295?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-50667876771267116652011-09-11T02:03:00.000+05:302011-10-12T16:33:38.696+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-uEouRE4j044/TmvIxQg92II/AAAAAAAAAnA/Pc8y1TMp9ms/s1600/baby.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="254" src="http://3.bp.blogspot.com/-uEouRE4j044/TmvIxQg92II/AAAAAAAAAnA/Pc8y1TMp9ms/s320/baby.jpg" width="320" /></a></div><br />உலகின் மிக அழகான நிகழ்வு<br />உறங்கும் குழந்தையின் சிரிப்பு !<br /><br />பிறந்த குழந்தைகள்<br />உறங்கும் பொழுதினில்<br />பிள்ளையார் வந்து<br />பூ காட்டிப் போவாராம்.<br />பூக்கள்<br />புன்னகையைப் பிரசவிக்குமாம் !<br /><br />அம்மா சொன்னாள்.<br />அவளுக்குச் சொன்னது<br />அவளின் அம்மாவாம்.<br />சின்னக் குழந்தைகளின்<br />செய்கை ஒவ்வொன்றிற்கும்<br />காரணங்கள் கற்பித்து<br />கதைகளில் வடித்து<br />காலங்காலமாய்ச் சொல்லி வருகிறார்கள்.<br />வேறென்ன கதைகள்<br />தெரியுமென்றேன்.<br /><br />பாலுக்கழாத சமயங்களில்<br />பச்சைப் பிள்ளை அழுதால்<br />பூவை ஒளித்து வைத்து விட்டு<br />பிள்ளையார்<br />பூச்சாண்டி காட்டி விளையாடுகிறாராம்.<br /><br />பிறக்கும் குழந்தைகட்கெல்லாம்<br />பிறர் கண்ணுக்குத் தெரியாத<br />பறக்கும் சைக்கிள் ஒன்றைப்<br />பரிசளித்துவிட்டு<br />பிள்ளையார்<br />அதை ஓட்டுவதெப்படி என்றும்<br />காதில் ஓதிப் போவாராம் !<br />குழந்தை<br />கையை காலை அசைக்கையிலெல்லாம்<br />தேவ வீதிகளில்<br />தன் சைக்கிளில் உலா வருகிறதாம் !<br /><br />ஒவ்வொரு உயிரையும்<br />உலகிற்கு அனுப்பி வைக்குமுன்<br />அதற்கு முன்பாகப் பிறந்த குழந்தையின்<br />கைப்பிடி மண் கேட்பாராம்<br />கடவுள்.<br />அவ்வாறு பிறக்கவிருக்கும்<br />அடுத்த குழந்தைக்காய்<br />மண் சுமந்து போவதால்தான்<br />மணிக்குழந்தை<br />முக்குமாம்<br />முனகுமாம் !<br /><br />எத்தனையோ<br />பழைய வேட்டிகளை<br />வெட்டிக் கிழித்து<br />எத்தனைதான் வைத்திருந்தாலும்<br />எப்போது வேண்டுமோ<br />அப்போது பல துணிகள்<br />மாயமாய் மறைந்திடுமாம்.<br />என்னடா இதுவென்று<br />புரியாத பாட்டிமாரெலாம்<br />பிள்ளையர்தான் வந்து<br />பீத்துணி களவாடுகிறார் எனப்<br />பிள்ளையிடம் முறையிடுவார்களாம் !<br /><br />ஒரு குழந்தையின் பிறப்பு<br />எத்தனை சந்தோஷங்களைப் பிரசவிக்க வல்லது !<br /><br />பேச்சின் சுவாரசியத்தில்<br />அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த<br />எங்கள் வீட்டுப் புதுக் குழந்தையை<br />எதேச்சையாய்த் திரும்பிப் பார்த்தேன்.<br />உலகின் மிக அழகான நிகழ்வு !<br /><br />பூ காட்டும் தரிசனத்துக்காக<br />பிள்ளையார் வந்து விட்டார் போல !<br />அந்தப் புன்னகையில்<br />கடவுள்<br />என் கண்ணுக்கும் தெரிந்தார் !<br /><br />அம்மாவிடம் சொன்னேன்<br />"பீத்துணி பத்திரம்" !<br /><br />- மதி<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-5066787677126711665?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-36523376549323291332011-09-06T22:17:00.001+05:302011-12-30T19:45:56.751+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-gdPyC2EOCSo/Tk6-A1OSomI/AAAAAAAAAm0/7KZAFd1r_mQ/s1600/savithri.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="194" src="http://2.bp.blogspot.com/-gdPyC2EOCSo/Tk6-A1OSomI/AAAAAAAAAm0/7KZAFd1r_mQ/s320/savithri.jpg" width="320" /></a></div><br />அட்டைப்படத்திலேயே அஜீத்துக்கும் விஜய்க்கும் சண்டை மூட்டிவிட்டிருந்த அந்த வார ஆனந்த விகடனைப் பதினைந்து ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிவிட்டு, அப்படியே ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலும் வாங்கிக்கொண்டு, அந்த இரவில் மதுரை இரயில் நிலையத்தின் பயணிகள் காத்திருப்பு அறையில் எனக்கென ஓர் இடம் தேடிப்பிடித்து அமர்ந்தேன். இன்னும் சற்று நேரத்தில் என் வண்டி முதலாம் நடைமேடையில் வந்து சேரலாம். பதினைந்து ரூபாய் ! ஐந்து ரூபாய்க்கு ஆனந்த விகடனும் ஐந்து ரூபாய்க்குக் குமுதமும் என்று வாராவாரம் வாங்கி வாசித்த நாட்கள் வெகு தொலைவில் இல்லை என்று தோன்றியது. வயது எட்டடி பாய்ந்திருக்கையில் விகடன் விலை பதினாறடி பாய்ந்துவிட்டிருக்கிறது. அப்படியே நிமிர்ந்து பார்த்தேன். என் அருகில் ஒரு மஞ்சள் பையும் வேட்டி சட்டையுமாய் ஒரு பெரியவர். "நாங்க எல்லாம் அந்தக்காலத்துல முக்கால் ரூவாய்க்கு மூணு மசால் தோசை திம்போம்" என்று அங்கலாய்த்த எத்தனை பெருசுகளை நினைத்து எத்தனை நாட்கள் சிரித்திருப்பேன். "நாங்க எல்லாம் அந்தக் காலத்துல பத்து ரூவாய்க்கு விகடனும் குமுதமும் சேர்த்து வாங்கிப் படிக்கையிலே....." என்று அந்த மஞ்சள் பை பெரியவர் என்னைக் கலாய்ப்பது போல் எனக்குத் தோன்றியது. அடடா! இப்படி நினைப்பதை முதலில் நிறுத்த வேண்டும். இப்போதென்ன முதுமைக்கு அவசரம்.<br /><br />சுற்றிமுற்றிப் பார்த்தேன். காத்திருந்த பயணிகளில் பலரும் நாற்பதுக்கு மேல்தான். அதுதான் ஏதோ ஒரு முதுமையின் அதிர்வு பாய்ந்திருக்கிறது போல. இந்தக் கல்லூரி விடுமுறையில் தனியாக ஊருக்குச் செல்லும் கதாநாயகிகள் எல்லாம் எந்த இரயிலில் போகிறார்கள் என்றே தெரியவில்லை. அல்லது அவர்கள் யாரும் அரை மணிக்கு முன்னாலேயே வந்து பயணியர் காத்திருப்பு அறையில் உட்கார்ந்து ஆனந்த விகடன் வாசிப்பதில்லையா?<br /><br />அந்த அறையின் முதுமை வாடை என்னை உந்தித் தள்ள, எழுந்து வந்து நடைமேடையில் நிற்கலானேன். முத்து நகர் விரைவு இரயில் இப்போதுதான் போயிருக்கிறது. அடுத்தது அனந்தபுரிதான் !<br /><br />ஐந்து இளம் பெண்களையும் , ஒரு முரட்டு அண்ணனையும் பார்த்துவிட்டு , ஒரு தேனீரும் பருகியபின், இருபது நிமிடங்கள் தாமதமாய் இரைந்து வந்து நின்றது அனந்தபுரி எக்ஸ்பிரஸ். நான் பதிவு செய்திருந்த பெட்டிக்குச் சென்றேன். அங்கே இறங்குவோரை&nbsp;&nbsp;இறங்கவிடாமலும் ஏறுவோரை மீறவிடாமலும் கதவருகில் கூட்டம் கபடி ஆடிக்கொண்டிருந்தது. முன்பதிவு செய்திருந்தாலும் கூட கதவு ஒன்று கண்ணில் பட்ட உடன் அதில் நெருக்கியடித்துப் போராடி ஏறுவதில் எம் மக்கள் ஓர் அலாதி பிரியமே காட்டுகிறார்கள் ! அன்று முகூர்த்த நாள் வேறு. கலவரம் கரைந்து கடைசியாக நானும் ஏறிக்கொண்டபின் ஐந்து நிமிடம் அமைதியாய் நின்றுவிட்டு அசைய ஆரம்பித்தது வண்டி.<br /><br />எனக்குக் கதவுக்குப் பக்கத்திலேயே ஆறாம் எண் இருக்கை. கொஞ்சம் அமளி துமளி எல்லாம் அடங்கட்டும் என்று கதவருகிலேயே நின்று கொண்டிருந்தேன். அன்று நிஜமாகவே கன கூட்டம் தான். கைக்குழந்தையோடு ஒரு கணவன் மனைவியும், ஏறத்தாழ ஏழாம் வகுப்பு வயதுடைய இரட்டைப் பையன்களோடு மற்றொரு அப்பா அம்மாவும் கதவுக்கு அருகில் கிடைத்த சின்ன இடத்தைச் சமமாகப் பங்கு போட்டுகொண்டு, போர்வைகளையும் பழைய புடவைகளையும் தரையில் விரித்து ஒரு வழியாக வசதி தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள். Waiting list ! முன்பதிவுப் பெட்டியில் இப்படித் தரையில் தூங்கியாவது போய்விடலாம். பிள்ளைகளோடு அவர்கள் நிச்சயமாய்ப் பொது வகுப்பில் போய்விட முடியாதுதான் !<br /><br />ஒரு பத்து பன்னிரெண்டு பேர் கொண்ட பெரிய இளைஞர் குழுவுக்குப் பாதி படுக்கைகள் RAC-யில் நிச்சயம் ஆகியிருந்தன. கதவருகில் நின்று கொண்டு அந்தக் குழுத்தலைவனான ஓர் இளைஞன் ஒவ்வொருவருக்காய் படுக்கை எண் சொல்லி அனுப்பி வைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் எல்லாம் அகன்றதும் , கொஞ்சம் இடம் வசதியாக , நான் என் படுக்கைக்குச் சென்று மேலே ஏறி படுத்துக்கொண்டேன்.<br /><br />இவ்வளவும் நடந்து கொண்டிருக்கையிலும் நான் அந்த முதிய தம்பதியைக் கவனித்துக் கொண்டுதானிருந்தேன். என்னுடையது மேல் படுக்கை. அதன் கீழ் உள்ள நடு மற்றும் கீழ் படுக்கைகளில் அந்த அம்மாளும் அந்தப் பெரியவரும் படுத்திருந்தார்கள். நான் கதவருகே நின்று கொண்டிருந்த போது ஒரு முப்பது சுமார் வயதுடைய ஆள் ஒருவர் அந்த அம்மாளை எழுப்பி அது தன் படுக்கை என்று கூறி அவளை எழுந்திருக்கச் சொன்னார். மிக மெதுவாக அந்த அம்மாள் எழுந்து கொடுத்து ஏணியில் இறங்கினாள். கீழ் படுக்கையில் அந்த முதியவர் - அந்த அம்மாளின் கணவர் - மல்லாந்த நிலையில் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருக்க, அவரை எழுப்பி விடாமல் கவனமாக அவரின் காலடியில் கழுத்தைக் குனிந்து கொண்டு அமர்ந்தாள். அதற்குள் அவளை எழுப்பி விட்ட நடுப் படுக்கைக்காரர் தன் படுக்கையில் ஏறி , கையோடு கொண்டு வந்திருந்த ஒரு காற்றுத் தலையணையைப் போட்டுக்கொண்டு குப்புறப் படுத்துத் தூங்கிவிட்டிருந்தார்.<br /><br />அந்த அம்மாள் ஒரு பெட்டிக்குள் இருந்து தன் கண்ணாடியை எடுத்து அணிந்திருந்தாள். நெற்றியில் பெரிய குங்குமப் பொட்டு. தலையில் நிறைய மல்லிகை. சிவப்பு எல்லைகளுடைய மஞ்சள் புடவை அணிந்திருந்தாள். அறுபதுக்குக் குறையாமல் வயதிருக்கும். "இது எந்த ஊர்" என்று எதிரில் கேட்டு ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டாள்.<br /><br />அடுத்த சில நொடிகளில் மற்றொருவர் - குள்ளமாய் வழுக்கைத்தலையோடு மிக அவசரமாய் எங்கோ போய்க்கொண்டிருப்பது போல் தோற்றமளித்த ஒருவர் - அங்கு வந்து கீழ் படுக்கை தனதென்று கூறி அவர்களை எழச் சொன்னார். அந்த அம்மாள் பொறுமையாகத் தன் கணவரை எழுப்புகிறாள், "அப்போ ....... அப்போ........ எளிந்திரிங்கப்போ..." அவர் உறக்கம் மெதுவாகக் கலைய, "என்னடி " என்று முனகுகிறார்.<br /><br />"எளிந்திரிங்கப்போ .. இந்த சீட்டுக்கு ஆள் வந்துட்டாங்க, மெதுவா எளிந்திரிங்க ......."<br /><br />"எந்த ஊர் வந்திருக்கு? யார் வந்திருக்காங்க?"<br /><br />"மதுரை தாண்டிட்டுது. சீக்கிரம் அப்படியே மெதுவாட்டு எளிந்திரிங்கப்போ ..."<br /><br />வழுக்கைத்தலை அதற்குள் அவசர அவசரமாக , "யம்மா.. சீக்கிரம் எழுப்புங்கம்மா... நேரமாச்சு" என்று அவசரப்படுத்துகிறார். பெரியவர் முழுசாய் உறக்கம் கலையாமல், முழுசாய் விவரம் புரியாமல், "எதுக்கு எளிந்திருக்கணும்" என்று அம்மாளிடம் கேட்கிறார்.<br /><br />:இது அவங்க சீட்டுல்லா... நமக்கு ஆண்டவன் இன்னைக்கு டிக்கெட்டு கெடைக்காம கஷ்டப்படணுமின்னு வச்சிருக்கானில்லப்போ ... எளிந்திரிங்க மெதுவா. அவங்க தூங்கட்டும். அவங்களுக்குக் குடுத்து வைச்சிருக்கு" என்று பெரியவரை எழுப்பி விட்டாள் அந்த அம்மாள்.<br /><br />வழுக்கைத்தலை அதிகம் தாமதிக்காமல் ஒரு போர்வையை எடுத்து விரித்து அவசரமாய்ப் படுத்துக்கொண்டார். முதியவர் போய் தன் முகத்தைக் கழுவிக் கொண்டு மெதுவாகக் கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு வருவதற்குள், அந்த அம்மாள் கொஞ்சம் பழைய செய்தித்தாள்களைப் பையில் இருந்து எடுத்து இரண்டு படுக்கை வரிசைகளுக்கும் நடுவில் தரையில் விரித்திருந்தாள். இடையில் நான் மேலே என் படுக்கையில் ஏறிக்கொண்டு விட்டிருந்தேன்.<br /><br />எனக்குக் கீழே நடுவில் அந்த அம்மாளை எழுப்பிவிட்டுக் குப்புறப் படுத்தவர். அவருக்கும் கீழே அவசர வழுக்கை. எதிர் வரிசையில் மேலேயும் நடுவிலும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள் மதுரைக்கு முன்னாலேயே ஏறியிருக்க வேண்டும். அசைவற்றுக் கிடக்கிறார்கள். எதிரே கீழே ஒரு நாற்பது சுமார் வயதுள்ள பச்சைப் புடவைப் பெண்மணி ஒருத்தி விழித்திருந்தாள். எங்கள் வரிசைக்குப் பக்கத்தில் கீழே மற்றொரு முதிய கணவன் மனைவி RAC பயணச்சீட்டையும் அந்தப் படுக்கையையும் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். பக்கவாட்டில் மேல் படுக்கையில் அந்தப் பெரிய இளைஞர் குழுவைச் சேர்ந்த இருவர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். இரயில் பயணங்களில் மட்டும் பல பேர் படுக்கையில் ஏறியதும் ஒரு முறை இப்படியும் ஒரு முறை அப்படியும் புரண்டுவிட்டு அப்படியே ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் தூங்கிப் &nbsp;போய்விடுகிறார்கள். இது ஒரு தனி வரம் போல !<br /><br />அந்தப் பெரியவர் இப்போது அங்கு வந்து விரிக்கப்பட்டிருந்த தாள்களைப் பார்த்துக் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தார். ஒரு காலத்தில் கம்பீரமாய் இருந்திருக்க வேண்டிய முகம். பழைய ஜெயகாந்தன் பாணியிலான கண்ணாடிகள். விறைப்பாக இஸ்திரி போடப்பட்ட சட்டையும் பேண்ட்டும் அணிந்திருந்தார். நடை அதிகமாகத் தள்ளாடியது. பழங்காலக் காரியதரிசி வர்க்கத்தவரைப் போல இருந்தார். தோரணையில் முதுமை வந்து கொஞ்சம் முறுக்கைக் குறைத்திருப்பது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. தான் எப்படி ஒரு பாமரனைப் போல ரயிலில் தரையில் காகிதப் படுக்கையில் படுப்பது என்ற ஒரு தயக்கமா அல்லது சுலபத்தில் தரையில் உட்காரவிடாத முழங்காலா என்று தெரியவில்லை. அந்த அம்மாள் அவரைப் படுக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினாள், " கொஞ்சம் இப்பிடிப் படுத்துக்கிடுங்கப்போ.... நல்லா இருப்பீங்க. வசதி கொறைவுதான். ஆனா என்ன செய்ய... மெட்ராசு வரையிலும் போக வேண்டியிருக்குல்லா.... மெல்ல உக்காந்துட்டு அப்புறம் காலை நீட்டிக்கிடுங்க"<br /><br />"நீ எங்கேடி படுப்பே?"<br /><br />"நான் கொஞ்ச நேரம் தரையிலேயே அப்பிடியே உக்காந்துக்குவேன். நீங்க படுங்கப்போ.. உங்களுக்கு காலை நீட்டிப் படுக்கலைன்னா குறுக்கு வலி வரும். கொஞ்ச நேரம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிடுங்க.."<br /><br />"சரி கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு என்னை எழுப்பிவிட்டுட்டு நீ படுத்துக்கோ" என்று சொல்லிவிட்டு அவர் சிரமப்பட்டுப் படுத்துக்கொண்டார்.<br /><br />அந்த அம்மாள் அவரின் காலடியில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். கொஞ்ச நேரம் எதிரே பக்கவாட்டில் படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொண்ட RAC தம்பதியிடம் பேச்சுக் கொடுத்துக் கொண்டே வந்தாள். கதவின் அருகே, அந்தக் கைக்குழந்தைக்குப் புட்டியில் பால் கொடுத்துத் தூங்கவைத்துக் கொண்டிருந்தாள் மனைவி. இருக்கின்ற அத்தனை இடத்தையும் தன் மனைவிக்கும் குழந்தைக்கும் கொடுத்துவிட்டு, ஓரமாக ஒடுங்கி நின்று கொண்டே வந்தான் அந்த இளம் கணவன். மறுபுறம் அந்த இரட்டைச்சிறுவர்களும் கோணல்மாணலாய்க் குறுகித் தூங்கிப் போயிருக்க, அவர்களின் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தபடியே அவர்களின் அப்பாவும் அம்மாவும் ஏதோ கதை பேசிக் கொண்டு வந்தார்கள். சற்று நேரத்தில் TTE வந்தார்.<br /><br />மிக கம்பீரமாக ஒரு கறுப்பு மேலங்கியை உடுத்திக் கொண்டு அவர் வரிசை வரிசையாய் வர, அவரைப் பின் தொடர்ந்து இரண்டு பேர் கையில் பயணச்சீட்டையும் கண்ணில் கெஞ்சலையும் நடையில் தயக்கத்தையும் தாங்கிக் கொண்டு அங்கு வந்தனர். RAC-ஐயும் தாண்டி இருநூறு முன்னூறு பயணச்சீட்டுகள் காத்திருப்போர் பட்டியலில் விற்கப்படுவது தொடரும் வரையில் ஒவ்வொரு ரயில் பெட்டியிலும் ஒவ்வொரு TTE-யும் வரம் கொடுக்கும் கடவுளாக வலம் வந்து கொண்டிருப்பது தொடரத்தான் செய்யும். அதிலும் சில கடவுள்கள் லஞ்சமாய்த் தேங்காய் உடைப்போருக்கு வசதிகளும் படுக்கைகளும் வரிசை மீறி உபயமளித்துவிடுகின்றன. படுக்கை மறுக்கப்படும்போதும் படுக்கை கிடைக்கும்போதும் பொதுஜனம் மாறி மாறி நியாயத்தையும் நேர்மையையும் போற்றியும் பொத்தி மறைத்தும் வருகிறது.<br /><br />என் வரிசையில் ஒவ்வொருவராகத் தனது சீட்டைக் காண்பித்துக்கொண்டிருக்க, தரையில் படுத்திருந்த பெரியவர் மெதுவாகத் தள்ளாடி நிமிர்ந்து தன் சட்டையின் உள் பையில் இருந்து தன் சீட்டை எடுத்து நீட்டினார். முன்பதிவு அலுவலகத்தில் கால் கடுக்க நின்று வாங்கிப் பல நாள் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த பழமை அந்தச் சீட்டின் மடிப்புகளில் பொதிந்து கிடந்தது. இணைய வழி முன்பதிவெல்லாம் பாவம் இவருக்கு எங்கே தோன்றப்போகிறது?<br /><br /><br />W/L 108, 109 ! TTE அவர்களை ஏற இறங்க ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, "இங்கே எல்லாம் படுக்கக் கூடாது சார். வெயிட்டிங் லிஸ்ட்டு 108. யாரைக் கேட்டு நீங்க ஏறினீங்க முதல்ல? போங்க போயி அந்தப் பக்கம் கதவுகிட்ட நில்லுங்க. Passengerஐத் தொந்தரவு பண்ணாதீங்க" என்று குரலில் அதிகம் காட்டம் காட்டாமல் கண்டித்தார்.<br /><br />பெரியவர் மிகவும் தயக்கத்தோடு, "வயசானவங்க சார். அவசர வேலையாப் போகணும். ஏதாவது சீட்டு இருந்தா கொஞ்சம் உதவி பண்ணுங்களேன்" என்று இரங்கினார்.<br /><br />"முடியாது சார். இங்க பாருங்க கூட்டத்தை. இவரைப் பாருங்க. Waiting list 15. அரை மணி நேரமாப் பின்னாடியே வந்திட்டிருக்கார். உங்களுக்கு முன்னால 100 பேர் இருக்காங்க".<br /><br />"சார்.... பிளீஸ்... கொஞ்சம் பாத்து..... " வார்த்தையே வரவில்லை அவருக்கு. எதற்காகவும் கெஞ்சும் நிலையில் அடிக்கடி பழக்கப்படாதவர் போல. தன் தயக்கத்தையும் சுயமரியாதையையும் வெட்கத்தையும் முதுமைக்காக ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு முயற்சிக்கிறார் பெரியவர். இடையில் அந்த அம்மாள் உள்ளே புகுந்து, "பாவம் நாங்க வயசானவங்கப்போ. நீங்க நல்லாஆ இருப்பீங்க . கொஞ்சம் ஏதாவது உதவுங்களேன். எல்லாரும் ஹார்ட் பேஷண்ட்டுகளு வேற. மனுஷனுக்கு மனுஷன் வயசானவங்களுக்கு உதவி பண்ண மாட்டேங்கீங்களே" என்று கெஞ்சவும் புலம்பவும் செய்தாள்.<br /><br />"ஏம்மா... மத்தவங்க எல்லாம் மனுஷங்க இல்லியா.... சும்மா பொலம்பாதீங்கம்மா.. போங்க சார் அந்தப் பக்கம்" என்று அவர் கொஞ்சம் எரிச்சலானார்.<br /><br />பெரியருக்கு இதற்குள் மனைவியின் மேல் கோபம் வர, "சும்மா இருடி, பேசாத" என்று அவளை அதட்டிவிட்டு, "சார், ரிசர்வேஷன் டிக்கெட்டுதானே இது வாங்கியிருக்கது. கொஞ்சம் பாருங்க சார்" என்று அவரிடம் முறையிட்டார்.<br /><br />"உங்களை யாரு சார் நூறு வெயிட்டிங் லிஸ்ட்டெல்லாம் வாங்கச் சொன்னது. வயசானவங்க நீங்க, உங்களுக்கே தெரிய வேணாமா" என்று கொஞ்சம் அதட்டிவிட்டு, "வெயிட் பண்ணுங்க, போயிட்டு வருவேன். ஏதாவது பெர்த் கெடைச்சா தாரேன்" என்று சொன்னார். அவர் வரும்வரை அங்கு படுக்கக்கூடாதென்றும் எழுந்து போய்க் கதவருகில் நிற்குமாறும் சொல்லிப் போனார்.<br /><br />அவர் அந்தப் பக்கம் போனதும் பெரியவர் தயங்கித் தயங்கி நின்றிருந்தார். "அவரு வரட்டும், நீங்க படுங்கப்போ" என்று அந்த அம்மாள் அவரை அழைக்க, கீழ் படுக்கையில் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவசர வழுக்கை, "ஏம்மா.... அவருதான் சொன்னாருல்ல. இங்கேயெல்லாம் படுக்காதீங்க" என்று ஆட்சேபித்தார்.<br /><br />அவள் ஏதோ சொல்லப் போக, அதற்குள் பெரியவர் அவளை அமைதியாயிருக்கச் சொல்லிவிட்டு, "அரை மணி நேரம் தான். நான் நிக்கிறேன். சும்மா இரு" என்று பேச்சை முடித்தார். சொல்லிவிட்டாரே தவிர ஐந்து நிமிடங்கள் கூட அவரால் நிற்க முடியவில்லை. அவரின் துன்பத்தை உணர்ந்து கொண்டு அருகில் நின்று கொண்டிருந்த அம்மாள், எதிர் வரிசை கீழ் படுக்கையில் விழித்திருந்த பச்சைப் புடவைப் பெண்மணியிடம் வேண்டி, அவளைக் கொஞ்சம் கால்களை மடக்கிப் படுத்துக் கொள்ளச் செய்துவிட்டு, பெரியவரை அங்கு அமரச் செய்து, தானும் அருகில் தரையில் அமர்ந்து கொண்டான்.<br /><br />பெரியவர் கழுத்தைக் குனிந்து கொண்டு, நிமிரவும் முடியாமல் நீட்டவும் முடியாமல், கொஞ்சம் சிரமப்பட்டே உட்கார்ந்திருந்தாலும், நிற்பதற்கு இது பரவாயில்லை என்றபடி இருந்தார். அவரின் முகத்தில் இயலாமையும், தயக்கமும் மாறி மாறி வந்து போயின. அந்த அம்மாள் மெல்ல பச்சைப் புடவைக்காரியிடம் முனகிக் கொண்டே வந்தாள். அவளும் ஆமோதிக்கவும் இல்லாமல் மறுக்கவும் இல்லாமல், முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டால் அநாகரீகமாய் இருக்கும் என்றாற்போல் கடனாய்க் கேட்டுக்கொண்டு வந்தாள்.<br /><br />"வயசானவங்கன்னு ஒரு இரக்கமே இல்லையே மனுஷாளுக்கு. கொஞ்சம் காலை மடக்கி உதவி பண்ணுவமேன்னு தோணலையே யாருக்கும்......"<br /><br />"தரையிலாட்டு படுக்கலாமின்னா அதுக்கும் குறுக்கே நிக்காங்க. ஆண்டவனே , இப்பிடி கஷ்டப்படணுமின்னு என் விதி இருக்கே...."<br /><br />"ஒரு ஊருக்குப் போறதுன்னாலே பயமாயிருக்கு. வயசான காலத்திலே இப்பிடித் தனியாப் போறவங்களுக்கு நாட்டிலே மரியாதையே இல்லையே"<br /><br />"இவங்களுக்கும் ஒரு நாள் வயசாகுமுன்னு யோசிச்சுப் பாக்காங்களா....:<br /><br />அவள் ஜாடைமாடையாய்ப் புலம்பிக்கொண்டே வந்தாள். வழுக்கை மனிதர் கேட்டும் கேட்காதது போல் புரண்டு புரண்டு படுத்தார். பெரியவருக்கும் உட்கார்ந்த நிலையிலேயே லேசாக உறக்கம் பிடித்திருந்தது. பச்சைப் புடவைக்காரியும் பொறுத்துப் பொறுத்துப் புரண்டு படுத்திருந்தாள்.<br /><br />இரயில் திண்டுக்கல் தாண்டிப் பயணிக்கையில் மீண்டும் TTE வந்தார். இம்முறை அந்த அம்மாள் ஆர்வமாக எழுந்து கொண்டு எதிர்பார்ப்போடு அவரை நோக்கினாள், "ஏதும் சீட்டு இருக்கா சார்?"<br /><br />"இல்லம்மா எங்கேயும் பெர்த் இல்லை. நீங்க ஏன் இங்கேயே இருக்கீங்க.. உங்களைக் கதவு பக்கத்துலயில்ல நிக்கச் சொன்னேன்"<br /><br />சமயம் பார்த்து வழுக்கை மனிதரும், "சார், இவங்களை அங்கிட்டுப் போகச் சொல்லுங்க சார். புலம்பிகிட்டே இருக்காங்க. தூங்க விடமாட்டேங்கிறாங்க " என்று சேர்ந்து கொண்டார்.<br /><br />அந்த அம்மாள் அடக்கி வைத்திருந்த கோபத்தை எல்லாம் சத்தமாய்ப் புலம்ப ஆரம்பித்துவிட்டாள். "போயிடுறோம் சார். நாங்க பாவம் பண்ணினவங்க. இப்பிடி வந்து இரக்கமே இல்லாதவங்ககிட்ட சீரழிய வேண்டியிருக்கு. உங்களுக்கும் நாளைக்கு வயசாகும். யோசிச்சிக்கிடுங்க.........."<br /><br />சத்தத்தில் பெரியவரும் எழுந்து கொள்ள, வழுக்கை TTE-யிடம் "பாருங்க சார். ஏதோ நான் அவங்க சீட்டைப் புடுங்கிகிட்ட மாதிரியே புலம்பிகிட்டே வராங்க. சாபமெல்லாம் விடுறாங்க. போகச் சொல்லுங்க சார் அங்கிட்டு" என்று கோபப்பட்டார். அவரையும் குற்றம் சொல்ல முடியாது. தன்னை ஒரு இராட்சசனைப் போலவே சித்தரித்து விட்டவளுக்கு அவர் எதற்கு இரக்கம் காட்ட வேண்டும். சட்டப்படி அவர் தன் உரிமையைத்தானே கேட்கிறார். முதுமையினாலும் விரக்தியினாலும் அந்த அம்மாள் இரக்கம் கேட்பதையே உரிமையாய்க் கேட்பது போலவும் கேட்டு, புலம்பிக் கொண்டு வேறு வருகிறாள். கஷ்டம்தான் !<br /><br />TTE கொஞ்சம் கோபமாகி , "ஏம்மா, சும்மா இருங்கம்மா.. வெயிட்டிங் லிஸ்ட் டிக்கெட்டுக்கு உங்களை உக்கார விட்டதே ஏதோ பாவப்பட்டுதான். ஓவராப் பேசி என் passengerஐ எல்லாம் தொல்லை பண்ணுறீங்க. அவ்வளவு வியாக்கியானம் இருந்தா எதுக்கு இப்பிடி வர்றீங்க?"<br /><br />பெரியவர் நிலவரம் உறைத்து செய்ய தள்ளாடி முயல, அதற்குள் TTE மிகவும் கோபமாகி, அவர்களுக்கு இடம் கொடுத்த பச்சைப் புடவைப் பெண்மணியையும் கடிந்து கொண்டார். அவளும் சடாரென்று , "பாவம் வயசானவங்கன்னு உக்கார விட்டேன். தூங்க விட மாட்டேங்கிறாங்க" என்று தயங்கித் தயங்கிப் புகார் கூறினாள்.<br /><br />மேலும் பேச்சை வளர்க்காமல் TTE அவர்களை அங்கிருந்து போய் விடுமாறும் மீறித் தொல்லை தந்தால் அடுத்த நிறுத்தத்தில் இறக்கி விட்டு விடுவதாகவும் சொல்லி விட்டுப் போய்விட்டார். இந்தக் கலவரத்தில் அக்கம் பக்கம் விழித்துக் கொண்ட கண்கள் அத்தனையும் அவர்களையே பார்க்க, பெரியவர் கூனிக் குறுகித் தம் மனைவியைக் கடிந்து கொண்டு, அங்கிருந்து அகற்றி அழைத்துச் செல்ல முயன்றார். அவள் தன் மேல் கவனம் குவிந்திருப்பதில் உணர்ச்சிவசப்பட்டு மேலும் மேலும் முனகிக் கொண்டே இருந்தாள்.<br /><br />இரண்டு மூன்று நிமிடங்களில் இரயிலில் உள்ள காவலர் ஒருவர் TTE அனுப்பி வைத்தபடி அங்கு வந்து விட்டார். அப்போதும் முனகிக் கொண்டே இருந்தவளிடம் வந்து, கொஞ்சம் கனிவாகவே , "ஏம்மா.. நீங்கதான் இங்கே வம்பு பண்ணிக்கிருக்கதா? ஏம்மா வயசு காலத்துல இப்படிக் கஷ்டப்பட்டு வந்து எங்களையும் கஷ்டப்படுத்துறீங்க. அங்கிட்டுப் போங்க முதல்லே... Passenger ஏதாச்சும் complaint பண்ணா பெரிய பிரச்சினை ஆயிப் போகும்" என்று சொன்னார்.<br /><br />காவலர் ஒருவர் வேறு வரவும் அந்த அம்மாள் உணர்ச்சிப் பெருக்கில் தன் நிலை இழந்து சத்தமாக அழத் தொடங்கிவிட்டாள். அழுதுகொண்டே புலம்பினாள்: "போயிடுதோம் சார், போயிடுதோம்... ஒரு இரக்கம் காட்டி ஒரு உதவி பண்ணச் சொன்னதுக்கு எங்களை இப்பிடி கேவலப்படுத்தி..... ஆண்டவனே ! நாங்களும் நல்ல குடும்பத்து ஆளுங்கதான். நாகர்கோவில் ஜில்லாவிலே நானும் டீச்சரா இருந்து ரிட்டயர்டு ஆனவதான். ஒரே ஒரு பிள்ளையைப் பெற்றுப் படிக்க வெச்சு இஞ்சினியராக்கி அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி வெச்சிருக்கோம். எங்க பிள்ளை எங்களை அங்கேயே கூட்டிட்டுப் போறேன்னு சொல்லிதான் பாஸ்போர்ட் விசான்னு மெட்ராஸுக்கு வர வேண்டி இருக்கு. இப்பிடி வயசான காலத்துல யாருமே இல்லாம உடம்புக்கு முடியாத்தவங்களை.... நாங்க போயிடுதோம். அவியள நல்லா உறங்கச் சொல்லுங்க..... எங்க பிள்ளையைப் படிக்க வைச்சது நாங்க செஞ்ச தப்பு..." என்று ஏதேதோ கொட்டித்தீர்த்துவிட்டு அங்கிருந்து அகன்றாள். அந்தக் கதவருகில் இருந்த கைக்குழந்தை இந்த அமளியில் அழ ஆரம்பித்திருந்தது. அங்கிருந்த இரு குடும்பங்களும் தங்கள் உடைமைகளை ஒடுக்கி வைத்துக் கொஞ்சம் இடத்தை இவர்களுக்குக் கொடுத்தார்கள். அவள் அழுது முடித்த வேகத்திலேயே கண்களை எல்லாம் துடைத்துக்கொண்டு, அவர்களுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு, அழுது கொண்டிருந்த குழந்தையையும் கொஞ்சம் கொஞ்சிவிட்டு நிமிர்ந்தாள்.<br /><br />எதிரே கை கழுவும் குழாயருகில் பெரியவர் கண்ணாடியில் தன் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு சுற்றி நடப்பவைகளிலிருந்து வெகு தூரம் விலகி ஒரு நிலையான பார்வையோடு எண்ணங்களில் ஆழ்ந்து போயிருந்தார். என்ன எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்தாரோ?<br /><br />சற்றைக்கெல்லாம் அந்த அம்மாள் அவர்களுக்குக் கிடைத்த கொஞ்சம் இடத்தில் ஒரு ஆள் கொஞ்சம் சுருண்டு படுக்குமாறு வகை செய்துவிட்டு, அவரிடம் வந்து, "யப்போ... இங்க வாங்க... அங்கேயே நின்னுட்டிருக்கீங்க. இன்னா இப்பிடி கொஞ்சம் படுத்துக்கிடுங்கப்போ. எப்படியாவது காலை வரைக்கும் சமாளிச்சுருவோம். உங்களுக்குக் குறுக்கு வலிக்கும்... வாங்கப்போ" என்று அழைத்து வந்தாள். பெரியவர் தள்ளாடித் தள்ளாடித் தரையில் அமர்ந்து கொஞ்சம் நீட்டிக்கொண்டு , " கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு என்னை எழுப்பு. நீயும் கொஞ்சம் படுத்துக்கோ" என்றார்.<br /><br />...............................................................................................................................................<br /><br />இந்த மொத்த சம்பவத்திலும் என்னால் யார் மீதும் குற்றம் என்று எதையும் காணமுடியவில்லை. காலையில் செங்கல்பட்டு தாண்டி விழித்துக் கீழே இறங்கி வந்தேன். என் வரிசையின் கீழ் படுக்கையில் அந்தப் பெரியவர் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த வரிசையின் பக்கவாட்டு இருக்கையில் அந்த அம்மாள் உட்கார்ந்திருந்தாள். எனக்கு அவளிடம் இரவை எப்படிக் கழித்தார்கள் என்று கேட்க வேண்டும் போல் தோன்றியது. ஆனாலும் ஒரு சின்ன தயக்கம். கேட்கவில்லை.<br /><br />அந்தக் கைக்குழந்தைத் தம்பதியைக் காணவில்லை. இரட்டைச் சிறுவர்கள் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். வழுக்கைத் தலை, பச்சைப் புடவை யாருமே இல்லை.<br /><br />திடீரென்று அந்த அம்மாள் என்னிடம் மணி என்ன என்று கேட்டாள். கடிகாரத்தைப் பார்த்துச் சொல்லிவிட்டு கீழே அவளின் எதிரிலேயே கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்திருந்தேன். அவளின் பெயரையாவது கேட்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. தயக்கம். கேட்கவே இல்லை. தாம்பரத்தில் இறங்கிவிட்டேன்.<br /><br />நடந்து வந்து கொண்டிருந்தபோது அவளின் பெயர் சாவித்திரியாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது.<br /><br />- மதி</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-3652337654932329133?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-53707785125136193202011-08-06T22:01:00.002+05:302011-08-10T12:52:10.448+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oe6xnBY-B3c/Tj1uPz3uqfI/AAAAAAAAAmk/ya1_rf7B6Go/s1600/nohands.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-oe6xnBY-B3c/Tj1uPz3uqfI/AAAAAAAAAmk/ya1_rf7B6Go/s320/nohands.jpg" width="241" /></a></div><br />சைக்கிள் பழகப் போய்<br />சில்லறை வாரிச் சேர்த்த<br />சிறு வயதின் தழும்புகள்<br />என் முழங்கால்களில் இன்னும்<br />அலங்காரமாய் இருக்கின்றன.<br />இன்று அவற்றை<br />வருடிப்பார்க்கையில்<br />வலிப்பதில்லை.<br />காயத்தின் நினைவோடு<br />பிராயத்தின் மற்ற பரவசங்களும்<br />சேர்ந்து கொள்கின்றன.<br /><br />அது போலொரு தழும்பாய்த்தான்<br />அவளையும்<br />மாற்றிவிட்டிருக்கிறேன்.<br /><br />சுலபமாய் ஒன்றும் இருக்கவில்லை.<br />சைக்கிள் பழகின இரண்டாவது ஆண்டில்<br />கைககளை எல்லாம் விட்டு விட்டு<br />ஓட்டியிருக்கிறேன்.<br />காதல் பழகிப்<br />பட்டுக் கொண்ட காயத்தை<br />ஆற்றும் முயற்சியிலேயே<br />அறுநூறு நாட்களை ஓட்டியிருக்கிறேன்.<br /><br />அவள் மேலும் காதல் மேலும்<br />கோபமோ வெறுப்போ இல்லாமல்<br />என் மேலும் இனிமேலும்<br />சந்தேகங்கள் வாராமல்<br />பக்குவமாய்ப் பயணம் தொடர்கிறேன்.<br /><br />இந்தத் தழும்பின் தொடுகை<br />ஒரு அழகான நினைவுக்கூட்டைத்<br />திறந்துவிடுகிறது.<br />வலி ஏக்கம் ஏமாற்றம்<br />இவற்றோடு சேர்த்து<br />சந்தோஷங்களும் சிரிப்புகளும்<br />கனவுகளும் கவிதைகளும்<br />சுகமான பகிர்வுகளும்<br />சமமான தயக்கங்களும்<br />சேர்த்தே இந்தக் கூட்டைக் கட்டியிருக்கிறேன்.<br /><br />நிலவும் இரவும்<br />இசையும் தனிமையும்<br />மௌனமும்<br />ஏக்கச் சுவை ஏற்காமல்<br />இன்று<br />இயல்பாய் ருசிக்கின்றன.<br /><br />நான்<br />காதலைக் காதலிக்கிறேன்.<br />என் காதல்<br />அவளாக இருந்தபோது<br />அவளைக் காதலித்தேன்.<br /><br />- மதி<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-5370778512513619320?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-58749554629362967302011-07-29T11:02:00.002+05:302011-10-12T16:33:38.724+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-3ygycerldzg/TjHgyrWW0kI/AAAAAAAAAmg/UTmtSIqkcQc/s1600/conan-detective_8078.gif" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=DEqoWPuTbdA">கவிதையை வாசித்துவிட்டு இதையும் பாருங்கள்&nbsp;</a></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span id="goog_641777229"></span><span id="goog_641777230"></span></div><br /><br />நான்<br />கவிதைகள் சமைத்து வைப்பேன்.<br />ஒரு பூனை போல்<br />பதுங்கி வந்து யாரோ<br />சந்தடியின்றிச் சுவைத்துவிட்டு<br />சுவடுகளை விட்டுப் போகிறார்.<br />மீண்டும் மீண்டும்<br />அதே பூனை.<br />சுவடுகளால் நல்ல பரீட்சயம்<br />முகம் பெயர்<br />மற்றெல்லாம் சூட்சுமம்.<br />விடை காண ஒரு சின்ன வேட்கை<br />விசாரணையே இந்த வேடிக்கை!<br /><br />ஆணோ பெண்ணோ<br />நட்போ உறவோ<br />பகையோ<br />பயமோ<br />நாணமோ<br /><br />ரசனையும் கருத்தும்<br />பெண் சாயல் காட்டுது<br />ஒளிவும் மறைவும் அதற்கு<br />வலுவே கூட்டுது<br /><br />சும்மா பிடித்திருக்கும்<br />யாரோ எவரோ?<br />சொல்லத் துடித்திருக்கும்<br />ஏதோ உறவோ?<br /><br />என் எதிர்வீட்டு அழகியோ?<br />தமிழ் பழகி வரும்<br />பழைய காதலியோ?<br /><br />தூரத்துத் தங்கையோ?<br />அத்தையோ சித்தியோ?<br />அர்ஜுனின் அம்மாவோ?<br /><br />போன பிறப்பின் தொடர்போ?<br />அந்தப் பூனைக்கு<br />நான் பூச்சாண்டியோ?<br /><br />பார்த்த முகம்தான் என்று<br />பட்சி சொல்கிறது.<br />பரந்த உலகத்தில்<br />நிச்சயம் என்பதேது?<br /><br />ஆணாக இருக்கலாம்<br />உளவியல் வித்தையில்<br />நானாகவும் இருக்கலாம்<br />உண்மை அறிவதே<br />வீணாகவும் இருக்கலாம்.<br /><br />ருசி கண்ட மனத்திற்கு<br />ரிஷிமூலம் ரகசியம் போல.<br />ரசனையில் இது ஒரு<br />திருட்டு மாங்காய் ரகம் போல.<br /><br />எதற்கு வம்பு?<br />பேசாமல் நான்<br />அடுத்த கவிதை<br />சமைக்கப் போகிறேன்.<br /><br />- மதி<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=DEqoWPuTbdA">The Pink Panther படம் பார்த்திருக்கிறீர்களா? :-)</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-5874955462936296730?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-21936008077090587342011-07-16T19:47:00.002+05:302011-12-30T19:45:56.735+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-AuIy78edviU/TiGdT0ICoNI/AAAAAAAAAkM/C4jFLqn7hJA/s1600/man-in-dark.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-AuIy78edviU/TiGdT0ICoNI/AAAAAAAAAkM/C4jFLqn7hJA/s1600/man-in-dark.gif" /></a></div><br />"நீதானே சங்கரன்?"<br /><br />"ஆம். நீங்கள் யார்?"<br /><br />"ம், இன்று உன் பிறந்தநாள் அல்லவா? இருபத்தேழாம் பிறந்தநாள்?"<br /><br />"ஆமாம், உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"<br /><br />"வாழ்த்துக்கள்"<br /><br />"நன்றி , ஆனால்......"<br /><br />"சரி . வா என் கூட "<br /><br />நான் மலங்க மலங்க விழிக்கிறேன். யாரோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்? உருவமே புலப்படவில்லை. வெறும் குரல்தான் கேட்கிறது. என்னதான் நடக்கிறது. என் வலதுபக்கத்தில் ஒரு நான்கடி தூரத்திலிருந்து மீண்டும் குரல் வருகிறது.<br /><br />"வா போகலாம். ஏற்கெனவே தாமதமாகிவிட்டது.." ஒன்றும் புரியவில்லை. வலப்புறம் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தேன். நடக்க நடக்க வெளிச்சம் மங்கிக் கொண்டே வந்தது. கண்மூடித் திறந்ததுபோல் இருந்தது. இங்கே நிற்கிறேன். நான் கண்களைத் திறந்திருக்கிறேனா என்றே சந்தேகமாய்த்தான் இருக்கிறது. சூழவும் இருள். என் முகத்துக்கு நேராக கைகளை அசைத்துப் பார்க்கிறேன். அது கூடத் தெரியாத மூர்க்கமான இருள். என்னைக் கூட்டி வந்த குரலையும் காணவில்லை.<br /><br />ஒரு புது மனிதர் என்னை நோக்கி நடந்து வருகிறார். அவரைச் சுற்றிலும் மட்டும் ஆளைக் காட்டுமளவு கொஞ்சம்போல வெளிச்சம் இருக்கிறது. என்னருகில் வந்து புன்னகைத்துவிட்டு, "வா வா சங்கரா ! பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள். ஏன் சும்மா நிற்கிறாய்? போய்ச் சுற்றிப்பார். எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கிறது. சின்ன வேலைதான். சீக்கிரம் வந்துவிடுகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் இருளில் மறைந்துவிட்டார்.<br /><br />சுற்றிப்பார்க்கவா? என் கால் கட்டை விரலையே என்னால் பார்க்க முடியவில்லையே , இங்கே சுற்றிப்பார்க்க என்ன இருக்கிறது. என் பிறந்தநாளுக்குவாழ்த்துச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் யாரென்றே தெரியவில்லை. எத்தனை நேரம் தான் ஒரே இடத்தில் நின்றிருப்பது? குத்துமதிப்பாய் காற்றைத் துழாவி நடக்க ஆரம்பிக்கிறேன். இப்போது என் முன் ஆங்காங்கே ஒளிக் கீற்றுகள் தென்படுகின்றன. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் அவை அந்த இடத்தைத் தொட்டுத் தொட்டுக் காட்டினாலும் இன்னும் இந்த இடத்தின் நீள அகலம் அறியமுடியாதபடி எல்லைகள் தெரியாதபடி இருளே பிரதானித்திருக்கிறது. நான் ஒளி வந்த திசையில் துழாவ ஆரம்பிக்கிறேன்.<br /><br />கிட்டப் போய்ப் பார்த்தால் அதே ஆள் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கிறார். எதிரே மேசையின் மேல் சில காகிதங்கள். வெள்ளை வேட்டியும் ஒரு ஊதா நிறச் சட்டையும் உடுத்தியிருந்தார். கறுப்பாக ஒரு மூக்குக்கண்ணாடி. ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தவர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து, "கொஞ்சம் பொறு தம்பி. சொன்னேனே சீக்கிரம் வருகிறேனென்று, கொஞ்சம் அப்படியே உலாத்திவிட்டு வா. தெளிவடைவாய்" என்றார்.<br /><br />நானும் குழம்பியபடியே வேறொரு ஒளித்திசை நோக்கிப் போனேன். ஒரு அழகான இளம்பெண் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தாள். அந்தக் கால அரசகுமாரி போல உடையணிந்திருக்கிறாள். மேலும் குழப்பமே அடைந்தேன். இது என்ன இடம்? சுற்றிலும் கண்களைச் சுழலவிட்டேன். இப்போது இன்னும் பல இடங்களில் ஒளி தெரிகிறது. இன்னும் அதிக தூரங்களில் மனிதர்கள் தெரிகிறார்கள். ஆனால் ஒவ்வொரு இடமும் வேறு சாயல் கொண்டு வேறுபட்ட உருவங்களைக் கொண்டு தெரிகிறது. எதையும் ஒரு கோர்வையில் கொண்டு வர முடியவில்லை. அந்த இருண்ட பிரதேசம் ஒரு புதிராகத் தோன்றுகிறது.<br /><br />அந்தப் பெண் என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு வேறுபக்கம் திரும்பிக் கொள்கிறாள். நான் அங்கிருந்தும் நகர்கிறேன். அந்தக் குரல் என் காதருகே மெலிதாகக் கேட்கிறது. "என்ன சங்கரா ... இடம் எப்படி இருக்கிறது?"<br /><br />"யார் நீங்களெல்லாம்? இங்கே என்னதான் நடக்கிறது"<br /><br />"பொறு தம்பி. நீயே தெரிந்துகொள்வாய். சரி. உனக்கு பாரதியாரைத் தெரியுமா?"<br /><br />"தெரியும் . அவர் எங்கே இங்கே வந்தார்?"<br /><br />"அதோ வருகிறார் பார் !"<br /><br />சுப்பிரமணிய பாரதி இன்னும் சிலரோடு நடந்து வருகிறார். ஏதோ பேசியபடியே வருகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர் என்னைத் தாண்டிச் செல்லும்போது என்னைப் பார்த்து கையசைத்துவிட்டுப் போகிறார். நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். கும்மிருட்டு. வேறு யாருமில்லை. அது என்னைப் பார்த்துதான்.<br /><br />"ஆமாம் பாரதியேதான். இது என்ன இடம்? யார் அவர் என்னைப் பார்த்து ஜாடை காட்டினாரே...."<br /><br />பதிலே இல்லை. இரண்டு தடவை கூப்பிட்டுப் பார்த்தேன். புண்ணியமில்லை. சுவாரசியங்கள் கூடிக் கொண்டே செல்கின்றன. கொஞ்சம் வேகமாக வெளிச்சங்களை நெருங்கினேன். ஒவ்வொன்றாகப் பல காட்சிகளைக் காண்கிறேன்.<br /><br />ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் நிறைய சிறுவர்கள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏதோ செய்யுளை ஒப்பித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஓரிடத்தில் மக்கள் பல பேர் கூட்டமாக நடந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு மேடையில் ஒரு நாடகம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பாரதி கூடப் பார்த்த ஆள் மேடையில் சுதந்திரப் போராட்ட வசனங்களைப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். எல்லாக் காட்சியிலும் என்னை அறிந்தவன் ஒருவன் இருக்கிறான்.<br /><br />பின்பு ஒரு காதல் ஜோடியைப் பார்க்கிறேன். அதே மரத்தடி. அதே அரசகுமாரி. திரும்பவும் அங்கேயே வந்திருக்கிறேன். இப்போது ஓர் ஆண்மகன் அவளுடன் இருக்கிறான். அவன் அவளிடம் எதையோ விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் ஒரு எழுத்தாளன் போலும்.<br /><br />"மாதவி ! நான் இப்போது செய்து கொண்டிருப்பதை முடித்துவிட்டால் தமிழின் வரலாற்றிலேயே முதல் புதினகதை படைத்த புகழையும் பேரையும் அடைந்திடுவேன். வருங்காலம் முழுமைக்கும் என் பெயர் தெரியவரும். நான் ஒரு வரலாற்றைத் திருத்துவேன். என் புதுமையும் புலமையும் விரைவில் உலகறியும்...."<br /><br />சரிதான். அம்பிகாபதி - அமராவதி கதை போலும். புதினகதை படைக்கிறானாமே - அதுவும் தமிழின் முதல் புதினம். அந்தப் பிரதாப முதலிச் சரித்திரம். அப்படியென்றால் இவர் வேதநாயகம்பிள்ளையா? பல பெரும்புள்ளிகள் இங்கே இருக்கிறார்கள். ஆனால் எனக்கு இங்கென்ன வேலை. மீண்டும் அந்தக் குரல் கேட்டது, "உனக்கு வேதநாயகம்பிள்ளையைத் தெரியுமா?"<br /><br />"ஆமாம். அவர் என் தாத்தா ! சீ போ ! அவர் பெயரைத்தான் நாங்களெல்லாம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் படிக்கிறோமே. நீ ஏன் அடிக்கடி காணாமல் போய்விடுகிறாய்?"<br /><br />குரல் லேசாகப் புன்னகைக்கிறது. "வேதநாயகம்பிள்ளை ! அவரைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. உங்கள் வரலாறுகள் தப்பென்று உனக்குத் தெரியுமா?"<br /><br />"என்ன சொல்கிறாய் நீ? அவர்தானே பிரதாப முதலியார் கதையை எழுதியது"<br /><br />மீண்டும் பதிலில்லை. பழைய கதைதான். நான் என் வேலையைப் பார்க்கப் போனேன்.<br /><br />அந்த ஊதாச் சட்டையை மீண்டும் பார்க்கிறேன். இம்முறை வேறு உடையில் ஒரு குதிரை வண்டியில் என்னைக் கடந்து போகிறார். ஏதோ ஆழ்ந்த யோசனை போலும். என்னை அவர் கவனிக்கவே இல்லை. எனக்கு என் வரலாற்றுப் பாடங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. <a href="http://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%AE%E0%AE%BE%E0%AE%AF%E0%AF%82%E0%AE%B0%E0%AE%AE%E0%AF%8D_%E0%AE%B5%E0%AF%87%E0%AE%A4%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%AF%E0%AE%95%E0%AE%AE%E0%AF%8D_%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%B3%E0%AF%8D%E0%AE%B3%E0%AF%88">மாயூரம் வேத நாயகம் பிள்ளை. </a>ஆயிரத்து எண்ணூற்று எவ்வளவோ ஒரு வருஷம் .... பிரதாப முதலியார் !<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-S1kTcq-AMYo/TiB9PpvsXTI/AAAAAAAAAkI/u8LwxvBwy8w/s1600/Mayuram_Vedanayagam_Pillai.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-S1kTcq-AMYo/TiB9PpvsXTI/AAAAAAAAAkI/u8LwxvBwy8w/s200/Mayuram_Vedanayagam_Pillai.jpg" width="146" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: sans-serif; line-height: 19px;"><b>மாயூரம்&nbsp;வேதநாயகம் பிள்ளை&nbsp;</b></span></td></tr></tbody></table><br />அந்த ஆண்மகன் ஓர் அரசனுடன் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறான். கிட்டத்தட்ட அதே மரத்தடி புதினம் பற்றித்தான் விளக்கிக்கொண்டிருக்கிறான். அந்தப் பக்கம் ஒரு சிறு குழந்தை விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது. மணலில் ஏதேதோ கிறுக்கி அதை அழித்துவிட்டு மீண்டும் கிறுக்குகிறது. ஒரு பெண்மணி வந்து அதன் கையிலிருந்து மண்ணைத் தட்டிவிட்டு அதை இடுப்பில் தூக்கிச் செல்கிறாள்.<br /><br />மனம் போன போக்கில் ஒவ்வொரு காட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு கோர்வையே இல்லாமல் தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சிகளிடையே தாவுவது போல இருந்தது. இன்னொரு இடத்தில் அந்தப் பெண்மணி அழுது அரற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள். அருகில் அந்தக் குழந்தையின் சவத்தைக் கிடத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். ஐயையோ ! இப்போதுதான் அந்தக் குழந்தை விளையாடுவதைப் பார்த்தேன். அதற்குள் அதன் சவத்தைக் காணவேண்டுமா? கொஞ்சம் கனத்துப் போய் நகர்ந்து போனேன்.<br /><br />அருகிலேயே மற்றொரு வெளிச்சத்திட்டில் அந்த அரசகுமாரி அழுது கொண்டிருக்கிறாள். அருகில் அந்த எழுத்தாளனின் உடல் தலையற்றுக் கிடக்கிறது. வெகுண்ட மருங்கில் அரசன் தன் காவலர்களிடம் எதையோ தேடிக் கண்டுபிடித்து எரிக்க ஆணையிட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். சே ! மீண்டும் சாவுக் காட்சியா - இது கொலைக் காட்சி போல் தெரிகிறது. அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.<br /><br />அருகில் இருளிலிருந்து அந்த ஊதாச் சட்டை வெளிப்பட்டு என் கை பற்றி அழைத்துச் செல்கிறார். அவரின் மேசையை அடைந்தோம். என்னை அமர வைத்து என் கையில் தான் எழுதிய காகிதத்தைக் கொடுக்கிறார். நான் அதைக் கையில் வாங்கிப் புரட்டிப் பார்க்கிறேன். ஏதோ நீளமானதொரு கவிதை. நிமிர்ந்து பார்க்கிறேன். அவர் என் எதிரில் வாயிலிருந்து இரத்தம் வடிய செத்துக் கிடக்கிறார்.<br /><br /><br />பதறிப் போய் நான் செய்வதறியாமல் அங்கிருந்தும் அகன்றேன். அந்தக் கவிதைத் தாளைக் கையில்தான் வைத்திருந்தேன். ஒரு பத்தடி தூரம் வந்திருப்பேன். என் எதிரில் ஒரு பிண ஊர்வலம் வருகிறது. அந்த மேடை நடிகர் - பாரதி கூட வந்தவர் - பிணமாய் வருகிறார். சுற்றிலும் நிறைய மக்கள் சோகமாய் நடந்து வருகிறார்கள். என் கைகால்கள் நடுக்க கொள்ளத் துவங்கின. இப்போது அந்தக் குரல் கேட்காதா என்று தவிக்கிறேன். அங்கிருந்தும் நீங்கி மற்றோரு வெளிச்சப்பரப்பில் அமர்ந்து மூச்சை இழுத்து இழுத்து விடுகிறேன். வெளியே செல்ல வழியற்ற ஒரு இருண்ட கண்டத்தில் வந்து மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறேனா?<br /><br />அந்தக் குரல் - கொஞ்ச நேரத்திற்குப் பிறகு - என் காதில் கிசுகிசுக்கிறது. "சங்கரா ! அந்தக் கவிதையை வாசி ! "<br /><br /><i>நான் ஒரு கனவு கண்டேன்.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>சூழவும் இருள் கவிந்த</i><br /><i>சூட்சுமலோகமொன்றில்</i><br /><i>கண்மூடியமர்ந்துள்ளேன்.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>கீழ்வானம்</i><br /><i>கொஞ்சமாய் ஒளியுமிழ்கிறது.&nbsp;</i><br /><i>அதுகணம்தான் கவனிக்கிறேன்</i><br /><i>நான் அங்கே தனியனில்லை.&nbsp;</i><br /><i>என் எதிரிலொருவன்</i><br /><i>எமக்கிடையே ஒரு சூரியகாந்தி மலர்.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>கதிரவன் உயர உயர</i><br /><i>காந்திமுகம் மஞ்சள் சேர்த்து</i><br /><i>கதிர்குளிக்கும் சந்தோஷத்தில்</i><br /><i>மலர்ந்து நிமிர்கிறது.&nbsp;</i><br /><i>நிமிர்ந்த மறுகணம்</i><br /><i>நிர்தாட்சண்யமாய் அதை</i><br /><i>காம்போடு கழுத்தறுத்து</i><br /><i>தரையில் வீசிவிட்டு&nbsp;</i><br /><i>நடந்து செல்கிறான் அவன் !</i><br /><i><br /></i><br /><i>மீண்டும் இருள் .&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>நான் ஒரு&nbsp;</i><br /><i>தீப்பெட்டிக்குள் படுத்திருக்கிறேன்.&nbsp;</i><br /><i>என்னருகில் ஒரு தீக்குச்சி</i><br /><i>தன்னுள் தேக்கி வைத்த நெருப்பை</i><br /><i>உலகறிய உயிர்ப்பிக்கும் நாளெண்ணி</i><br /><i>கனவுகண்டு காத்திருக்கிறது.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>அவன்&nbsp;</i><br /><i>பெட்டிதிறந்து அதை வெளியெடுக்கிறான்</i><br /><i>காலம் கனிந்ததென்று</i><br /><i>மகிழ்ந்து விடைபெற்றது தீக்குச்சி.</i><br /><i>விடைபெற்ற குச்சி</i><br /><i>விழிமூடித் திறக்குமுன்</i><br /><i>அதன் தலைகொய்து கொன்று</i><br /><i>தரையில் வீசிவிட்டு</i><br /><i>நடந்து செல்கிறான் அவன் !</i><br /><i><br /></i><br /><i>நான் ஒரு</i><br /><i>மந்தையில் ஆடாய் நிற்கிறேன்.&nbsp;</i><br /><i>கிடாவொன்று</i><br /><i>கூடவே குதித்து விளையாட வருகிறது.&nbsp;</i><br /><i>அவன் வருகிறான்</i><br /><i>அதனை இட்டுச் செல்கிறான்</i><br /><i>அதுவும் எஜமான் குரலுக்கு</i><br /><i>கூடவே போகிறது.&nbsp;</i><br /><i>கனைத்த குரல்</i><br /><i>காற்றில் கரையுமுன் கிடா</i><br /><i>கழுத்தில் வெட்டுண்டு துண்டானது.&nbsp;</i><br /><i>அதன் தலையை எடுத்து</i><br /><i>தரையில் வீசிவிட்டு&nbsp;</i><br /><i>நடந்து செல்கிறான் அவன் !</i><br /><i><br /></i><br /><i>இருள் கவிகிறது.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>அவன்&nbsp;</i><br /><i>மண்ணைத் தோண்டிக் குழிபறித்து</i><br /><i>வீசின விஷயங்களைப்&nbsp;</i><br /><i>புதைத்துச் செல்கிறான் .&nbsp;</i><br /><i>அவற்றினும் கீழே</i><br /><i>மண்மூடியபடி நான்</i><br /><i>சடலமாய் சயனிக்கிறேன் !</i><br /><i><br /></i><br /><i>இருள்.&nbsp;</i><br /><i>ஒரு குரல்&nbsp;</i><br /><i>என் காதில் சொல்கிறது.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>யாம்&nbsp;</i><br /><i>ஒரு புதிர்</i><br /><i>யாம் கொண்டிருந்த ரூபம்&nbsp;</i><br /><i>அதன் விடை.</i><br /><i><br /></i><br /><i>எமை அவிழ்த்தறியும்</i><br /><i>ஆற்றலும் ஆவலும்</i><br /><i>உமக்களித்தோம்.&nbsp;</i><br /><i>காரணம்</i><br /><i>நீர் யாமே !</i><br /><i><br /></i><br /><i>நான் துயில்கலைந்தபின்</i><br /><i>புதிரவிழ்க்கத் துவங்கினேன்.&nbsp;</i><br /><i>அரைக்கிணறுதான் தாண்டமுடிந்தது.&nbsp;</i><br /><i>ஆயினும்</i><br /><i>நீ வருவாய் என்றறிவேன்.&nbsp;</i><br /><i>நீ தொடர்.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>இனி நீ</i><br /><i>எமை நோக்கியே வருவாய்</i><br /><i>யாம் உனை அழைத்து வருவோம்.&nbsp;</i><br /><i>பாழும் பூமியிது</i><br /><i>ஒரு வரலாற்றையே புதைத்துவிட்டது.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>அம்மலரில் தேனெடுத்த&nbsp;</i><br /><i>ஒரு வண்டைத் தேடு</i><br /><i>அச்சுடரிடம் வெப்பம் வேண்டிய</i><br /><i>ஒரு திரியைத் தேடு</i><br /><i>அன்று கிடாக்கறி தின்று</i><br /><i>ஏப்பம் விட்டவன்</i><br /><i>எங்காவது இருப்பான்</i><br /><i>அவனையும் தேடு.&nbsp;</i><br /><i>தேடிச் செல்.&nbsp;</i><br /><i>தெரிந்ததும்</i><br /><i>இந்தப் பரணிக்கே சொல் !</i><br /><i>நீ பரணியென்று சொல் !</i><br /><br />வாசித்து முடித்ததும் நெற்றியில் ஊற்றெடுக்கிற வியர்வையைத் துடைத்து உதறிவிட்டு "நீங்கள் யார்?" என்றேன்.<br /><br />"பரணி" என்றது குரல்.<br /><br />- மதி<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-iB0e0hby29Q/TiGdfDhG6fI/AAAAAAAAAkQ/3ZaX56m_uL0/s1600/my_deepest_darkness_by_meemzzz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://2.bp.blogspot.com/-iB0e0hby29Q/TiGdfDhG6fI/AAAAAAAAAkQ/3ZaX56m_uL0/s320/my_deepest_darkness_by_meemzzz.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-2193600807709058734?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-33384580364131842942011-07-10T15:41:00.000+05:302012-01-06T15:35:28.137+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-1jo6M6HyemU/Thl6Z9pTGEI/AAAAAAAAAjU/AEuqEV6Sse4/s1600/cat_burglar.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="236" src="http://1.bp.blogspot.com/-1jo6M6HyemU/Thl6Z9pTGEI/AAAAAAAAAjU/AEuqEV6Sse4/s320/cat_burglar.jpg" width="320" /></a></div><br />என் அடுக்களைக் குப்பைத்தொட்டி என்றால்<br />அந்தப் பூனைக்கு அவ்வளவு பிரியம்<br />அந்தப் பூனை என்றால்<br />எனக்கு அவ்வளவு கடுப்பு.<br /><br />ஒரு ராத்திரி தவறாமல்<br />கவிழ்த்துக் கிளறி<br />களரி பயின்று போகிறது<br />அதிலும்<br />கறி தின்ற நாளெல்லாம்<br />குறி வைத்துப் பாய்கிறது.<br /><br />என்றாவது ஒரு நாள்<br />ஒரு கால்<br />கொஞ்சம் வால் எனக்<br />கண்ணில் பட்டுவிட்டால்<br />அன்றைய பொழுதெல்லாம்<br />பின் பூனையின் நினைப்புதான்.<br />காதலிக்கையில்தான் கடைசியாக<br />இப்படி உணர்ந்திருக்கிறேன்.<br /><br />இந்தத் தொல்லை<br />அடுக்களையோடு போய்விடுமோ<br />அடுத்த அறைக்கு நீண்டால் என்<br />ஆசை மீன் தொட்டியும்<br />போய்விடுமோ? எனப் பயந்தே<br />சில இரவுகளில்<br />தூக்கம் வருவதில்லை.<br />தவறாமல் அவ்விரவுகளிலும்<br />பூனைதான் வருகிறது.<br /><br />வெறுப்பாய் விரட்டிவிட்டுச் சில சமயம்<br />வெளியே போ நாயே எனும்பொழுது<br />சட்டென்று முரண் உறைத்துச்<br />சின்னதாய் அசடு வழியும்<br />அப்பொழுது யோசிப்பேன்,<br />வெள்ளைக்காரன்<br />எந்தக் கடுப்பில் இதற்கு<br />ஆங்கிலத்தில் பெயர் வைத்தானோ என்று.<br /><br />சரி<br />குப்பையில் ஒரு நாள்<br />விஷத்தை வைத்துவிடலாம் என்றால்<br />ஜீவகாருண்யம்<br />கொஞ்சம் தடுக்கிறது.<br />செத்துப் போன பூனைக்குச்<br />சித்தப்பன் பெரியப்பன் எதுவும்<br />பழிக்குப் பழி வாங்க<br />பின்னால் தூக்கத்தில் பிறாண்டுமோ என்று<br />பயமும் இடிக்கிறது.<br /><br />காற்றோட்டமாய் வீடு பிடித்துவிட்டு<br />சன்னல்களை அடைத்துவைத்துத் தூங்குவது<br />அசட்டுத்தனமாய் இருந்தாலும்<br />நான்<br />வாடகை கொடுத்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன்.<br />குடும்பம் குட்டியோடு<br />அது வசதியாய்ப் புழங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.<br /><br />- மதி<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-3338458036413184294?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-27654659415403430832011-06-12T23:37:00.000+05:302011-10-12T16:33:38.675+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-AKBXCsUc0l8/TfUATGHG-kI/AAAAAAAAAjQ/h8v_WslPGlI/s1600/Biggest_Helmet.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="274" src="http://1.bp.blogspot.com/-AKBXCsUc0l8/TfUATGHG-kI/AAAAAAAAAjQ/h8v_WslPGlI/s320/Biggest_Helmet.jpg" width="320" /></a></div><br /><br />அங்கிங்கெனாதபடி எங்கு நோக்கினும் அடர்ந்த இருள். இருளின் நடுவே ஒரு நீண்ட கறுப்பு மேசை. மேசை மேல் ஒற்றை மெழுகுவர்த்தி ஒன்று ஒரு மார்க்கமாக ஒளி உமிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. மேசைக்கு இந்தப் பக்கம் ஒரே ஒரு நாற்காலியில் முகம் முழுக்கப் பதட்டத்துடன் ஓர் இளைஞன். அந்தப் பக்கம் ஆறு நாற்காலிகள். அவற்றில் முறையே யமதர்மராஜன், சித்திரகுப்தன் மற்றும் மதிப்பிற்குரிய கமிட்டி உறுப்பினர்கள் !<br /><br />ஒரு நேர்காணல் போல இருந்தது. அந்த இளைஞனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை - எழுதியவர் யாரோ - ஆராய்ந்தவாறே அவனிடம் கமிட்டியினர் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவன் பதட்டமாக ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான். அவ்விடத்திற்குக் கீழே - வெகு கீழே - பூமி சூரியன்மேல் காய்விட்டுவிட்டு முகத்தைத் திருப்பி முதுகில் வெயில் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.<br /><br />இன்னும் கீழே - ரொம்ப தூரம் கீழே - ஒரு போயிங் 747-உள் பைலட் விமானத்தை ஓட்டாமல் ஏர் ஹோஸ்டஸ்ஸை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். அதற்கும் கீழே பல மைல் தொலைவில் ஒரு டியூப் லைட் அணைந்துகொண்டிருக்கிறது - எரிந்து கொண்டிருக்கவில்லையெனில் அணைந்துகொண்டிருக்கிறது என்றுதானே சொல்லவேண்டும். அந்த டியூப் லைட்டின் கீழே நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் - கிட்டத்தட்ட.<br /><br />அங்கிங்கெனாதபடி எங்கு நோக்கினும் அடர்ந்த இருள். தவளைச்சத்தமும் சில்வண்டுகளின் சில்மிஷங்களும் தொடமுடியாத மூன்றாம் மாடியின் நிசப்தத்தைக் கிழிக்கும்படி போயிங் going. என் கண்கள் நீர் சொரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. திரும்பிப் படுக்கிறேன். தலையணையில் எல்லாம் ஈரம். ஈரத்தின் உறுத்தலில் விழித்து அமர்கிறேன்.<br /><br />"சே ! என்ன இது ? இப்படியுமா? ம்ஹூம் ... அத நினைக்காத .. ஆனா விடிகாலைக் கனவு பலிக்கும்னு சொல்வாங்களே .. ஒருவேளை ... சேசே .. இதே ஆளுங்கதான் கனவுல செத்துப்போனா ஆயுள் கெட்டின்னும் சொல்றாங்க... ஆனா நான் சாவலையே ? ம்ஹூம் .. வேண்டாம்.. நினைக்காத"<br /><br />தண்ணீர் குடித்துவிட்டுப் படுத்தேன். தூங்கவில்லை. தூங்க முடியவில்லை. நேரம் மெதுமெதுவாக நகர்ந்தது - கணக்கு வகுப்பு போல. காலையில் எழுந்தேன் - தூக்கத்திலிருந்தல்ல, படுக்கையிலிருந்து. ஒன்றும் சரியில்லை. செம மூட் அவுட். நினைக்க வேண்டாம் என்று நினைத்தால் முடியவில்லை. தொலைபேசி அழைக்கிறது. அபிஷேக் - தோழன்! வேறென்ன... இந்நாட்டு மன்னர்களாகிய நானும் அவனும் நகர் உலா போகத் திட்டமிட்டோம்.<br /><br />"ம்மா , வெளிய போறேன்.. அபிஷேக் வரான். வண்டியெடுத்துட்டுப் போறேன்... அப்புறம் ஒரு நூறு ரூபா எடுத்துக்கறேன்"<br /><br />"டேய் நில்லுடா .. போகாதே. இரு வரேன்"<br /><br />"ஆங் சரி சீக்கிரம் வந்துர்றேன்"<br /><br />வண்டிச்சாவி எடுத்துக்கொண்டே வெளியே வந்து பார்க்கிங் லாட்டிலிருந்து வண்டியை வெளியிழுத்தேன். உதைத்து ஏறி உட்கார்ந்தால்.... ஒரு நிமிஷம். உள்ளே போய் ஹெல்மெட்டை எடுத்துக்கொண்டேன். இந்த ஹெல்மெட்டை - இத்துணை நாட்கள் மூலையில் மட்டுமே முட்டிக்கொண்டிருந்த ஹெல்மெட் - இரவில் தூங்கும் தம்பியை எழுப்பிப் பயமுறுத்துவதற்காக மட்டுமே மாட்டிய ஹெல்மெட் - முதல் முறையாக எனக்கு சேவகம் செய்யப் போகிறது - இன்று.<br /><br />நல்ல உறுதியான கறுப்பு நிற ஃபுல்-கவர்டு ஹெல்மெட். கண்ணாடியை வேறு இறக்கி விட்டேனா, லேசாக மூச்சு முட்டியது. என் மூச்சுக்காற்று கண்ணாடியில் பட்டு எனக்கே ரிப்பீட் அடித்தது. சுற்றிமுற்றி வரும் வாகனங்களின் இரைச்சல் குறைந்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலே தலையில் ஒரு கல்லைக் கட்டிவிட்ட கனம். வேகமாக எதிரே செல்லும் ஸ்கூட்டிகளைத் திரும்பிப் பார்ப்பது கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருந்தது.<br /><br />அபிஷேக் வீட்டு வாசலில் வண்டியை அணைத்து நிப்பாட்டினால், எதிரே அவன், சிரிக்கிறான். நானும் சிரிக்கிறேன், கல்லைக் கழட்டிக்கொண்டே. வந்து என் கையிலிருந்து ஹெல்மெட்டை வாங்கிக் கொண்டு, "என்ன நண்பா, புதுப் பழக்கம்?" என்கிறான்.<br /><br />"இல்லடா ஒரு கனவு கண்டேன்"<br /><br />:அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஹெல்மெட் போடச் சொல்லி கனவுல அண்ணி வந்து சொன்னாங்களா?"<br /><br />"டேய் அடங்குடா அடங்குடா"<br /><br />சற்று நேரத்தில் அவன் வீட்டு மொட்டை மாடி மதில் சுவரில் நானும் அவனும். "சொல்லு"<br /><br />"என்ன சொல்லு"<br /><br />"அதான் கனவுல அண்ணி.. ஹெல்மெட்.. "<br /><br />"போடா"<br /><br />"ஓ.. பெர்சனலா? "<br /><br />"டேய் சும்மாரு.. இது டிராஜெடிடா"<br /><br />"அப்டியா,.. என்னாச்சு"<br /><br />சொல்ல ஆரம்பித்தேன். என் கனவு. இன்று காலை நான் கண்ட கனவு. என்னை ஹெல்மெட் மாட்ட வைத்த கனவு. யாரிடமாவது சொன்னால் தேவலாம் என்றுதான் இருந்தேன்.<br /><br />"நல்லாக் கேளு. இதே மாதிரி காலையில நீ ஃபோன் பண்ணி வரச் சொல்றே.. நானும் வீட்ல இருந்து கெளம்புறேன்"<br /><br />"ஹெல்மெட் இல்லாம"<br /><br />"Exactly. கிளம்பி உங்க வீட்டு ரோடு முனையில் திரும்புறேன். நீ நின்னுட்டிருக்க. பாத்து ஒரு ஹாய் சொல்ற. நானும் சொல்றேன். சொல்றேனா.... இங்க இடது பக்கம் டர்னிங்லேர்ந்து ஒரு சுமோ. என்னோட ஒரு கை ஏர்ல இருக்கு. ஒரு கை பார்ல இருக்கு. டப்புனு ஒரு அடி. சும்மா மேட்ரிக்ஸ் எஃபெக்ட்ல பறக்குறேன்"<br /><br />"நண்பா... வண்டி நம்பர் நோட் பண்ணியா?"<br /><br />"ப்ச்...இல்லடா .. டாப் வியூல நம்பர் தெரிலடா"<br /><br />"சரி சரி மேல சொல்லு"<br /><br />"மேலதானே பறக்குறேன்.. பறந்து கீழு விழுறேன். நீ ஓடி வரது தெரியுது. மேலே மரத்துல் ஒரு காக்கா தெரியுது. அவ்ளோதான். அப்புறம் ஃபுல் பிளாக். ஃபுல் பிளாங்க். "<br /><br />"என்ன .. போயிட்டியா..."<br /><br />"அப்படித்தான் நானும் நெனச்சேன்.. ஆனா அதுக்கப்புறம்தான் மேட்டரு"<br /><br />"போகலியா?"<br /><br />"போயிட்டிருக்கேன். மேலே. மேலே..... சும்மா பலூன் மாதிரி. மேலே மரத்துல் அந்தக் காக்கா மெரண்டு பறக்குது. இன்னும் மேலே.... அப்படியே போனா ஒரு ஜெலுஃப்தான்ஸா என்னைக் கிராஸ் பண்ணுது. போயிங்னு நெனைக்கிறேன். உள்ள பைலட் ஏர் ஹோஸ்டஸ்ஸை பிக்கப் பண்ணிட்டிருக்காரு"<br /><br />"செத்தும் திருந்தலையேடா நீ"<br /><br />"கேளு. இன்னும் இன்னும் மேலே அப்படியே போறேன். ஸோலார் ஸிஸ்டமே தெரியுது. "<br /><br />"ஆஹா. இது கொஞ்சம் ஓவரா இருக்கே"<br /><br />"அதுக்கும் மேலே போறேன். ஒரு ரூம் மாதிரி இருக்கு. ஃபுல்லா இருட்டு. ஒரே ஒரு மெழுகுவர்த்தி. டேபிளுக்கு இந்தப் பக்கம் நான். அந்தப்பக்கம் யாரோ கொஞ்சம் பேர். என்னன்னே புரியல"<br /><br />"எமனா இருக்கும். நரகத்துக்கு கேட் பாஸ் குடுக்குறதுக்காகக் கூப்பிட்டிருப்பாரு."<br /><br />"இல்லையே... என்னைப் பார்த்து 'ஹவ் டூ யூ ஃபீல்' அப்படின்னு கேட்டாரே"<br /><br />தோடா .. இங்கிலீஷ் எமன்"<br /><br />"டே கேளுடா.. 'பெட்டர்'னு சொல்லி நிமிந்து பாத்தா நீ நிக்கிற"<br /><br />"ஓ நானா.. டே நல்லாப் பாத்தியா. அது கடவுளா இருந்திருப்பாரு"<br /><br />"ஆமாண்டா, கடவுள் ஜீன்ஸ் போட்டுட்டு அழுவுற மாதிரி என் முன்னாடு நின்னுட்டிருக்காரு"<br /><br />"சரி விடு.. மேலே சொல்லு"<br /><br />"இங்கதான் ஷாக்கே. முழிச்சுப் பாத்தா என்னைச் சுத்தி நீ, குமார், என் அப்பா அம்மா, தம்பி, ரெண்டு நர்ஸுங்க, ஒரு டாக்டர் எல்லாம்ம் நின்னுட்டிருக்காங்க"<br /><br />"அடப்பாவி நீ சாவலையா?"<br /><br />"நல்ல எண்ணம்டா... ஆனா எல்லான் அழுவுறீங்க. என்னன்னு கேட்டா எங்க அம்மா என்னைக் கட்டிப்புடிச்சுத் தலையைக் கோதி விடுறாங்க. தம்பி காலையே பாக்குறான். என்னடான்னு பாத்தா காலைக் காணோம்"<br /><br />"காலு..... காணோமா..."<br /><br />"ஆமாண்டா.. அதப் பாத்து நான் அழ, என்னைப் பாத்து அம்மா அழ, அதப் பாத்து நான் அழ, அம்மா அழ, நான் அழ, அம்மா அழ .......... முழிச்சுட்டேன். என்ன மாதிரி இருந்திச்சு தெரியுமா"<br /><br />"வாவ் கிரேட். சரி இதுல எங்க ஹெல்மெட் வருது?"<br /><br />"இல்லடா அப்புறம் தூக்கமே வரல. காலைலேர்ந்து ஒரு மாதிரி இருந்திச்சு. வண்டி வேற எடுத்தேனா... ஒரு பாதுகாப்பா இருக்கட்டுமேன்னு .. ஹெல்மெட்"<br /><br />"ஆனா நண்பா... நீ இதைத் தலைல இல்ல மாட்டிட்டு வந்தே !!"<br /><br />- மதி<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-2765465941540343083?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-10686658390867707222011-05-17T01:55:00.001+05:302011-12-16T22:27:13.218+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SOGdzBb59sM/TdGHVrUMEsI/AAAAAAAAAi8/Fe7TfIheawk/s1600/family_tree.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-SOGdzBb59sM/TdGHVrUMEsI/AAAAAAAAAi8/Fe7TfIheawk/s320/family_tree.jpg" width="320" /></a></div><br />இந்தக் கட்டுரை தெய்வநாயகம் செட்டியாரைப் பற்றியது அல்ல. அவரின் பெயரைத் தவிர அவரைப் பற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது! இது மற்றொரு திரு.தெய்வநாயகம் அவர்களைப் பற்றியது. இவர் என் அப்பாவின் பெரியப்பா. பெரிய தாத்தா !<br /><br />என் சித்தப்பாவின் மகளின் பெரியப்பா மகன் யாரென்று யாராவது சட்டென்று என்னிடம் கேட்டாலே கொஞ்சம் அசட்டுத்தனமாகச் சிரித்து யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என்று குழப்பிவிட்டுத் தப்பிக்கப் பார்க்கும் ஆசாமி நான். திடீரென்று சில வாரங்களுக்கு முன் என் முன்னோர்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசை வந்தது. செய்வதற்கு வேறொன்றும் இல்லையென்றாலும் கூட எல்லாரும் எடுத்துச் செய்யும் காரியமல்ல. பெரும்பான்மையானோர்க்கு முகப்புத்தகம் போதும்!<br /><br />திருநெல்வேலியிலிருந்து என் ஊருக்கு நேர் வழியில் சென்றால் ஒன்றரை மணி நேரம். அன்று நெல்லையில் பேருந்தில் ஏற முடியாத கன கூட்டம். நான் இடம் பிடித்துத் தருகிறேன் என்று வீராப்பாக வசனம் பேசிவிட்டு, அம்மாவையும் அப்பாவையும் நிற்க வைத்து விட்டு, சில நேரம் கழித்து உள் நுழைந்த ஒரு பேருந்தைத் துரத்திப் பிடித்து, தொங்கி ஏறி, கிடைத்த இடத்தில் பையைப் போட்டு, பருந்திடமிருந்து குஞ்சைக் காக்கும் பறவை போல அந்த இடத்தைப் பாதுகாத்து, 'பொறுமையாக ஏறி வாங்கள்' என்று அம்மாவுக்கு சைகை காட்டின போது &nbsp;அவள் முகம் சுழித்தாள். அப்போது ஆரம்பித்தது இந்த நல்வினை. சுற்று வழியில் போகும் பேருந்துக்கு இப்படிக் கஷ்டப்பட்டு இடம் பிடித்தேனே என்று அம்மாவுக்கு அங்கலாய்ப்பு. அடுத்த நிமிடத்திலேயே பக்கத்தில் நேர்வழி வேறு! எனக்கோ மீண்டும் பறவையாக விருப்பமில்லை. ஊர் போய்ச் சேர இரண்டு மணி நேரத்துக்கு மேலும் ஆகலாம். மோசமான பாதையில் கூட்டமான பேருந்தில் அரதப் பழைய கிராமங்களின் வழியாக அதிக நேரம் போக வேண்டும். இடம் பிடித்தது போதாதென்று அம்மாவிடம் வசை வாங்கிக் கொண்டே போக வேண்டும்! போகும் வழி என் அம்மா வளர்ந்த கிராமத்துக்குப் பக்கத்து ஊர்களைத் தொட்டுச் செல்லும். திட்டு வாங்காமல் தப்பிக்க, அம்மாவின் முகத்தின் முன் கொசுவர்த்திச் சுருள்களைச் சுழற்றினேன். <br /><br />1960களில் திப்பணம்பட்டி கிராமத்தில் கணக்கப்பிள்ளை வீட்டில் அவரின் ஒன்பது பிள்ளைகளும் அவரவர் பிள்ளைகளோடு ஆண்டுதோறும் கூடுவதுண்டு. அப்படி ஒரு பிள்ளையின் பிள்ளைதான் என் அம்மா. சின்ன வயதில் கோடை விடுமுறைக்கு 27 பேரப்பிள்ளைகள் கூடும் வீடு! எப்படிக் களையாக இருந்திருக்க வேண்டும் அந்த வீடு! சின்ன வயதில் இருந்து அந்த வீட்டுக் கதைகளை அடிக்கடி அம்மா சொல்லியிருந்தாலும், கூடிப்போனால் ஒரு முப்பது மைல் தொலைவில் கொஞ்சம் சிதிலமடைந்து அந்த வீடு இன்னும் நின்றிருந்தாலும், இன்னும் நான் திப்பணம்பட்டியைப் பார்த்ததில்லை. அன்று அம்மாவைச் சமாளிக்க திப்பணம்பட்டிதான் கை கொடுத்து உதவியது.<br /><br />பேச்சை அப்படியே அவளின் பிள்ளைப் பிராயத்தின் பக்கம் திருப்பி, சீக்கிரம் ஊர் வந்து சேர வேண்டுமென்று வேண்டிக்கொண்டிருந்தேன். பேச்சு சுவாரசியத்தில் நிஜமாகவே சீக்கிரம் திப்பணம்பட்டிக்குப் போய் அந்த வீட்டைப் பார்த்து வந்தால் என்ன என்று தோன்றியது. ஊருக்கு வந்ததும் கூட விடாது பேச்சு தொடர்ந்தது. அந்த சூட்டில்தான் கொஞ்சம் சொந்தபந்தங்களைத் தெரிந்து கொள்வோம் என்று அம்மாவிடம் , அந்த 27 பேரப்பிள்ளைகளின் பெயர்களும் அவர்கள் யார் யாரின் பிள்ளைகள் என்றும் கேட்க ஆரம்பித்தேன். குத்துமதிப்பாக பெரியம்மா மாமா என்று இது வரை நான் அறிந்தோரெல்லாம் நிஜத்தில் ஒருதாய் வயிற்று மக்கள் என்று இதுவரை எனக்குத் தோன்றவேயில்லை என்று தெரிந்தது. அதே போல சகோதரர்கள் என்று நான் நினைத்திருந்தவர்களெல்லாம் அப்படி இல்லை என்றும் தெரிந்தது. ஒரு சில சொந்தங்களின் பட்டப்பெயர்கள் அல்லாத நிஜப்பெயர்கள், அவர்கள் சிறு வயதில் செய்த சேட்டைகள் என்று சுவாரசியங்கள் கூடிக்கொண்டே போக, அப்படியே திப்பணம்பட்டி கணக்கப்பிள்ளை நல்லசிவம் ஐயா பற்றியும் அவருக்கும் முந்தைய தலைமுறை பற்றியும் செய்தி சேகரிக்க ஆரம்பித்தேன். சொன்னேனே , செய்வதற்கு வேறொன்றும் இல்லையென்றாலும் எல்லாரும் எடுத்துச் செய்யும் காரியமல்ல என்று!<br /><br />அம்மா மிகவும் சிரமப்பட்டு நினைவுக்குக் கொண்டு வந்து அவளின் அம்மாவின் தாத்தா பெயர் வரை சொல்லிவிட்டாள். அதற்கு மேல் சொல்ல என் ஆச்சி இப்போது உயிரோடு இல்லை. நல்லசிவம் ஐயாவின் தகப்பனார் கேரள நாட்டுக் கொல்லத்தில் இருந்து மலை தாண்டி இந்தப் பக்கம் வந்து தங்கிவிட்டவர் என்றும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் என் தாய்வழி முன்னோர் மலையாளத்தைத் தாய்மொழியாய்க் கொண்டிருந்தனர் என்றும் கண்டுபிடித்தது சுவாரசியமாக இருந்தது! அப்படி மலை தாண்டி வந்த கனகசபாபதி கூடவே இரண்டு மனைவிகளையும் வைத்துச் சமாளித்தார் என்று தெரிந்துகொண்டதும் ஒரு மாதிரி சுவாரசியமாகவே இருந்தது.<br /><br />அம்மாவின் இரண்டு தம்பிகளிடமும் ஒரு பெரியம்மாவிடமும் அம்மாவின் அப்பாவிடமும் கேட்டுக் கேட்டு இன்னும் சில பெயர்களைக் கண்டுபிடித்தேன். இன்ன காரியம் செய்கிறேன் என்று சொன்னபோது எல்லாருமே 'நாடோடிகள்' படத்தில் சசிகுமார் பேசின வசனம் பார்த்து இப்படி ஆரம்பித்துவிட்டாயா என்றுதான் கேட்டார்கள். சில தினங்களுக்கு முன்பு ஒரு கல்லூரி விழாவில் எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் முன்னோர்களைப் பற்றியும் வேர்களைப் பற்றியும் பேசின நல்ல பேச்சும் இந்தக் காரியத்துக்குத் தூண்டியிருக்கலாம்.<br /><br />அம்மா வழியில் ஐந்து தலைமுறைக்கு மேல் போகவில்லை. அப்பா வழியிலும் கொஞ்சம் சேகரித்து வைப்போம் என்று அப்பாவைக் கேட்டேன். அப்பா தன் பெட்டிக்குள் பல நாள் பூட்டி வைத்திருந்த ஒரு பொக்கிஷத்தை எடுத்து வந்தார்! என் அப்பாவின் பெரியப்பா (அவரின் தகப்பனாரின் அண்ணன்) அவரிடம் கொடுத்து வைத்திருந்த ஒரு கடிதமும் ஒரு கற்றைத் தாள்களும்! "பெரிய தாத்தா 1997-இல் நம்ம முன்னோர்களைப் பத்தி விவரம் சேர்த்து வைச்சு எங்கிட்ட குடுத்திருந்தார். இத்தனை நாள் ஒரு பொக்கிஷமா வைச்சிருந்தேன். நானே கூட இன்னும் வாசிச்சுப்பாத்ததில்லை. வா வாசிச்சுப் பாப்போம்" என்று எடுத்து வைத்தார். என் அப்பாவின் பெரியப்பா தான் திரு தெய்வநாயகம் !<br /><br />முன்பே இந்தப் பொக்கிஷத்தைப் பற்றி அப்பா சொல்லியிருந்தாலும் இத்தனை நாள் நானும் இதை வாசித்ததில்லை. முதலில் எத்தனை தலைமுறைகள் வரை போகிறதென்று பார்த்தேன். என்னுடையது ஒன்பதாம் தலைமுறை! பதினேழாம் நூற்றாண்டு வரை! அந்தக் கடிதத்தை வாசித்தேன். ஆதி முதலில் இருப்பவர் தெய்வநாயகம் செட்டியார். அவர் தொடங்கி இன்று வரை தன்னால் இயன்ற அளவுக்கு விவரங்கள் சேர்த்து வைத்திருப்பது பற்றி எழுதியிருந்தார். அந்த விவரங்களை எப்படி வாசித்துப் புரிந்து கொள்வதென்றும் தான் உபயோகித்துள்ள வைப்புமுறை, குறியீடுகள் பற்றியும் விளக்கியிருந்தார். ஆவலோடு அவரின் குறிப்புகளைப் புரட்டினோம்.<br /><br />ஒரு முழு நாள் தேவைப்பட்டது எனக்கும் என் அப்பாவுக்கும், அவரின் குறிப்புகளைப் புரிந்து தலைமுறைகளைச் சரியாக மீண்டும் வரிசைப்படுத்த! அத்தனையும் குறைந்தது ஆறு ஏழு பெற்ற குடும்பங்கள். ஆறேழுக்கும் ஒவ்வொன்றாக ஆறேழு என்று அட்டகாசமாய்க் கிளை விரித்துப் பரவும் குடும்ப மரம்! இடையிடையே இரட்டை மனைவிகள், பிறந்து இறந்த பிள்ளைகள், கொடுத்து வாங்கிய திருமணங்கள் என்று முழுதாய்ப் புரிந்து கொள்வதற்குள் மண்டை காய்ந்துவிட்டது. அத்தனையையும் ஒரு கடித அளவிலான காகிதத்தில் சீராக வரிசைப்படுத்தி, தொடர்புபடுத்தி அவர் விளக்கியிருந்த விதம் அவர் மேல் ஒரு பெரிய பிரமிப்பைத் தந்தது! நான் கணிணியில் ஒன்றின் கீழ் ஒன்றாகக்&nbsp;கிளை விரித்து மென்பொருள் வைத்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தேன். முழு மரத்தையும் பார்க்க வேண்டுமென்றால் 25% வரை zoom out செய்ய வேண்டியிருந்தது.<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dyFlqXG43hY/TdGH3y-saRI/AAAAAAAAAjA/1uO_U3G8igI/s1600/full+view.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="205" src="http://3.bp.blogspot.com/-dyFlqXG43hY/TdGH3y-saRI/AAAAAAAAAjA/1uO_U3G8igI/s400/full+view.jpeg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">அந்த 25% zoom out</td></tr></tbody></table><br />பதினேழாம் நூற்றாண்டிலே செட்டியார் என்றழைக்கப்பட்ட தெய்வநாயகம் பின்வந்த மூன்று தலைமுறைகளில் எங்கோ எப்போதோ ஜாதி மாறிப் பிள்ளைவாள் ஆகியிருக்கிறார். கலப்புத் திருமணமா? சீர்திருத்தமா? என்ன நடந்திருக்கும்? மிக யோசிக்க வைக்கும் கேள்வி. என் பெரிய தாத்தாவுக்கும் விடை தெரியவில்லை. கேள்விக்குறியாகவே விட்டிருக்கிறார். தெய்வநாயகம் செட்டியாரின் பேரனின் பேரன் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பஞ்சு வியாபாரம் பண்ண<br />விருதுநகருக்கு வந்திருக்கிறார். அவரிடமிருந்து தொடங்கி வரும் தலைமுறைகளில் பலரின் பெயர்களும் கிடைத்துவிட்டன. பெரிய தாத்தாவும் அவரின் தந்தை வழியிலும் தாய் வழியிலும் முயன்று விவரம் சேர்த்திருக்கிறார். அவரின் தந்தை வழியில் ஒன்பது தலைமுறைகள்!<br /><br />முழுவதும் கணிணியில் ஏற்றி முடித்த பின்னும் எனக்கு அவர் மேல் இருந்த பிரமிப்பு தீரவில்லை. சின்ன வயதில் நான் கடி ஜோக்குகள் சொல்வதெல்லாம் ஆர்வமாகக் கேட்டு ஊருக்குப் போய் எனக்குக் கடி ஜோக்குகள் புத்தகம் வாங்கி அனுப்பியவர். பள்ளிக்கூடப் பேச்சுப் போட்டிகளில் எதிலாவது வெற்றி பெற்றால் வாழ்த்துக்கடிதத்தோடு ஐம்பது ரூபாய் பண அஞ்சல் அனுப்புபவர். வயதான காலத்திலும் பார்வைத்திறனும் செவித்திறனும் மங்கிப் போன போதும் கம்பீரமாக வாழ்ந்த மனிதர். அவர் பற்றிய நினைவுகள் வந்து வந்து போயின. அப்பாவுக்கும் அவரைப் பற்றிச் சொல்வதில் அவ்வளவு ஆர்வம். என் அப்பா சிறு வயதில் எடுத்துக்காட்டாகப் பார்த்து வளர்ந்த மனிதர் அவர்.<br /><br />ஒரு ஓய்வு பெற்ற வங்கி ஊழியர் ஏதோ ஒரு கல்யாண வீட்டில் என் அப்பா எதேச்சையாகக் கேட்டதைத் தொடர்ந்து எப்படியோ சேகரித்து உருவாக்கிய தகவல் களஞ்சியம் அவரின் கையெழுத்தில் நாங்கள் அன்று கண்ட காகிதங்கள். இரண்டு பிரதிகள் எடுத்து ஒன்றை என் அப்பாவிடமும் இன்னொன்றைத் தன் மகனிடமும் கொடுத்து வைத்திருந்தாராம். அந்த மற்றொரு பிரதியும் இது நாள் வரை யாரும் வாசிக்காமல் பெட்டிக்குள் பொக்கிஷமாகவே இருந்திருக்க வேண்டும். விளையாட்டாக நான் விவரம் சேர்க்க ஆரம்பித்ததில்தான் தெரிந்தது இது எத்தனை சுவாரசியமான விஷயம் என்று. இதில் உள்ள ஒவ்வொரு செய்தியையும் பெயரையும் அவரால் எப்படி சேர்க்க முடிந்திருக்கும் என்றும் அவருக்கு இந்த ஆர்வத்தில் எத்தனை இரவுகள் தூக்கம் போயிருக்கும் என்றும் இப்போது தெரிந்து கொள்ள ஆசையாயிருக்கிறது. மூன்று நான்கு வருடங்கள் முன்னால்தான் இறந்திருக்கிறார். அந்த சுற்றுவழி பேருந்தோ , 'நாடோடிகள்' சசிகுமாரோ, எஸ். ராமகிருஷ்ணனோ எனக்கு ஒரு ஐந்து வருடங்கள் முன்னால் இந்தப் பொறியைத் தந்திருக்கக் கூடாதா என்று தோன்றுகிறது. பெரிய தாத்தா உயிரோடு இருந்து அவர் வாயாலேயே இந்த வரலாற்றைக் கேட்டிருக்கலாம்!<br /><br />பெரிய தாத்தா பெரிய தாத்தா என்று விவரம் தெரிந்தது முதல் அவரை அழைத்திருக்கிறேன். நிஜத்தில் அவர் 'பெரிய தாத்தா' தான் !<br /><br />- மதி<br /><br />இந்த மொத்த ஆராய்ச்சியில் தெரிந்த மற்றும் சில சுவாரசியங்கள் :<br /><br />- வேலைக்காரன் படத்தில் ரஜினி சொல்லும் ஒரு வசனம் வரும் - "I am Ragupathy s/o Gajapathy s/o Valaiyapathy". அதே போல "I am Gomathi Shankar s/o Kaliappan s/o Packiam s/o Kaliappan s/o Deivanayagam s/o Kaliappan s/o Deivanayagam s/o Kaliappan s/o Deivanayagam". இப்படியே போனால் இன்னும் மூன்று நான்கு தலைமுறைகள் மேலே போனாலும் காளியப்பன் தெய்வநாயகம் தான் போல. ஆனால் இது வரை எனக்கு ஆதாரம் இருக்கிறது.<br /><br />- என் தலைமுறையில் என்னோடு சேர்த்து மொத்தம் நான்கு ஆண் வாரிசுகள் ஒரு சிறப்பு பெற்றுள்ளோம். எங்கள் பிள்ளைகள் தன் அப்பாவின் அப்பாவின் அப்பா பெயரை பத்துத் தலைமுறை வரை சொல்லலாம். மற்ற எல்லா இடங்களிலும் எங்கோ ஓர் ஆண் வாரிசு தொடர்பு அறுந்து விடுகிறது.<br /><br />- திப்பணம்பட்டியில் என் அம்மா சிறு வயதில் விளையாடித்திரிந்த வீட்டுக்கு எதிர் வீட்டில்தான் தமிழ் எழுத்தாளர் சு.சமுத்திரம் பிறந்து வளர்ந்திருக்கிறார்.<br /><br />- இன்னும் தெரியாத பெயர்கள் சில இருக்கின்றன. இப்போதுதான் என் சொந்தங்களில்&nbsp;மிக மூத்த தாத்தா பாட்டிகள் மேல் ஒரு ஆர்வம் வந்திருக்கிறது. எப்படியாவது அவர்களின் நினைவுக்கிடங்குகளிலிருந்து இன்னும் சில பெயர்களை வெளிக்கொணர முடிந்தால் என் குடும்ப வரலாற்றைக் கணிணியில் ஏற்றி என் பின் வரும் தலைமுறைகளுக்குக் கொடுக்கலாம். எவ்வளவு பெரிய பொக்கிஷமாக இருக்கும்!<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-1068665839086770722?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-26751736716477271132011-05-11T01:36:00.001+05:302011-10-12T16:33:38.669+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-6zvC1-CGhwQ/TcmapNZ8qLI/AAAAAAAAAi4/GGMUq0yhQbM/s1600/pla5_pg_639_Thalaiyatti.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="194" src="http://2.bp.blogspot.com/-6zvC1-CGhwQ/TcmapNZ8qLI/AAAAAAAAAi4/GGMUq0yhQbM/s320/pla5_pg_639_Thalaiyatti.jpg" width="320" /></a></div><br />1966....<br /><br />மண் சாலை. சாலையோரத்தில் இரு பக்கமும் சுண்ணாம்பு பூசின ஓட்டு வீடுகள். திண்ணையில் ஓர் இளங்காளைக் கூட்டம். காளை வரும் பின்னே கட்டைவண்டி ஓசை வரும் முன்னே என்றபடி ஒரு ரெட்டைமாட்டு வண்டி சகல சத்தங்களோடும் ஓடி வருகிறது. சகல சத்தங்களுக்கும் மேலாக ஒரு சீனிச்சிரிப்புச் சத்தம் ஊடோடி வருகிறது.<br /><br />கூட்டத்தில் ஒருவன் சிரித்து வைத்த சிறுக்கி யாரென்று சட்டென்று திரும்பிப் பார்க்கிறான். சத்தம் கொஞ்சம் கூடித்தான் போய்விட்டதோ என்றொரு தோரணையில் கண்களை இறுக மூடி தன் நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டு அது வலித்தது போலவும் ஒரு பொய்முகம் காட்டி மேலும் கொஞ்சம் சத்தமில்லாமல் சிரித்தாள் அவள். சீனிச்சிரிப்பு தான் ! யாரடா இவள் ?<br /><br />"யாருல அந்தப் பிள்ள?"<br /><br />"அதுவா ? நம்ம அகஸ்தியர்பட்டி கானா மூனா மவடே"<br /><br />"எது நம்ம அகஸ்தியர்பட்டி கானா மூனா மவளா?" ..... 'அடி கிறுக்கச்சி ! பாவாடை கட்டுதப்போ ஓடி ஓடி வருவ. சமைஞ்சு உக்காந்ததும் வீட்டுலயே அடஞ்சு போயிட்டியோ. இப்பிடி இப்பிடி அழகாகப் போறேன்னு ஒரு வார்த்தை சொன்னியாடி?'<br /><br />அதுதான் சோமு தாவணி போட்ட ஈஸ்வரியை முதன்முதல் பார்த்த ஞாபகம். ஆயுசுக்கும் பார்க்குமாறு ஆனது அவன் தலையெழுத்து.<br /><br />சும்மா சொல்லக்கூடாது. அவளைத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்க அவன் பட்ட பாடு! அவளும் சண்டாளி .. பார்க்காத மாதிரியே ஒரு கள்ளப் பார்வை! அவளுக்காக கர்லாக்கட்டைகளோடு சண்டை போட்டு , அவளுக்காக உடம்பில் முறுக்கேற்றி, அவளைப் பார்க்க நேரும் போதெல்லாம் முண்டா பனியனும் முறுக்கு மீசையுமாகச் சுற்றி , அவளுக்காக கண்டவனுக்கெல்லாம் நல்லவனாகி , அப்பட்டமாய் விழி வீசி அட்டகாசமாய் வலை வீசினான்.<br /><br />அவளுடைய மிடுக்கும் துடுக்கும் மேற்கொண்டு எத்தனையோ 'அவளுக்காக' செயல்களைத் தூண்டின. ஒரு நாள் அவளுக்காக ஒரு ஜோடி வளையல் வாங்கிக் கொண்டு போய் 'கட்டிக்கிடுதியா?' என்று அவன் கேட்டதற்கு தலையைக் குனிந்து கொண்டு ஓடி விட்டாள். ஒரு கூட்டத்தைச் சேர்த்துக் கொண்டு வாழைப்பழம் வாங்கிக் கொண்டு கானா மூனாவிடம் 'உங்க மவளைக் கட்டிக்கிடவா?' என்று கேட்டால் - அடிப்பாவி - அப்பொழுதும் தலையியக் குனிந்து கொண்டு உள்ளே ஓடிவிட்டாள்.<br /><br />பொண்ணைப் பார்த்து பொருத்தம் பார்த்து முகூர்த்தம் பார்த்து ஒரு வழியாக அவளைச் சேலை கட்ட வைத்து அவளுக்குத் தாலி கட்டி முடித்துப் பெருமிதமாய் முறுக்கிவிட்ட மீசை ........ இப்போது ஓரமாய் நரைத்துவிட்டது !<br /><br />2007.........<br /><br />சோமுத் தாத்தா கண்ணாடி முன்னாடி நின்று மீசை முறுக்கிக் கொண்டார். தான் காதலித்துக் கைப்பிடித்த சீனிச்சிரிப்பழகி பொய்ப்பல்லில் சிரிப்பதை எண்ணிச் சிரித்தார். அகஸ்தியர்பட்டி நினைவுகள் !<br /><br />காலம் எவ்வளவு மாறிவிட்டது ! காதலிப்பதும் கூட ! 2007-இல் வீசப்படும் விழிகள் எப்படி இருக்கும்? இன்று வாலிபர்கள் மீசைகளை மழித்துக் கொள்கிறார்களே ... பிறகெங்கே முறுக்குவது? தாவணிகள் .... ஒரு நாள் சடங்காகிவிட்டன. இருந்தும் கோடானுகோடி விழிகள் காற்றில் வீசப்பட்டுக் கொண்டேதான் இருக்கின்றன. எப்படி? நவீனத்தைப் பார்க்கும் ஆசை வந்தது சோமுத் தாத்தாவுக்கு. கடந்த ஆறாண்டு காலச் சென்னை வாசம் நவீனத்தின் வாசத்தைப் பல வழிகளில் அவருக்குக் காட்டியிருந்தது.. இதைத் தவிர!<br /><br />தனியாகக் கிளம்பித் தெருவில் இறங்கி நடந்தார். எங்கெங்கு காணினும் இளைய சமுதாயமே. ஜீன்ஸ் பேண்ட்டுகள், கலர் தலைகள், மண்டை ஓடு டாலர்கள், கைப்பைகள். பால் வேற்றுமையை உருவத்தில் மட்டுமே காண முடிந்தது. அனைவர் கைகளிலும் அவரவர் வசதிக்கேற்ப ஒரு தூதுவன் - 6600 , அல்லது 1100, அல்லது அம்பானி மாடல், அல்லது குறைந்தபட்சம் செல் வைத்திருக்கும் ஒரு நண்பன். முக்கால்வாசி பேர் செல்லில் விரல்களை விளையாடவிட்டுக் கொண்டே நடக்கின்றனர். சாலையைக் கூட அவர்களுக்கு செல் கேமிராவில் பார்த்தே பழகி விட்டது போலும். இத்தனை நாட்கள் இவர்களைக் கவனிக்கவே இல்லையே என்று ஆச்சரியப்பட்டார் ! யோசித்துப் பார்த்தார். கடைசியில் தானும் தெருக்களில் சைட் அடித்துச் சுற்றுகிறோமே என்றெண்ணிச் சிரித்தார். அறுபதில் இளமை எட்டிப் பார்க்குமாமே !<br /><br />கடற்கரைக்குச் சென்றார். எங்கும் உட்காராமல் திரிந்து கொண்டே இருந்தார். எத்தனையோ நினைவுகள். தன் காதல் அனுபவங்களெல்லாம் அவரைப் பரவசப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தன. இருந்தாலும் தான் இளவயதில் ஈஸ்வரியோடு இப்படிக் கடற்கர மணலில் சுண்டல் சாப்பிட முடியவில்லையே என்றொரு சின்ன சோகம். வயது குறைவதைப் போல உணர்ந்தார்! &nbsp;ஒரு சின்னப் பெண் - 20 வயது இருக்கும் - தெரியாமல் அவர் மேல் இடித்துவிட்டு 'ஸாரி அங்கிள்' என்றுவிட்டுக் காணாமல் போனாள். இறைவன் வயதை நினைவுபடுத்திப் போனதாகத் தோன்றியது அவருக்கு.<br /><br />இன்று இளைஞர்களுக்குப் பல செலவுகள் இருப்பதாகப் பட்டது அவருக்கு. தான் ஈஸ்வரிக்கு வாங்கிக்கொடுத்த வளையல்களும் , தீனிகளும் , இதர இதரவும் ரொம்பவே கொஞ்சம் தான் என்றெண்ணிக் கொண்டார்.<br /><br />இருட்டும் வரை அங்கேயே சுற்றிக் கொண்டு இருந்துவிட்டு - திருப்தியாக சைட் அடித்துவிட்டு - &nbsp;வீட்டுக்கு வந்தார். பேரன் காதில் செல்லோடு அவனுக்குக் கூடக் கேட்காத சத்தத்தில் முனகிக் கொண்டு வீட்டை அளந்து கொண்டிருந்தான். தன் வீட்டு இளைய சமுதாயம் !<br /><br />ஈஸ்வரிப் பாட்டி கேட்டாள், "என்ன இன்னிக்கு இவ்வளவு நேரம் தனியாச் சுத்திட்டு வந்திருக்கீங்க."<br /><br />"கடற்கரைக்குப் போயிருந்தேன் . சைட் அடிக்க"<br /><br />"இது எப்போ ? எளமை திரும்புதோ? எத்தனை குமரிகளுக்கு வளையல் வாங்கிக்குடுத்தீங்க?"<br /><br />"அடிப் போடி இவளே ! இந்தக் காலத்து இளசுங்க எல்லாம் அப்படியா இருக்கு. என் கண்ணுக்கு இன்னும் நீதாண்டி அழகா இருக்கே"<br /><br />"அது சரி .. புடுங்கித் தின்னத் திராணியத்த நரி இந்தப் பழம் புளிக்குமுன்னு புளுகிட்டுப் போயிட்டுதாம்"<br /><br />சீனிச்சிரிப்பழகி !<br /><br />- மதி<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-2675173671647727113?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-67994331472094110082011-04-30T18:22:00.002+05:302011-04-30T18:23:57.106+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UWZCJkUToLw/TbwFicMOQYI/AAAAAAAAAi0/zyvKdrw-01M/s1600/moonukannan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-UWZCJkUToLw/TbwFicMOQYI/AAAAAAAAAi0/zyvKdrw-01M/s320/moonukannan.jpg" width="246" /></a></div>இரண்டு நாட்களுக்குத் தேவையான துணிமணி, ஒரு பாட்டில் தண்ணீர், ஒரு சமீபத்திய குமுதம், அப்புறம் ஓரமாக சுஜாதாவின் 'கணேஷ் வசந்த்', இவை அனைத்தும் பையினுள்ளே. பை அவன் தோளின் மேலே. தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான், "பத்து மணி நேரம். ஊர் போய்ச் சேர்றதுக்குள்ள ஒழுங்கா முடிச்சிரணும்".<br /><br /><i>(அவன் ஒரு சாதாரண பிரயாணி)</i><br /><br />கடிகாரம் இரவு பதினொன்று என்கிறது. மாநகரப் பேருந்து நிலைய நுழைவாயிலிலிருந்து ஐம்பது அடி தூரத்தில் தெருவில் நிற்கிறான். அந்தத் தெரு இன்னும் ஒரு நானூறு அடியில் அமைதியாக வளைகிறது. அவன் முதுகுக்குப் பின்னால் தெரியும் வெளிச்சமும் பரபரப்பும் முழுசாக முக்காலே மூணு வீதம் கூட அவன் முன்னால் இல்லை. சந்தடியற்ற சாலை வளைவு.<br /><br />தேனீர்க்கடை வாசலில் ஒரு முறை சட்டைப் பையைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டு கேட்கிறான், "தம்பி டீ ஒண்ணு எவ்வளவு?"<br /><br />"மூணு ரூவா சார்"<br /><br />"ஒரு டீ"<br /><br /><i>(அவன் ஒரு குடிகாரன். ஆனால் கோப்பையில் தேனீரை மட்டும்தான் நிரப்புவான்)</i><br /><i><br /></i><br />எதிரே அமைதியான வளைவில் நான்கு காலடிச் சத்தங்கள். இரண்டு பேர் அவனை நோக்கி ஓடி வருகிறார்கள் - மூச்சிரைக்க. ஒருவன் ஓடுகிறான். கண்ணில் பயம். ஒருவன் துரத்துகிறான். கண்ணில் குரோதம்.<br /><br />டொக்.<br /><br />"சார் டீ"<br /><br />கையில் எடுத்து ஒரு முறை ஊதிவிட்டுக் கொஞ்சம் உறிஞ்சுகிறான். சூடு அவனின் தொண்டை வழியாக உணவுக்குழாய் முழுவதும் எழுப்பி விடுகிறது. பிறகு மெல்ல மீதி தேனீரை ஆற்றிக் கொண்டிருக்கிறான்.<br /><br />அவர்கள் அவனருகில் - வெகு அருகில். சோடியம் விளக்கின் மஞ்சள் ஒளி ஒருவனின் கத்தியில் பளபளத்தது. அத்தனை பகையும் தீரும் ஒரே வெட்டு. - கழுத்தில். முடிந்து போனது. மூன்று இரத்தத் துளிகள் தெறித்துப் பறந்து அவனின் தேனீரில் விழுந்து மெல்லக் கரைகின்றன.<br /><br />அவன் அது கரைவதைக் கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். பிறகு கோப்பையை ஒரு முறை நன்றாக ஆட்டி மீதமிருக்கும் தேனீரை ஒரே மடக்கில் குடித்துவிட்டு மூன்று ரூபாய் எண்ணி வைக்கிறான்.<br /><br /><i>(அவன் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவன்)</i><br /><i><br /></i><br />இன்னும் பெரிய வித்தியாசம் - இந்தக் கொலையை மற்ற எவரும் பார்த்ததாகக் கூடத் தெரியவில்லை. எதுவுமே நடக்காதது போலப் பையைத் தூக்கிகொண்டு கொஞ்சம் வேகமாக நடந்து ஒரு பேருந்தினுள்ளே ஜன்னல் சீட்டைப் பிடித்துச் சாய்ந்து அமர்கிறான். அந்தக் கொலைகாரன் அவன் பின்னாலேயே நடந்து அதே பேருந்தினுள்ளே அதே ஜன்னல் சீட்டுக்கு அடுத்த சீட்டில் அமர்கிறான். தேனீர்க் கடை வாசலில் பிணம்!<br /><br /><i>(அவன் சாதாரண பிரயாணி அல்ல ! ஒரு கொலையில் சம்பந்தப்பட்டவன் !)</i><br /><i><br /></i><br />ஜன்னலோரம் அவன். அடுத்த சீட்டில் இவன்!<br /><br />'கொன்னுட்டான்யா ! கிளாஸிக் மர்டர். கங்கிராஜுலேஷன்ஸ் . கலக்கிட்டே போ'<br /><br />இவன் திரும்பி அவனைப் பார்க்கிறான்.<br /><br />'சரி கொன்னுட்ட . அடுத்து என்ன? ஏன் கொன்னேன்னு கேப்பாங்களே. சொல்லு எதுக்குக் குத்தினே?'<br /><br /><i>(அவன் ஒரு பைத்தியக்காரன் ! மூளைக்காரன் பேசும் பேச்சா இது)</i><br /><i><br /></i><br /><i>'</i>நான் ஏன் சொல்லணும் .ஒழுங்கா ஊரு போய்ச் சேரப் பாருடா பொழப்பத்த பயலே'<br /><br />'இத பார் ..... நீ கொன்னுருக்க . நான் பாத்துருக்கேன். எங்கிட்ட முறைக்காதே. நீ இப்ப எங்கிட்ட மாட்டிகிட்டிருக்கே. சொல்லு. வாயைத் தொற. யாரு அவன் . எதுக்குக் குத்தினே. கமான்'<br /><br />கொலைகாரனின் உணர்ச்சிகள் மெதுவாக மாறுவதை அவனின் முகம் காட்டுகிறது. பலவித மாற்றங்கள். பலவித சிந்தனைகள். இறுதியாக ,<br />'அவன் என் நண்பன் !'<br /><br />'ஓஹோ'<br /><br />'துரோகி'<br /><br />'குழப்புறியே தம்பி. நண்பனா .. துரோகியா'<br /><br /><i>(அவன் ஒரு மனிதப் பிறவியே அல்ல ! ஒரு கொலைகாரன் பாடு பாவம் !)</i><br /><i><br /></i><br /><i>'</i>நண்பர்கள் நமக்குத் துரோகம் பண்ணும்போது தான் சார் வலிக்குது'<br /><br />'இது நல்லாயிருக்கே..... ரைட்டு மேல போ'<br /><br />'சின்ன வயசுலருந்தே நாங்க நண்பர்கள். ஒரே பள்ளிக்கூடத்துல படிச்சோம். ஒரே காலேஜ். எப்படி இருந்தோம் தெரியுமா?'<br /><br />'டேய் நிறுத்து. இந்த வேகத்துக்கு ஃப்ளாஷ்பேக் சரியா வராது. ஏன் கொன்னே? அதை மட்டும் சொல்லு'<br /><br /><i>(அவன் ஒரு வேகப் பிரியன். இழுவைகளுக்கு அவனிடம் இடமில்லை)</i><br /><i><br /></i><br />இந்நேரம் பேருந்து இரவைக் கிழித்துக் கொண்டு நெடுஞ்சாலையில் வேகமெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. தேனீர்க்கடை வாசலில் காக்கைகளின் கண்ணுக்குக் கூடத் தெரியாமல் அந்தப் பிணம். சத்தியமாக இது வரை ஒருவரும் அதைப் பார்க்கவில்லை. அவனைத் தவிர. குளிர் அதிகமாவதால் ஜன்னலைச் சாத்திவிட்டு மேலே சொல்லுமாறு சைகை காட்டினான். இந்த இரவில் பல அசாதாரணங்கள் அவதரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.<br /><br />'அவன் ஒரு ..... ஒரு .... ஒரு மாதிரி ஆளு சார். ஒரு பயம். ஒரு கோவம். எப்பவும் தன்னை எல்லாரும் ஏமாத்திருவாங்கன்னே எண்ணம். ஏதோ பைத்தியம் மாதிரி பண்ணுவான் சார் சில நேரம். ஆனா.... எங்க நட்பு மட்டும் பிரச்சினையில்லாம போயிட்டிருந்தது'<br /><br />'நட்புக்குக் கண்ணில்லை'<br /><br />'இங்கதான் அவ எங்க வாழ்க்கைல வந்தா'<br /><br />நெனைச்சேன். தெரியும். எத்தனை கதை. யாரு நாங்க'<br /><br /><i>(அவன் ஒரு குழந்தை. கதை கேட்பதென்றால் கொள்ளைப் பிரியம் அவனுக்கு)</i><br /><i><br /></i><br /><i>'</i>முதல்ல நண்பர்களாத்தான் இருந்தோம். கௌரவமான நட்பு. ஆனா நாட்கள் போகப் போக எங்களுக்குள்ள இருந்தது நட்பு மட்டும் இல்லைன்னு உணர்ந்துகிட்டோம்'<br /><br />'காதலும் குருடுதான். மேலே சொல்லு மேலே சொல்லு'<br /><br />;போகப் போக நானும் அவளும் கொஞ்சம் நெருக்கமாப் பழக ஆரம்பிச்சோம். ஆனா நாங்க எதிர்பார்க்காத ஒண்ணும் நடந்திச்சு. அவனும்...........'<br /><br />'அது. அப்படிப் போடு. நெனைச்சேண்டா ! அங்கதாண்டா சேர் போட்டு உக்காந்துருக்கோம் நாங்க'<br /><br /><i>(அவன் சொல்லப்போனால் ஒரு குதிரை வீரன். அடங்காத கற்பனைக் குதிரைகளையும் அற்புதமாக ஓட்டுபவன். கற்பனை வளமோ வளம்)</i><br /><i><br /></i><br /><i>'</i>ஆனா எங்க காதல் அவனுக்குத் தெரியலை. அப்படித்தான் நெனைச்சோம்'<br /><br />'அடப்பாவிங்களா.. காதலர்களும் குருட்டுக் கபோதிங்களாதான் அலைவோம்னு அடம்பிடிக்குறீங்களேடா'<br /><br />'இது தாங்க முடியாத அவன்... அவன்.... அவன்', கொலைகாரன் அழுகையை அடக்க முடியாமல் போராடித் தோற்கிறான். 'கொன்.....னுட்....டான்..... சார். அவளை.. அவளைக் கொலை பண்ண அவனை....', அழுகையினூடாகவே கோபமும் வெறியும் பூதாகரமாகப் பொங்கி வழிய, 'தீர்த்துட்டேன் சார். அவ எனக்குத்தான். எனக்குத்தான். இவன் உயிரோட இருக்கக் கூடாது. அதான் முடிச்சுட்டேன்'<br /><br />'முடிச்சுட்டியா... அதே பழைய கதை. ஒரு ட்விஸ்ட்டே இல்லையே. கொஞ்சம் பொறு. எந்த விஷயமா இருந்தாலும் ரெண்டு பக்கமும் விசாரிக்கணும்'<br /><br /><i>(அவன் ஒரு நியாயவாதி !)</i><br /><br />'மிஸ்டர் பொணம், உங்க மேல ஒரு கொலைக் குற்றச்சாட்டு வந்திருக்கு. நீங்க ..... ஒத்துக்கிறீங்களா?'<br /><br />தேனீர்க்கடைப் பிணம் ஏதோ விட்டலாச்சார்யா வேலை செய்து கொலைகாரனைக் கீழே தள்ளிவிட்டு அந்த இருக்கையில் அமர்ந்தது. செத்துப்போன வருத்தம் அதன் கண்களில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அது அமைதியாகப் பேச ஆரம்பித்தது. கொலைகாரனைப் பார்த்து,<br /><br />'மாத்திட்டியேடா பாவி. உன் கதை உண்மையாயிருந்தா நீயில்லடா செத்துருக்கணும்'<br /><br />சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தேனீர்க்கடை வாசலுக்கே போய்ப் படுத்துக் கொண்டது. டேய்! என்னடா நடக்குது இங்கே!<br /><br />'வெரி குட். இந்தா ட்விஸ்ட். ஓகே. நல்லாருக்கு. கொஞ்சம் டச்சப் பண்ணி ஏத்திரலாம்'<br /><br /><i>(அவன் ஒரு மூணுகண்ணன். சாதாரணர்கள் காண இயலாததைக் காட்டும் மூன்றாம் கண் படைத்தவன்)</i><br /><i><br /></i><br /><i>(அவன் ஒரு கதாசிரியன். குமுதத்தில் வாராவாரம் திகில் கதை எழுதுபவன்)</i><br /><br />- மதி</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-6799433147209411008?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-6624744497919753202011-04-24T00:57:00.000+05:302012-01-06T15:35:28.148+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-3R0zymAi5_M/TbMn13zyGgI/AAAAAAAAAis/gOLcj8BTuX8/s1600/Auckland-City-Mission-Pavement.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-3R0zymAi5_M/TbMn13zyGgI/AAAAAAAAAis/gOLcj8BTuX8/s320/Auckland-City-Mission-Pavement.jpg" width="320" /></a></div><br />பிரம்மச்சரியம் பூண்ட<br />பரதேசித் துறவிகள்<br />பரம்பொருள் தேடி<br />நிரந்தரம் அலைவர்.<br /><br />சென்னை சிட்டிலப்பாக்கத்தில்<br />சின்னதாய் ஒரு வீடு வேண்டி<br />பேச்சிலராய் நானலைந்தேன்.<br /><br />கலியாணங்கட்டாதவன்<br />கடவுளே கிடைக்குமென்று<br />தைரியமாய்த் தேடுகிறான்.<br />கழுதை<br />ஒரு வீட்டுக்கு இத்தனை<br />வீம்பிருக்கும் என நான்<br />கனவிலும் எண்ணவில்லை.<br /><br />வாடகை முன்பணம்<br />வண்டி நிறுத்த ஓரிடம்<br />படுக்கையறை குளியலறை<br />தண்ணீர் மின்சாரம்<br />ஆணி அடிக்கும் சமாசாரம்<br />விமானம் நிலா ஃபிகர்<br />மூன்றும் நோக்க மொட்டை மாடி<br />இவ்வளவும் பேசவேண்டும்<br />எனப் பட்டியலிட்டு நான் போவேன்.<br /><br />முதல் கேள்விக்கு<br />பேச்சிலன் என்றதும்<br />அதற்கு மேல்<br />பேச்சே இல்லையென்று<br />புறங்கழுத்தில்<br />கதவடைப்பார்கள்.<br /><br />வியர்த்து அலைந்து<br />விவரம் சேர்த்து<br />ஐந்து வீடுகள்<br />காலியாய்க் கிடந்த<br />தெருவொன்றைக் கண்டுபிடித்தேன்.<br /><br />அதே நம்பிக்கை<br />அதே கேள்வி<br />அதே பதில்<br />அதே கழுத்து.<br />கதவுகள் மட்டும் மாறின !<br /><br />கழுத்து வலிக்கையில்தான்<br />கண்டுகொண்டேன்.<br /><br />அந்தத் தெருவில்<br />.............<br /><br />பள்ளிக்கூடப் பெண்கள்<br />பையைத் தூக்கிகொண்டு<br />டியூசன் போயினர்.<br />பருவப் பெண்கள் சிலர்<br />மொட்டை மாடிகளில்<br />கூந்தல் கோதினர்.<br />பேரிளம் பெண்கள் பலர்<br />பருவத்துக்குப் பேன் பார்த்துக்கொண்டும்<br />முற்றத்தில் வாய் பார்த்துக்கொண்டும்<br />வீட்டிற்குள் நாடகம் பார்த்துக்கொண்டும்<br />இருந்தனர்.<br />வாக்கப்பட்டு வந்த<br />வயதேறின ஆண்மக்கள் சிலர்<br />என் கழுத்தில் கதவடைக்கையில்<br />கண்ணில் பட்டிருந்தனர்.<br /><br />சந்தேகம் வலுத்துப் போய்<br />மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்து வந்தேன்.<br /><br />எனக்கு இல்லை என்றான<br />ஓரிரு வீடுகளின் வெளிச்சுவரில்<br />பிள்ளையார்<br />படமாகவோ சிலையாகவோ இருந்தார்.<br />பேச்சிலர் என்பதால்<br />பாவம்<br />அவரையும் வீட்டில் ஏற்றவில்லை போல !<br /><br />தேனீர்க்கடைகளிலோ<br />தெருவோரங்களிலோ<br />கூட்டமாகவோ தனியாகவோ<br />பைக்கிலோ சைக்கிளிலோ<br />மருந்திற்கும் ஆங்கோர்<br />ஆண்மகன்<br />வாலிபன்<br />அகப்படவில்லை.<br /><br />................................<br /><br />இந்தத் தெருவில்<br />ஆண் குழந்தை பிறந்தால்<br />கள்ளிப்பால் கொடுத்துக்<br />கொன்று விடுவார்கள் போல !<br /><br />பிறகெங்கே<br />பேச்சிலனுக்கு வீடு ?<br /><br />உங்களுக்குத் தெரிந்த<br />பேச்சிலி யாரேனும்<br />வீடு தேடிக்கொண்டிருந்தால் சொல்லுங்கள்<br />இந்தத் தெருவில்<br />ஐந்து வீடுகள்<br />காலியாய் இருக்கின்றன.<br /><br />- மதி<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-662474449791975320?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-32481364322963934772011-03-19T06:16:00.001+05:302011-04-24T01:03:54.743+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-vNcWsZB54Ok/TYP8K78INKI/AAAAAAAAAio/KmAU2WLUt7Y/s1600/rupee_one.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="193" src="https://lh3.googleusercontent.com/-vNcWsZB54Ok/TYP8K78INKI/AAAAAAAAAio/KmAU2WLUt7Y/s200/rupee_one.jpg" width="200" /></a></div><br />பசிக்கிறது.<br />பேய்த்தீனி தின்கிறேன்.<br />கண்தூங்கும் பொழுதெலாம்<br />மரணமே தொட்டு விழிக்கிறேன்.<br />இருந்தும்<br />உள்மனம் ஒயாது குடைகிறது.<br />"உன்னைக் காதலிக்கிறேனோ?"<br /><br />இஷ்ட தெய்வத்தைத் துதித்து<br />வட்ட தெய்வத்தை எடுத்து<br />பூவா தலையா<br />போட்டுப் பார்த்தேன்.<br /><br />பூவின் பக்கம்<br />கட்டை விரலில் ஜெயம் காட்டியது .<br />பூவில் காதல் வைத்துப்<br />புன்னகைத்துச் சுண்டிவிட்டேன் .<br /><br />கைக்குள் தலை விழுந்தது .<br />தலைக்குள்<br />ஏதோ ஓங்கி விழுந்தது .<br />"மூன்று முறை போட்டுப்பார்<br />அதிகம் விழுவது எதுவோ<br />அஃதே விதி எனக் கொள்" .<br /><br />அப்படியே ஆகட்டுமே !<br /><br />தலை<br />தலை<br />தலை .<br />"உன் தலை......<br />சரியாப் போச்சு போ"<br />"பொறுமை பொறுமை ...<br />சட்டப்படி ஐந்து முறை வேண்டும்.<br />மூன்றெல்லாம் செல்லாது.<br />கடைசியாக நியாயமாக<br />ஐந்து முறை சுண்டு"<br /><br />சட்டமாமே !<br />சுண்டினேன் .<br /><br />தலை தலை தலை தலை தலை<br /><br />புது&nbsp;நாணயம் .<br />தனியே எடுத்து வைத்தேன்<br />அப்புறம் கவனித்துக் கொள்ளலாம்.<br />இரண்டு பக்கமும் எடை சமமில்லை .<br />நாளை அளந்து பார்த்துவிட்டு<br />அரசுக்கு எழுதிப் போட வேண்டும் .<br /><br />சொல்ல மறந்து விட்டேனே !<br />இந்தச் சம்பவத்தில்<br />ஏதோ ஒரு சுகநொடியில்<br />கேள்விக்கும்<br />விடை கண்டுகொண்டேன் .<br /><br />- மதி</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-3248136432296393477?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-8810326249482871242011-03-14T14:45:00.001+05:302011-12-30T19:45:56.765+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh5.googleusercontent.com/-2d1NrIb5fF8/TX3cXOBXPuI/AAAAAAAAAig/5RO0dVd7eu8/s1600/first+rain+drop.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /><img border="0" height="320" src="https://lh5.googleusercontent.com/-2d1NrIb5fF8/TX3cXOBXPuI/AAAAAAAAAig/5RO0dVd7eu8/s320/first+rain+drop.jpg" width="256" /></a></div><br /><br />முதல் மழைத்துளி<br />கண்ணாடியில் விழுந்ததும்<br />வானம் சின்னதாகிறது !<br /><br />- மதி<br /><br /><a href="http://moontimetunes.blogspot.com/2011/03/raindrops-moment-of-truth.html">இக்கவிதையின் ஆங்கில வடிவம் இங்கே</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-881032624948287124?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-22609671653414731992011-03-10T03:39:00.001+05:302011-12-30T19:45:56.743+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-g0S15IDbYhk/TXf6B7bAswI/AAAAAAAAAic/4Cu5ku5OVos/s1600/fullstops.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="https://lh3.googleusercontent.com/-g0S15IDbYhk/TXf6B7bAswI/AAAAAAAAAic/4Cu5ku5OVos/s400/fullstops.jpg" width="400" /></a></div><br /><br />பௌர்ணமி முழு நிலவின் மெல்லிய ஒளிக் கீற்றுகள் அந்த ராப்போழ்தில் எனக்குப் பாதையெது பள்ளமெது எனப் பகுத்துக் காட்டிப் பயணிக்கத் துணை வருகின்றன. முகமற்று அடர்ந்து சூழ்கின்ற பனி என் தோல், சதை, எலும்பு, மஜ்ஜையெல்லாம் ஊடுருவிக் குளிர் காய்கிறது. இன்னும் எவ்வளவு தூரமோ? எங்கு போவேனோ? யாமறியேன் பராபரமே. பாதை பள்ளம் காட்டிய சந்திரன் எனக்கோர் பாவையையும் காட்டி அவள் வனப்பையும் காட்டி எனை இழுத்துச் செல்கிறான். அவள் போகும்வரை நானும் போவேன்.<br /><br />ஒற்றை வாலிபன். அழகிய வாலிபி. சலனமோ சந்தேகமோ, அவளும் அடிக்கொருதரம் திரும்பித் திரும்புகிறாள். அவள் மிகச் சிறந்த பின்னழகி என்று தெரிகிறது. முகம் காண வேண்டாமா? என் கால்கள் ஓடினவோ , அவள் கால்கள் தேங்கினவோ ...... கை தொடும் தூரம் ! கை தொட்டேன் . அலறுவாள் என் நினைத்தேன். அழைத்தாள் !<br /><br />கண்ணோடு கண் பார்த்தேன். தென்னங்கள்ளில் தோய்த்தெடுத்த விழிகள். முழுமதி அவள் மெய்யெழில் காட்டுகிறது. அவையவை அங்கங்கு அப்படி அப்படி அமையப் பெற்றவள். கையோடு கை கோத்து , தன்னோடு எனைச் சேர்த்து, இதழோடு இதழ் வைக்கிறாள். நான் நா வறண்டு, விழி செருகி, சிரம் கிறங்கி, உயிர் உருகி ......... நிற்க ! அய்யோ , இது இன்பமாகவல்லவா இருக்கவேண்டும் ? !<br /><br />உண்மையிலே உயிர் உருகி வடியுதே. வாயோடு வாய் வைத்து என் ஆவி உறிஞ்சுகிறாள். இராட்சசி ! மோகினி ! பிணந்தின்னி ! ......... நிறுத்தடி ! போதும் எனக்கு வலிக்.......கிறது.<br /><br />உயிர் பிரிந்தது.<br /><br />சுபம்.<br /><br />..........................................................................................................................................<br /><br />மீண்டும் ஒரு முறை வாசித்துப் பார்த்தான். சபாஷ் ! ஒரு பெரிய எழுத்தாளனின் "டச்" தெரிகிறது. நம்பர் போட்டுத் தேதி குறித்துக் கொண்டான். இதோடு சேர்த்து 2743 வகைகளாகத் தன் மரணத்தை எழுதி விட்டான். மூவாயிரம் தொட்டுவிட்டால் மூன்றாம் பாகம் தயார். ஆனால் பாவம் ... உலகம் - அவன் தாய் உட்பட - அவனைக் கிறுக்கன் என்கிறது.<br /><br />தனி ஒரு மனிதனுக்கு உலகில் தன் சாவை எதிர் நோக்கிக் காத்திருக்கும் உரிமை இல்லையா? மரணம் இரசிக்கத் தகாததா? சாவு ருசிக்காதா? முற்றுப்புள்ளிகள் வெறும் கறிவேப்பிலைகள் தானா? இவனையும் அப்படித் தான் தூக்கிப் போட்டுவிட்டார்கள். கிறுக்குப் பயலுவள்.<br /><br />தனிமையும் கோபமும் அவனுக்கு இன்னும் நேரத்தையும் ஊக்கத்தையும் தந்தன.<br /><div style="text-align: center;">'சாதல் சாதல் சாதல்&nbsp;</div><div style="text-align: center;">சாதல் மேல் தான்&nbsp;</div><div style="text-align: center;">காதல்&nbsp;காதல்&nbsp;காதல்'</div>என்றானான். அவன் கிடைக்கு என்றோ பட்டினியிலேயே போயிருக்க வேண்டியவன். இன்னும் இருக்கிறான். அவனை வாழ்க்கை வஞ்சிக்கிறதா மரணம் வஞ்சிக்கிறதா என்றெனக்குச் சொல்லத்தெரியவில்லை.<br /><br />..................................................................................................................................<br /><br />வாழ்வின் அனைத்து சௌந்தர்யங்களும் ஒன்று கூடி உருக்கொடுத்த தேவதையொன்று அவன் குடையின் கீழ் தஞ்சம் புகுந்தால் எப்படி இருக்கும்? அப்படி ஒரு மழை நாள் வந்தது. அவனின் வீட்டில் - மூடிப்போன சேட்டுக்கடை படிக்கட்டில் - சீருடை அணிந்த சிறுமி ஒருத்தி முதுகில் கல்விச்சுமையோடு மழைக்கு ஒதுங்கினாள்.<br /><br />அவன் மழையையும் மதிக்கவில்லை. அவளையும் மதிக்கவில்லை. தன் பாட்டுக்குக் கண் மூடித் தாவாங்கட்டையைச் சொறிந்து கொண்டிருந்தான். நல்ல சாவு போலத்தான் தோன்றியது. கொஞ்சம் கவர்ச்சியானதும் கூட. என்ன ..... கூடக் கொஞ்ச நேரம் சுகித்துவிட்டுச் செத்துப் போயிருக்கலாம். அவசரப்பட்டுவிட்டாள். மோகினிமார் காமம் சீக்கிரத்தில் ஆறாது என்பார்கள். இவள் முத்தத்திலேயே ஆளை முடித்துவிட்டாளே. யார் கண்டார், மற்ற டீலிங்குகளையெல்லாம் என் பிணத்தோடு பேசியிருப்பாளோ என்னவோ . கலப்பட மோகினி !<br /><br />சட்டென்று சிரித்துவிட்டான். கலப்பட மோகினி. கொஞ்சம் பெரிதாகவே சிரித்துக் கண் திறந்தான். எதிரே ஒரு பெண்ணுருவம். சேச்சே இது வேறு . குழந்தை. மோகினி இல்லை.<br /><br />"உன் பேரு என்ன பொண்ணு?"<br /><br />அவள் திரும்பிப் பார்த்துக் கொஞ்சம் யோசித்தாள். அடையாள அட்டையில் பெயர் பார்த்தான். நிச்சயமாக இது மோகினி இல்லை. ரஞ்சனி.<br /><br />"இந்தா.... பொண்ணு, பயப்படாத .. உன் பேரு என்னா?"<br /><br />"ர.. ரஞ்சனி"<br /><br />"இதுக்க இப்படி யோசிச்சே. உன் பேரு மறந்து போகாம இருக்கத்தான் இப்படி எழுதி மாட்டிகிட்டு வரியாம்மா?"<br /><br />மீண்டும் சிரித்தான். அவளுக்கு அது பிடிக்கவில்லை.<br /><br />"உங்க பேரு என்ன?"<br /><br />அவன் சட்டென்று அமைதியானான். ஆமாம். அவன் பெயர் என்ன? ஏதோ 'மு'வில் ஆரம்பிக்கும்.<br /><br />"என்ன மறந்து போச்சா? உங்களுக்கு யாரும் ஐடி கார்டு தரலையா?"<br /><br />சந்தோஷமாக அந்தச் சிறுமி வாய்விட்டுச் சிரித்தாள். துடுக்கச்சி !<br /><br />"ந்தா.. ரஞ்சனி.. எம் பேரு ... கிறுக்கன்னு வெச்சிக்க"<br /><br />"கிறுக்கனா", கண்கள் விரித்து வாயைக் கன்னம் வரை நீட்டி ஆச்சரியப்பட்டாள்.<br /><br />"அப்படித்தான் கூப்பிடுவாங்க"<br /><br />"ஏன் அப்படி"<br /><br />"அது விடும்மா.. முட்டாப் பயலுவ. உனக்குப் புரியாது"<br /><br />"இல்லல்ல சொல்லுங்க , எனக்குப் புரியும். நான் தான் ஃபர்ஸ்ட் ரேங்கு என் கிளாசுல"<br /><br />ஃபர்ஸ்ட் ரேங்காமே ! துடுக்கச்சிதான்.<br /><br />"நான் செத்துப் போகப் போறேன்னு சொன்னேன். கிறுக்கன்னுட்டானுங்க"<br /><br />"அய்யய்யோ எதுக்கு செத்துப் போகப் போறேன்னு சொன்னீங்க"<br /><br />"எனக்கு சாகப் பிடிச்சிருந்தது. சொன்னேன்"<br /><br />அவள் கொஞ்ச நேரம் மழையைப் பார்த்து யோசித்தாள்.<br /><br />"கண்டுபுடிச்சிட்டேன். உங்களுக்கு லவ் ஃபெயிலியர் தானே. நான் சொன்னேன்ல எனக்குப் புரியும்னு"<br /><br />நல்லாப் புரிஞ்சுது போ. லவ் ஃபெயிலியரா? ஒருவேளை அந்த மோகினிக்கு என் மேல ஏதாவது இருந்து ...... சேச்சே இருக்காது. அது கலப்பட மோகினி. "லவ்வெல்லாம் இல்லம்மா. இது வேற. சின்ன வயசுலருந்தே எனக்கு சாகப் பிடிக்கும்"<br /><br />"என்ன அங்கிள் நீங்க... இப்படிக் கூடவுமா இருப்பாங்க"<br /><br />"இருக்கேனே ! சின்னப் பையனா இருந்தப்போ ஒரு ராத்திரி ஒரு பெரிய பாலத்து மேலருந்து கீழ தண்ணில விழுந்து முதலை வந்து என்னக் கடிச்சு சாப்பிடுற மாதிரி கனாக் கண்டேன். மறு நாளு பயந்து அழுதுகிட்டே எங்க பாட்டிகிட்ட போய் சொன்னேன். அதுதான், 'அழுவாத ராசா. நம்மூரு மழைத்தண்ணிக்கே வக்கத்துப் போய்க்கெடக்கு. இதுல முதலையெல்லாம் எங்கெருந்து வரும்'னு சொல்லி சமாதானப் படுத்திச்சு. செத்துப் போற மாதிரி கனவு வந்தா ஆயுசு கூடுமுன்னு எங்க பாட்டி சொல்லிச்சு. அதுலருந்து எனக்கு சாகப் புடிச்சுபோச்சு"<br /><br />நிச்சயமாக அவளுக்கு ஒழுங்காய்ப் புரியவில்லை. ஆனாலும் காட்டிக்கொள்ளாமல் வீம்பாக அவன் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவனை அது மேலும் பேசத் தூண்டியது. கிறுக்கன் என்று ஒதுக்காமல் கேட்க ஆள் கிடைத்திருக்கிறதே.<br /><br />"பாட்டி சொன்னதுலேர்ந்து முதலை பயம் போயிருச்சு. அப்புறமா நிறையக் கனா கனாவா வரும். எல்லாத்திலயும் செத்துபோயிடுவேன். நெறையச் செத்துப் போனா நெறைய ஆயுசுன்னு நானே சந்தோஷப்பட்டுக்குவேன். கண்ட கனவெல்லாம் மறந்து போயிடக் கூடாதுன்னு எழுதி வெச்சுப் படிச்சுப் பாத்துகிட்டே இருந்தேன். என் கூட்டுப் பசங்ககிட்ட அதையெல்லாம் காட்டினா 'போடா லூசுப் பயலே'னு ஓடிட்டாங்க. அவனுவளுக்குப் பயம் !"<br /><br />ரஞ்சனி முகத்தைப் பார்த்தான். கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறாள்.<br /><br />"எங்க பாட்டி செத்தப்ப கூட நான் பயப்படலையே. எப்படி செத்துப்போச்சுன்னு எழுதித்தான் வெச்சேன். அப்புறம்தான் எனக்கு சாவுன்னா ரொம்பப் புடிச்சுது. நெறையப் படிச்சேன். நானே யோசிச்சு எழுதுனேன். பாட்டியும் அப்பப்ப கனவுல வரும். மூவாயிரம் சாவை எழுதிட்டேன் தெரியுமா"<br /><br />மழை பலமாகப் பெய்து கொண்டிருந்தது. இப்போதைக்கு விடுவதாக இல்லை. அவளும்தான்.<br /><br />"உங்களுக்குப் பயமாவே வரலையா அங்கிள். செத்துப்போனா வலியெடுக்குமே"<br /><br />"உனக்குப் புரியல பொண்ணு. நீ குழந்தை. வளந்த கழுதைங்களுக்கே ஒரு எழவும் வெளங்க மாட்டேங்குது. மனுசன் பொறந்தான்னு சொன்னா சாகாமயே இருந்துருவானா என்ன....... நாளைக்கு என்ன நடக்கும், என்ன வேலை கிடைக்கும், அழகாப் பொண்டாட்டி வருவாளா, ஆம்பளப்புள்ள பொறக்குமான்னெல்லாம் யோசிப்பானுங்க. நாளை மறு நாள் காய்ச்சலடிச்சுச் சாவோமா கார் அடிச்சுச்சாவோமான்னு யோசிக்கப் பயப்படுவானுங்க. இவங்கல்லாம் ஒத்துக்கவும் மாட்டாங்க. கத்துக்கவும் மாட்டாங்க. சொல்லித் தர வர்றவனைக் கல்லால அடிச்சுத் துரத்துவாங்க"<br /><br />மழையில் நனைந்து ஒரு ஆட்டோ ஒன்று பள்ளிச்சிறுவர்களைத் திணித்தபடிக்கு அங்கு வந்து நின்றது.<br /><br />"ஆட்டோமேன் , நான் இங்கே இருக்கேன்" ரஞ்சனி குரல் கொடுத்தாள். அவன் இறங்கி வந்தான்.<br /><br />"ஏம்மா லேட்டானா கொஞ்சம் நின்னு வரமாட்டியா நீ? நீ பாட்டுக்க நடந்து வந்திட்டே"<br /><br />"என்னைத் திட்டாதே , நீதான் லேட்டா வந்தே. இந்த அங்கிள் கூடத்தான் பேசிட்டிருந்தேன்"<br /><br />ஆட்டோக்காரன் அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்தான். "அங்கிளா? யாரு இந்த டாமாங்கோலி மண்டையனோடவா இருந்தே. செத்துப் போறேன்னு சொல்லியிருப்பானே. ___தா சீக்கிரம் சங்கு ஊதிரலாம்னா ஏமாத்திகிட்டே இருக்கான்"<br /><br />"உனக்கு இவரைத் தெரியுமா. இந்த அங்கிள் ஸ்டோரீஸ் எல்லாம் எழுதுறாரு"<br /><br />"அவன் லூசுப்பய ரஞ்சனி. அவன் சொன்னது எதுவும் கண்டுக்காத என்னா. வா போலாம். வீட்ல தேடுவாங்கல்ல"<br /><br />அவள் அவனுக்கு டாட்டா காட்டிவிட்டு ஆட்டோவில் ஏறிச் சென்றாள். அவன் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் அமைதியாகத் தன் வேலையைப் பார்க்கப் போனான்.<br /><br />.............................................................................................................................<br /><br />- மதி<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-2260967165341473199?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-10835553078742034452011-02-22T05:16:00.000+05:302011-02-22T05:16:16.129+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-OYjYiUeocFo/TWL4r71qQUI/AAAAAAAAAiY/s0OuHgrTlnw/s1600/74.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-OYjYiUeocFo/TWL4r71qQUI/AAAAAAAAAiY/s0OuHgrTlnw/s320/74.jpg" width="220" /></a></div><br /><br />பண்ணைக் கோழிகளைப் பார்த்திருக்கிறேன் .<br />கொறிக்கவும் குடிக்கவும் கழியவும் மட்டுமே<br />அனுமதிக்கப்பட்ட புழக்கம் .<br />என் வாழ்விடம்<br />இந்த விடுதியறை .<br />இங்கே உணவும் நீரும்<br />உட்கார்ந்து கழிவதும் கூட<br />தேவைப்பட்டால் தேடிப்போகும் தூரம்<br />சில சமயம் வரிசை விதிகளுக்குட்பட்டு .<br /><br />இதுவல்ல என் குடைச்சல் .<br />சத்தம் .<br />கோழி கொக்கரிக்கும்<br />மனிதன் பேசுகிறான் பாடுகிறான்<br />புலம்புகிறான் ஏசுகிறான்<br />அத்தனையும் கேட்டுக்கொண்டும் இருக்கிறான் .<br /><br />எனக்குத் தலைவலி<br />தூக்கம் வருகிறது<br />நான் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்<br />நீ கேட்கும் பாடல் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை<br />நீ எவன் பிறப்பையோ பழித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்<br />..................................<br />....................................<br />காரணம் எதுவாயிருக்கட்டும்<br />நிவாரணத்துக்கு வாய்ப்பே இல்லை.<br /><br />பூட்டின கதவுகளும்<br />மெலிந்த நடுச்சுவர்களும்<br />பொய்யான தனிமைகளும்<br />சத்தத்தின் சக்தியிடம்<br />தோற்றுப் போய் பல்லிளித்துவிடும் .<br /><br />பழகுவது கடினம்<br />பகைத்துக் கொள்ளல் அசாத்தியம்<br />மறுநாள் காலை பல் விளக்கப் பசை கேட்டால்<br />பக்கத்து அறைதான் பிதுக்கித் தரும் .<br /><br />அமைதி என்ற சொல்லிற்கு<br />ஆயிரம் அர்த்தம் உண்டு<br />அதன் அப்பாவித்தனமான<br />அடிப்படை அர்த்தம்தான்<br />இங்கே அதிகம் தேவைப்படுகிறது .<br /><br />பரம்பொருள்<br />அமைதியின் வடிவம் .<br /><br />அறை எண் 74-இல்<br />அமைதி<br />பரம்பொருள் வடிவம் .<br /><br />- மதி<br /><br />(சில மாதங்களாகவே <a href="http://sunshinesignatures.blogspot.com/search/label/GCT%20%23">GCT #</a> 6 சிறுகதை எழுத முயன்று முயன்று தள்ளி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் .. இடையில் சில பரீட்சைகள் எல்லாம் வருவதாலும் நானும் கொஞ்சம் கிழிக்க வேண்டி உள்ளதாலும் இன்னும் சிலகாலமாவது அந்தக் கதை தள்ளிப் போகும் என்றே நினைக்கிறேன்.. &nbsp;ஆனாலும் வலையில் கல்லூரி அறையில் ஒட்டடை படர்ந்து விடாமல் இருக்க வேண்டி சில ஆண்டுகளுக்கு முன் கல்லூரி அறையைக் கொண்டே எழுதிய கவிதையை இப்போது வெளியிடுகிறேன் , )<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-1083555307874203445?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-66108723782291249502011-02-13T20:11:00.000+05:302011-10-12T16:33:38.730+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TUqprqvfDsI/AAAAAAAAAfc/tU3HMxyzPnI/s1600/aboorva+azhagu+raajaa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="160" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TUqprqvfDsI/AAAAAAAAAfc/tU3HMxyzPnI/s320/aboorva+azhagu+raajaa.jpg" width="320" /></a></div><br />காதல் காதல் காதல்<br />அதற்கா இத்தனை<br />ஓடல் தேடல் மோதல் !<br /><br />முடிவு செய்தேன்<br />முதலில் ஒரு நட்புக்கு<br />முயற்சி செய்வேன் !<br /><br />தனியே தனியே<br />வாழ்ந்தது போதும்<br />இணையம் இனியே<br />வழி காட்ட வேண்டும் .<br /><br />அத்தினி சித்தினி பேதமில்லை<br />அட்டோ அழகோ பரவாயில்லை<br />அவள் பெண்ணாயிருத்தல் ஒன்றே போதும்<br />அவளிடம் வேண்டுவேன்<br />அமர நட்பு !<br /><br />முறைப்பெண் சூழ்ந்த மாமன் அல்ல ,<br />நான்<br />சீதை சேர்ந்த இராமன் அல்ல !<br />இராவணன் என் பாத்திரம்<br />கீழ்வரும் அதன் சூத்திரம் ...<br />நூற்றில் ஒரு பெண்<br />சரியென்றாலும்<br />ஆயிரம் ஆகையில் ?<br />பத்து தலை !<br />வாழ்க வலை !<br /><br />இங்கே<br />களிம்பு ஜாலங்கள் தேவையில்லை<br />கணிணி வித்தை கொஞ்சம் போதும்<br />பதினான்கே நொடிகளில்<br />சிகப்பழகு பெறலாம் !<br />ஆதலின்<br />புகைப்படம் கண்டு<br />பெருங்கனா காணேன் .<br />மென்பொருள் போஷாக்கு<br />என் படத்துக்கும் தானே !<br /><br />அவள் சுவற்றில் வலிந்து<br />குசலம் கேட்பேன் .<br />அவள் சிரித்தால் வழிந்து<br />கைக்குட்டை நனைப்பேன் !<br /><br />அவள் பெருமைகள் பலவும்<br />நன்குரைப்பேன் .<br />அவள் நாய்க்குட்டி வளர்த்தால்<br />நான் குரைப்பேன் !<br /><br />அவள் தும்மினாலும் அதை<br />விரும்பி வைப்பேன் .<br />அவள் பிறந்த நாள் அறிந்து<br />விருந்து வைப்பேன் !<br /><br />அவள் பண்ணையில்<br />ஆடுகள் மேய்த்திருப்பேன் .<br />அவள் தென்னைக்கும்<br />நானே உரமாயிருப்பேன் !<br /><br />அவள் புகைப்படப் புராணம்<br />பாராயணம் செய்வேன் .<br />அவள் போகும் தளமெலாம்<br />பிரயாணம் செய்வேன் !<br /><br />தடம் தெரியாமல் கவிதைகள் திருடி<br />அவள் அழகினை வாழ்த்துவேன் .<br />கொஞ்சம் அசந்தாளாயின்<br />பிறவிக் கவிஞன் நான் என்றே<br />வியப்பில் ஆழ்த்துவேன் !<br /><br />ஆயிரம் நட்புக்கு வேண்டுகோள் விடுத்த<br />அபூர்வ அழகுராஜா நான்.<br />அழகுராணியே தான் என்றில்லை<br />ஒரு அருக்காணி போதும்<br />அகமகிழ்வேன் !<br /><br />- மதி<br /><br />(என் நண்பன் மாப்பிள்ளைக்குச் சமர்ப்பணம்)<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-6610872378229124950?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-54820487936537595972011-02-01T22:56:00.000+05:302011-12-30T19:45:56.756+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TUfrDOwIAOI/AAAAAAAAAfU/83ieDXHKQp0/s1600/fantasy%252Cbooks%252Cillustration%252Cliterature%252Cpainting%252Csurrealism-96404c9945cb43f44b25b5d13fcd574e_h.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TUfrDOwIAOI/AAAAAAAAAfU/83ieDXHKQp0/s320/fantasy%252Cbooks%252Cillustration%252Cliterature%252Cpainting%252Csurrealism-96404c9945cb43f44b25b5d13fcd574e_h.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">குதிங்காலில் கூச்சம் காட்டலாம்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">கரும்பாலே பாணம் பூட்டலாம்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">கரைந்து மனம் மருளச் செய்யலாம்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">கணம் யுகம் பிறழச் செய்யலாம்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">குளிர் நீரை முகத்தில் அறையலாம்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">கொன்று குருதி குடித்துச் செல்லலாம்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">குறைந்தபட்சம் இவற்றில்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ஏதாவது ஒன்றாகவும்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">எல்லாமாய் இல்லாமலும்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">இருக்கிறது</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">நல்ல இலக்கியம்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">கண்டிப்பாய் இவற்றுள்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">அத்தனையுமாய் அமைகிறது</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">காதல்</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">- மதி</div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-5482048793653759597?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-2674254999159646052011-01-25T00:24:00.000+05:302011-10-12T16:33:38.664+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTy14Mspu-I/AAAAAAAAAe0/J5O0O6g6uTs/s1600/love+pen.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTy14Mspu-I/AAAAAAAAAe0/J5O0O6g6uTs/s1600/love+pen.jpg" /></a></div><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">(ரொம்ப சுருக்கமான வரலாறு; கொஞ்சம் நீளமான கவிதை)</span><br /><br />முதல் முறை உன்னைப் பார்த்தேன்<br />நண்பா<br />இவள் நம்மூர்க்காரி<br />நல்ல அழகி<br />குறித்துக்கொள்<br />என்றது இளமை.<br />என் மனதில் நீ<br />ஓரமாய் ஒளிந்து கொண்டாய் !<br /><br />மறுமுறை வகுப்பில்<br />ஜன்னலோரம் பிரகாசித்தாய்<br />நான் திரும்பிய கணத்தில்<br />சூரியனை வாங்கிப் பிரதிபலித்தாய்<br />நிஜமாகவே இது<br />நிலாமுகம் தான்<br />என்றது விழி.<br />என் மனதில் நீ<br />ஓவியமாய் உன்முகம் வரைந்தாய் !<br /><br />அழகான ஓர் பார்வையில்<br />கண்களுக்குள் ஊடுருவி<br />கற்பனையை ஆக்கிரமித்து<br />என் வாலிபத்தின் இறுமாப்பை<br />அசைத்துப் பார்ப்பவள் எவளோ<br />என்று காத்திருந்த என் பேனா<br />உன்னைப் பார்த்துதான்<br />முதலில்<br />ஒரு பெண்ணை எழுதியது.<br />அடடா இவளைக் கவனி<br />என்றது கவிதை.<br />என் மனதில் நீ<br />ஒய்யாரமாய் நடை பழகினாய் !<br /><br />எதிர்பாராத தருணத்தில்<br />தென்படும் உன் சிரிப்பும்<br />எப்போதோ ஒரு நிமிஷம்<br />ததும்பிடும் உன் நினைப்பும்<br />அப்போதிருந்து ஆரம்பிக்கும்<br />ஒரு புரியாத தவிப்பும்<br />இன்னமும் இவள்<br />இருக்கத்தான் செய்கிறாள்<br />என்றன இரவுகள்,<br />என் மனதில் நீ<br />இரகசியமாய் உனைநிரப்பினாய் !<br /><br />பிறகு வந்த நாட்களில்<br />பின்னிரவுகள் விழித்திருந்தேன்<br />பிறைநிலவோடு பேசிப்பார்த்தேன்<br />எண்ணங்களை அசைபோட்டேன்<br />என்னிடமே கேள்விகள் கேட்டேன்<br />காதல்தானா என்று கிள்ளிப்பார்த்தேன்<br />ஆமாம்<br />என்றது வலி.<br />என் மனதில் நீ<br />கண்ணாமூச்சிகள் ஆடினாய் !<br /><br />உள்ளுக்குள் காதல் சுமந்து<br />ஒற்றை ரோஜா கையில் சுமந்து<br />சொல்லாமல் காத்திருந்து<br />பதிலையெண்ணிப் பயந்திருந்து<br />கனவுகளின் கனம் தாங்காமல்<br />ஏங்கிச் சாகாதே<br />கண் பார்த்துச் சொல்<br />என்றது காதல்.<br />என் மனதில் நீ<br />சந்தோஷமாய்ச் சம்மதித்தாய் !<br /><br />தெளிவாக<br />என் காதலைச் சொன்னேன்<br />தெள்ளத் தெளிவாக<br />உன் மறுப்பைச் சொன்னாய்<br />இருக்கட்டும் காதலி<br />அப்போதெல்லாம்<br />நிம்மதியாய் உறங்கினேன்<br />நம்பிக்கையாய்க் காத்திருந்தேன்<br />இரசித்து இரசித்துக் காதலித்தேன்<br />கவிஞனும்<br />தனிமையும்<br />காதலும்<br />ஆபத்தான கூட்டணி<br />என்றது மொட்டை மாடி.<br />என் மனதில் நீ<br />ஆமோதித்துத் தலையசைத்தாய் !<br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">(சில வருடக் காத்திருப்பிற்குப் பிறகு சமீபத்தில் சேர்த்த மீதி வரலாறு)</span><br /><br />சுடச்சுட&nbsp;ஆக்கிவைத்த<br />காதல் அமுதம்<br />இதோ ஆறிடும் அதோ ஆறிடும்<br />மனம் மாறிடும் என்று<br />பொறுத்தே இருந்தேன்<br />நிஜமும் சுட்டது<br />மனமும் சுட்டது<br />கணம் யுகமாய்<br />துளி கடலாய்<br />கொதிநிலையில் கண்முன்னே<br />ஆவியாய்ப் போய்க்கொண்டிருந்தது<br />ஆறா வமுது !<br />புரிந்து கொள்<br />என்றது கொதிப்பு.<br />என் மனதில் நீ<br />பாடமெடுத்துப் பரீட்சைகளும் வைத்தாய் !<br /><br />கடைசிச் சொட்டுக் காதலும்<br />கொதித்தே மறையுமுன்<br />தெரிந்தே பருகிவிட்டேன்.<br />பொத்துக் கொண்டேன்.<br />ஒத்துக் கொண்டேன்.<br />சுடுபுண்ணே தந்தாலும்<br />பெண்ணே உன்<br />அதிசுவை அதில் நினைவிருக்கட்டும்.<br />ஒரு குழந்தையைப் போல<br />'காலியாப் போச்சீ'<br />என்றது அமுதக் கோப்பை.<br />ஒரு<br />சுடுசொட்டுச் சீனிப்பாகாய்<br />என் மனதில் நீ<br />உனைப் பதிந்துவிட்டுச்<br />சென்றுவிட்டாய் !<br /><br />இஃதே என் காதல் கதை<br />என்றெழுதிப் புள்ளி வைத்தேன்.<br />பாகம் ஒன்றென்றும் சேர்த்தெழுது<br />ரெண்டாம் பாகமெழுதிடப்<br />பின்னால் ஒரு காரணம் வரலாம்<br />புதுசாய் ஒரு பாத்திரம் வரலாம்<br />என்கிறது காலம்.<br />வரட்டுமே பார்க்கலாம்<br />என்கிறது என் மனம்.<br />வருகிறேன் பார்த்துக்கொண்டேயிரு<br />என்கிறாள்<br />இக்கணம்<br />எவளோ ஒருத்தி !<br /><br />- மதி<br /><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இந்தத் தேதியில் ஆரம்பித்த ஒரு பயணத்தில் நான் கண்ட சுகங்கள், சுவாரசியங்கள், பாடங்கள், காயங்கள், ஆச்சரியங்கள் - இவற்றிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்த நினைவுகளை மீண்டும் அசைபோட்டு இந்த நாளைக் கொண்டாட எண்ணினேன். &nbsp;இதில் நான் கண்ட அனைத்துக் காட்சிகளும் இனி என்னின் எல்லாவற்றிலும் எதிரொலிக்கும். ஒரு கவிஞனுக்குக் காதல் காட்டினதற்காய் இந்த நாள் வரலாற்றில் இடம் பிடிக்கட்டும். உடன் பயணித்தோர் அனைவர்க்கும் நன்றி. கவிதாட்சரம் சந்தோஷமாக முடிவடைகிறது.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">பிள்ளையார்சுழியில் இனி வெவ்வேறு சுவைகளுடன் வெவ்வேறு பயணக்கதைகளோடு சந்திப்போம்.&nbsp;</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-267425499915964605?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-4930114542645203202011-01-24T00:22:00.001+05:302011-01-24T04:42:09.233+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTxpYnmto-I/AAAAAAAAAes/6Oh8-v1ecCs/s1600/chimpthinkDM0512_468x487.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTxpYnmto-I/AAAAAAAAAes/6Oh8-v1ecCs/s320/chimpthinkDM0512_468x487.jpg" width="307" /></a></div><br />அங்கு தொட்டு<br />இங்கு தொட்டு<br />தொன்று தொட்ட<br />காலமுதல்<br />காதல் தொட்ட<br />கவிஞர்களையெல்லாம்<br />இஷ்டம்போல் இம்சித்து<br />இன்பத்தில் குழப்பிவிட்டு<br />பெண் என்றால்<br />மென்மை என்று<br />பொய்யாய்ப் பிதற்றவிட்டிருக்கிறது<br />காதல்.<br />ம்<br />காதலித்தால்தானே<br />உண்மை தெரிகிறது.<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் நாளை கவிஞனின் காதலின் முழு வரலாற்றோடு முடிவடையும்)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-493011454264520320?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-64278876640273868762011-01-23T01:28:00.000+05:302011-01-23T01:28:43.585+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTnnt5qsSeI/AAAAAAAAAeg/ZId66u-pzlU/s1600/sleepless-every-night.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTnnt5qsSeI/AAAAAAAAAeg/ZId66u-pzlU/s200/sleepless-every-night.gif" width="200" /></a></div><br />நடு இரவில்<br />மொட்டை மாடியில்<br />வானம் பார்த்து<br />மல்லாந்து கிடந்தேன்.<br />காகங்கள் கூட்டம் ஒன்று<br />அவள் வீட்டு வழிதான் போகிறோம்<br />ஏதும் சேதி உண்டா<br />என்றது.<br />நான் சிரித்துக்கொண்டே<br />என் காதலி<br />கொஞ்சம் தத்தி<br />அவளுக்கு<br />காக்கை பாஷையும் தெரியாது<br />இப்போதைக்கு<br />என் காதல் பாஷையும் புரியாது<br />நீங்கள் போங்கள்<br />தேவைப்பட்டால் சொல்கிறேன்<br />என்று அனுப்பிவிட்டேன்.<br />காதலி !<br />நீ முதலில்<br />எந்த பாஷையைக்<br />கற்றுக்கொள்ளப் போகிறாய் ?<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் ஜனவரி 25 வரை)<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-6427887664027386876?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-28990442622383321422011-01-22T00:06:00.002+05:302011-01-22T00:32:44.659+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTl8w128-pI/AAAAAAAAAeY/uu1HL55wUuQ/s1600/SuperStock_1826R-8498.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTl8w128-pI/AAAAAAAAAeY/uu1HL55wUuQ/s320/SuperStock_1826R-8498.jpg" width="213" /></a></div><br />காதல்<br />என்னைப் பல உயரங்களுக்கு<br />இட்டுச் செல்கிறது<br />அண்ணாந்து பார்த்தால்<br />வானம் தலையில் தட்டுகிறது<br />குனிந்து பார்த்தால்<br />பூமி உள்ளங்காலில் உருள்கிறது<br />என்னை அங்கே ஏற்றிவிட்டு<br />அடிவாரத்தில் நின்று<br />ஓரக்கண்ணில் சிரிப்பவளே<br />சிங்காரி !<br />எப்போதடி<br />ஏறி வரப் போகிறாய் ?<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் 4 நாட்களில் முற்றும்)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-2899044262238332142?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-87917495052878213992011-01-21T00:05:00.002+05:302011-01-23T23:08:47.175+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTxnkvD3_zI/AAAAAAAAAeo/79Es0QeCmcs/s1600/normal_Hard_love_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTxnkvD3_zI/AAAAAAAAAeo/79Es0QeCmcs/s320/normal_Hard_love_7.jpg" width="239" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>காதல்<br />மதுவைப் போல<br />மூடி வைக்க மூடி வைக்கத்தான்<br />சுவை கூடும்.<br />என் காதலை<br />ஒரு குடுவையில் அடைத்து<br />இறுக மூடி<br />உன்னிடம் கொடுத்துவிட்டேன்.<br />நீ<br />எத்தனை நாள்<br />கழித்துத் திறக்கிறாயோ<br />அத்தனை ருசிக்குமடி !<br /><br />- &nbsp;மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் 5 நாட்களில் முற்றும்)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-8791749505287821399?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-11870110859683862942011-01-20T00:05:00.003+05:302011-01-20T03:22:19.998+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTbbNeNm8UI/AAAAAAAAAbw/5lOkNwEYdKI/s1600/moon-color-phases1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTbbNeNm8UI/AAAAAAAAAbw/5lOkNwEYdKI/s320/moon-color-phases1.jpg" width="320" /></a></div><br />உன்னைப் பார்த்த முதல் பார்வையும்<br />உன்னோடு பேசிய முதல் மொழியும்<br />நினைவிருக்கிறது.<br />ஆனால்<br />உன்னால் தூக்கம் தொலைத்த<br />முதல் இரவுதான்<br />எப்போதென்று தெரியவில்லை.<br />பாதகத்தி !<br />இப்போதெல்லாம்<br />இதை எண்ணித்தான்<br />பல இரவுகள் விழிக்கிறேன் !<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் ஜனவரி 25-இல் முற்றும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-1187011085968386294?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-90948484249166825022011-01-19T00:05:00.001+05:302011-01-19T00:05:00.482+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTSj4yS9IXI/AAAAAAAAAbo/buuCCnk_zcA/s1600/to+love+or+not.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTSj4yS9IXI/AAAAAAAAAbo/buuCCnk_zcA/s320/to+love+or+not.jpg" width="320" /></a></div><br />காதலிக்கிறேனா<br />என்று யோசித்த இரவுகளிலும்<br />தூங்கவிடவில்லை.<br /><br />இன்று<br />காதலிப்பாயா<br />என்று யோசிக்கும் இரவுகளும்<br />தூக்கம் இல்லை.<br /><br />என்ன<br />பெண்ணடி நீ ?<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-9094848424916682502?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-67354014584154097452011-01-18T00:05:00.001+05:302011-01-18T00:05:00.835+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTRLI7LGXkI/AAAAAAAAAbk/A14sKOMVa1Q/s1600/Waiting_by_techoveride%255B1%255D.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTRLI7LGXkI/AAAAAAAAAbk/A14sKOMVa1Q/s320/Waiting_by_techoveride%255B1%255D.jpg" width="320" /></a></div><br />காக்க வைத்து<br />வருவதால்தான்<br />காதலி<br />நீ கூடுதல் அழகாய்த் தெரிகிறாய் !<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-6735401458415409745?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-67887363115965525412011-01-17T00:32:00.000+05:302011-01-17T00:32:16.644+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTK8UTwC72I/AAAAAAAAAbg/uY9PdZGk4P8/s1600/kurinci.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTK8UTwC72I/AAAAAAAAAbg/uY9PdZGk4P8/s320/kurinci.jpg" width="240" /></a></div><br />ஒரு மார்கழி முன்பனியில்<br />என் காதலி மனம்புகுந்தேன் !<br />தன் மாளிகை மாடத்திலேயோர்<br />சாம்பல் முயலொடு<br />மூக்குரசிக் களித்திருந்தாள் !<br /><br />"ஏது?<br />இளவரசி தன் தட்டை மூக்கை<br />மேலும் மழுங்கடிக்க எண்ணமோ?"<br /><br />எதிர்பாராது என் குரல் தொடவும்<br />சட்டெனத் திரும்பியவள்<br />சுந்தர முகத்தில்<br />கோபமும் நாணமும் போட்டியிட ,<br />ஈரடிகள் பின்வைத்து<br />"எப்படி நுழைந்தீர்"<br />என்று வினவினள்.<br /><br />"மதில் உயரம் அதிகம்தான்<br />இருப்பினும் மனமிருந்தால்<br />ஏறிக் கடந்திடலாம்<br />வாயிற்பூட்டிற்குத்தான்<br />வழியறியாது நின்றிருந்தேன்<br />வரமாய் ஓர் சிறுகதவு<br />உள்ளிருந்து திறந்து கொண்டது.<br />இளவரசி என்னை<br />எதிர்நோக்கித்தான் இருந்தீரோ?"<br /><br />"எண்ணித்தான் கொள்ளுங்கள் !<br />தனித்திருக்கும் மங்கை உள்ளத்துள்<br />அத்துமீறி நுழைவது உங்களூரில்<br />அதர்மம் ஆகாதோ ?"<br /><br />"ஏதேது?<br />உந்தன் ஒரு பார்வைக்கும்<br />புன்சிரிப்புக்குமே<br />என் அகம் தாழ்திறந்து வரவேற்று<br />அறையெங்கும் விளக்கேற்றி<br />இன்னிசையும் தவழவிட்டதே<br />இங்கென்ன<br />என் தைரியசாலிக் காதலி<br />பூட்டிக்கொண்டு பதுங்குகிறாள் ?<br />அகழியும் முதலைகளும்தான் குறைச்சல்"<br /><br />"அழகாய்த்தான் பேசுகிறீர் !<br />ஆடவர் மனங்களுக்குக்<br />கதவிருந்தே பயனில்லை<br />தாழ் வேறு தேவையோ ?<br />சீக்கிரம் வெளியே போய்விடுங்கள் "<br /><br />"என்ன கோபம் ?<br />மதிலேறி வந்த மரியாதைக்கேனும்<br />சில நாழிகை பொறுக்கக்கூடாதா<br />சூரியகாந்திப் பெண்ணே "<br /><br />காதல் மறைக்கத்<br />தவித்திடும் கண்களை அடக்கிவைத்து<br />பொய்யாய்க் கண்டித்தாள்.<br /><br />"சரி !<br />ஒரு நாள் அவகாசம் தருகிறேன்<br />தாங்களாகவே<br />அதற்குள் வெளியேறாவிடில்......"<br /><br />"ஆஹா !<br />பத்தடி தூரம் திரும்பிப் போவதற்கு<br />ஒரு நாள் கெடுவா ?<br />இது விரட்டும் தொனியிலேயே இல்லையே ,<br />கண்ணே !<br />இதுதான் உங்களூர் விருந்தோம்பல் பாணியா ?"<br /><br />"வாதம் வேண்டாம் !<br />நீங்கள் சொன்ன அந்த<br />மதிலேறிய மரியாதைக்குத்தான்<br />இந்த ஒரு நாள் .<br />இதனால் உங்களை விரும்புகிறேன்<br />என்றெல்லாம் எண்ணிக்கொள்ள வேண்டாம் "<br /><br />"சரிதான் !<br />கதவு திறந்ததே<br />காதலின் குறிதான் என்றிருந்தேன்<br />கற்பனையாயன்றோ போகின்றது ?<br />காதலிக்க இல்லையேல் வெறும்<br />காத்திருப்பிற்கோ ஒரு நாள் ,<br />நான் புறப்படுகிறேன் "<br /><br />"நில்லுங்கள் !<br />அவகாசம் முடியுமுன்னே<br />அவசரம் காட்டுதல்<br />அவமரியாதை ஆகாதா :<br /><br />"என் காதலுக்கே<br />இங்கே மரியாதை இல்லையே "<br /><br />"ஓஹோ !<br />நீங்கள் மட்டும் மரியாதை அறிவீரோ ?<br />காதலியைச் சந்திக்க ஆசையாய் வருகையில்<br />இங்கீதம் அறியாமல்<br />நண்பரையுமா அழைத்து வருவீர் "<br /><br />'நண்பனா ?<br />!<br />அந்தக் கிராதகன்<br />இங்கெப்படி வந்தான் !'<br /><br />"மச்சான்<br />எட்டரையாயிருச்சுடா<br />கொஞ்ச நேரத்துல<br />தண்ணி நின்னுரும்<br />எந்திச்சுக் கெளம்பு போ"<br /><br />ஓ !<br />ஆருயிர் நட்பன்றோ<br />அடியேன் பெற்றுள்ளேன் !<br /><br />சொப்பனம் !<br />மெல்லக் குறுநகை உதிர்த்தேன் !<br /><br />என் காதல்<br />சரித்திரத்தில் இடம் பெறுகின்றது !<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-6788736311596552541?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-5018026960109515902011-01-16T01:47:00.000+05:302011-01-16T01:47:33.232+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTC1_ICSLxI/AAAAAAAAAbc/xtogKURGhUU/s1600/5088556839_633c12561b_z.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://4.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTC1_ICSLxI/AAAAAAAAAbc/xtogKURGhUU/s320/5088556839_633c12561b_z.jpg" width="320" /></a></div><br />நிலவும்<br />இரவும்<br />இசையும்<br />மௌனமும்<br />மழலையும்<br />கவிதையும்<br />உன்<br />கலப்படமின்றி<br />இரசிக்க முடியவில்லையடி<br />இன்று.<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-501802696010951590?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-33704516097963799392011-01-15T00:11:00.000+05:302011-01-15T00:11:16.249+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTBSiNEnUnI/AAAAAAAAAbU/zhAkPHVvDJs/s1600/Fire-Girl-fire-girl-1280x960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TTBSiNEnUnI/AAAAAAAAAbU/zhAkPHVvDJs/s320/Fire-Girl-fire-girl-1280x960.jpg" width="320" /></a></div><br />கிட்ட வந்தால்<br />குளிர்கிறாய்<br />எட்டிச் சென்றால்<br />எரிக்கிறாய்<br />எங்கிருந்தடி<br />உனைப் பிடித்து வந்தேன்<br />என் அழகிய தீயே !<br /><br />- மதி<br /><br />நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்<br />தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்<br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">(வள்ளுவரின் காமத்துப்பாலில் நான் போட்ட தேனீர் கவிதை இது)</span><br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-3370451609796379939?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-42137282981339703792011-01-14T00:38:00.000+05:302011-01-14T00:38:29.066+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TS8GrfO2bPI/AAAAAAAAAbQ/rRbRmm2cGts/s1600/3882188541_ba163d6c38.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TS8GrfO2bPI/AAAAAAAAAbQ/rRbRmm2cGts/s320/3882188541_ba163d6c38.jpg" width="320" /></a></div><br />வெறும் மூன்று நொடிகள்<br />போலத்தான் தோன்றியது.<br />என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாய்<br />உன் பார்வை<br />வேண்டும் என்றும் சொல்லாது<br />போதும் என்றும் சொல்லாது<br />ஆயுசுக்கும் தேடினாலும்<br />ஆழம் மட்டும் தெரியாது.<br /><br />சடாரென்று ஒரு கணம்<br />முகமெல்லாம் ஒளிர்ந்து<br />சம்மதமாய் மலர்ந்தாய்.<br />பரவசமான அதிர்ச்சியில் நான்<br />புரைக்கேறி விழித்தேன்.<br /><br />கனவு.<br /><br />மீண்டும் கண்மூடிப் பார்த்தேன்<br />பழையபடி வெறித்தாய்<br />புரண்டு புரண்டு யோசித்தேன்<br />360 டிகிரியிலும் தனித்தனியாக<br />முயற்சித்துப் பார்த்துவிட்டேன்.<br />பயனில்லை.<br />அதே மௌனப் பார்வை !<br /><br />பாவிப் பொண்ணே<br />எதுவாயிருந்தாலும்<br />சொல்லிட்டுச் செய்ய மாட்டியா ?<br />தூக்கத்தைத்தான் கெடுப்பே<br />இப்போ<br />கனவையுமா ?<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-4213728298133970379?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-521798381106214822011-01-13T00:03:00.000+05:302011-01-13T00:03:02.158+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TS1nuu47_zI/AAAAAAAAAbM/HuW3-0pCRpE/s1600/cloud+girl.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TS1nuu47_zI/AAAAAAAAAbM/HuW3-0pCRpE/s320/cloud+girl.jpg" width="320" /></a></div><br />வித்தைக்காரிதானடி<br />நீ.<br />மேகங்களை<br />உன்னோடே இட்டுச் செல்கிறாய்.<br />போகிற போக்கில்<br />சாரல்களை என்னோடு<br />விட்டுச் செல்கிறாய்.<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-52179838110621482?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-40137642648702873932011-01-12T00:22:00.000+05:302011-01-12T00:22:13.450+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSxZcAf-qhI/AAAAAAAAAaI/iPdzVlTPCZU/s1600/12newsci_466040s.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="317" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSxZcAf-qhI/AAAAAAAAAaI/iPdzVlTPCZU/s320/12newsci_466040s.jpg" width="320" /></a></div><br />உன்<br />பிறந்தநாள்<br />முகவரி<br />செல் நம்பர்<br />இரத்த வகை<br />கம்மல் வடிவம்<br />முந்தாநாள் உடுத்திய<br />சுடிதார் வண்ணம்<br />இன்னும் இதர இதர<br />காதலிப்பதால்<br />என் ஞாபகசக்தி கூடுதடி<br />வல்லாரைப் பெண்ணே !<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-4013764264870287393?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-48865201097855077952011-01-11T00:25:00.000+05:302011-01-11T00:25:32.453+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSsbAfhlJrI/AAAAAAAAAaE/fcpQZmcew2w/s1600/finding_love.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="178" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSsbAfhlJrI/AAAAAAAAAaE/fcpQZmcew2w/s320/finding_love.jpg" width="320" /></a></div><br />நீ என்னை என்ன செய்கிறாய்<br />என்று தேடத் துவங்கிதான்<br />நான் உன்னைக் காதல் செய்கிறேன்<br />இன்று<br />காதல்<br />மோதலில் தொடங்குவதல்ல<br />தேடலில் தொடங்குகிறது .<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-4886520109785507795?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-67807866089446349402011-01-09T23:16:00.000+05:302011-01-10T20:11:44.480+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSng0Cw19LI/AAAAAAAAAaA/MuGGrfOr03o/s1600/beautiful-girl-in-sun.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSng0Cw19LI/AAAAAAAAAaA/MuGGrfOr03o/s320/beautiful-girl-in-sun.jpg" width="320" /></a></div><br />ஒரு பக்கம் உன் நிறமாய்<br />மறு பக்கம் பொன் நிறமாய்<br />ஒளி வந்து<br />உன் முகத்தில் விளையாட<br />காதோரம்<br />குழலொதுக்கி நிமிர்ந்தாயடி!<br />இந்தக் காதலெல்லாம்<br />அந்தக் கணவினையின்<br />கால்சுவடுதானடி !<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-6780786608944634940?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-77311945265695972182011-01-09T00:02:00.000+05:302011-01-10T20:11:44.483+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSh2nKTOBpI/AAAAAAAAAZQ/BZjfP7JwPuA/s1600/3279167218_4e839f70c8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSh2nKTOBpI/AAAAAAAAAZQ/BZjfP7JwPuA/s320/3279167218_4e839f70c8.jpg" width="320" /></a></div><br />எதேச்சையாய்த்தான்<br />முதலில் பார்த்தேன்<br />பிறகு<br />எட்டிப் பார்த்தேன்<br />திரும்பிப் பார்த்தேன்<br />தேடிப் பார்த்தேன்<br />கவனித்தேன்<br />இரசித்தேன்<br />தூங்காமல் யோசித்தேன்<br />தெரியாமலேயே நேசித்தேன்<br />படிப்படியாய்ப் புதிரவிழ்த்தேன்<br />காதலென்று கண்டுகொண்டேன்!<br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-7731194526569597218?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-12915295985003569512011-01-08T00:29:00.000+05:302011-10-12T16:24:32.957+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSdgvu9PkoI/AAAAAAAAAZI/My09Xl2bOjc/s1600/traveller.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSdgvu9PkoI/AAAAAAAAAZI/My09Xl2bOjc/s320/traveller.jpg" width="255" /></a></div><br />நான்<br />ஒரு பெரிய பயணம் போனேன்<br />எனக்கெனப் பிறந்த<br />பெண்முகம் தேடி.<br /><br />நிமிஷங்களாய்<br />மாசங்களாய்<br />வருஷங்களாய்<br />நீண்டது என் பயணம்.<br />வழியெங்கிலும் நினைவுகளைச்<br />சேமித்தபடியும்<br />சிதறவிட்டும்<br />சென்றுகொண்டிருந்தேன்.<br /><br />ஆங்காங்கே<br />சில அழகிய பெண்களின்<br />புருவ நிழலில்<br />இளைப்பாறிக் கொண்டேன்.<br />பயணம் மட்டும்<br />முடியவே இல்லை.<br /><br />அப்புறம்<br />ஒரு மாலைப் பொழுதில்<br />பத்தடி தூரத்தில்<br />உன்னைக் கண்டேன்.<br />சூரியன்<br />உன் கன்னத்தில் பிரதிபலிக்க<br />இரவு<br />உன் கூந்தலில் ஒளிந்துகொள்ள<br />வெறும் காற்று<br />நீ சுவாசித்துத் தென்றலாக<br />ஓசைகள்<br />உன் நாவசைவில் கவிதைகளாக<br />காதல்<br />உன் கண்களால் எனையழைக்க<br />ஆஹா<br />என் பயணம் முடிந்ததென்று<br />எகிறிக் குதித்தேன்<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSdg-OwX6XI/AAAAAAAAAZM/vMuWtfp9Q2E/s1600/love+in+the+air_1_wallpaper_1556.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSdg-OwX6XI/AAAAAAAAAZM/vMuWtfp9Q2E/s320/love+in+the+air_1_wallpaper_1556.jpg" width="213" /></a>வானம்<br />என் தலையில் தட்டித்<br />தகவல் சொன்னது<br />நான் இதுவரை<br />கடந்தது காட்டிலும்<br />இந்தப் பத்தடி தான்<br />அதிக தூரமாம்.<br /><br />தேடிப் பிடித்த<br />என் காதலியே !<br />ஒரு கண்ஜாடை காட்டடி<br />காற்றிலேறி வருகிறேன்.<br /><br /><br />- மதி<br /><br />(கவிதாட்சரம் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8294542458594355586-1291529598500356951?l=sunshinesignatures.blogspot.com' alt='' /></div>மதி (GS)http://www.blogger.com/profile/04418768158787886206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8294542458594355586.post-8804419589797002832011-01-07T00:02:00.000+05:302011-01-10T20:11:44.487+05:30<div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSWt3MPgfRI/AAAAAAAAAZE/_RSUdhnWxNg/s1600/Cute_Babies.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="252" src="http://1.bp.blogspot.com/_mVbh79OF0Uk/TSWt3MPgfRI/AAAAAAAAAZE/_RSUdhnWxNg/s320/Cute_Babies.jpg" width="320" /></a></div><br />நிலவினைக் கலந்து பேசி</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">முக வடிவம் முழுமை செய்து</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">கதிரொளியைப் பிரதிபலிக்கும்</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">வித்தைகள் அதற்குப் புகட்டினான் .</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">கண்ணழகை வடிவமைக்க</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">தூக்கம் கெட்டு யோசித்து</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ஆழமும் ஈர்ப்பும் சரிவரப் பொருந்த</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">சிலபல மின்னல் கீற்றுகளைத்</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">திரட்டியோர் உருண்டை செய்து</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">அதற்குக் குறும்பும் பேச்சும்</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">கற்றுக்கொடுத்தான்.</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">குரலின் சிறப்பிற்காய்த்</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">தேடித்தேடித் தேர்ந்தெடுத்து</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ஒவ்வொரு மலரிலும்</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ஒரு துளி தேனெடுத்து</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">குழைத்துக் குழைத்துக்</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">குரல் வார்த்தான்.</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">அறிவும் திமிரும்</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">அளந்து கலந்து</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">மழலையும் ரசனையும்</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">சேர்த்துத் தெளித்து</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">அகத்தழகும் பூர்த்தி செய்தான்.</div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">புன்னகையில் மட்டும்தான்</div></